Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Ξεπουλάνε την ΕΥΔΑΠ στο 5% της αξίας της!


Του  Λεωνίδα Βατικιώτη - "Επίκαιρα"

Με τη διαδικασία του κατεπείγοντος είναι αποφασισμένη η κυβέρνηση να προωθήσει το επόμενο διάστημα την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ (Εταιρεία 'Υδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης), όπως υποδηλώνουν μια σειρά εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων: από την τροπολογία που ενσωματώθηκε σ' ένα άσχετο νομοσχέδιο για τον τουρισμό, στην οποία προβλέπονται ο συμψηφισμός των χρεών μεταξύ της ΕΥΔΑΠ και του Δημοσίου και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας ώστε η ΕΥΔΑΠ να δοθεί στο νέο αγοραστή χωρίς τα «βαρίδια» ακόμη κι αυτών των σημερινών εργατικών αμοιβών, μέχρι την απόφαση τροποποίησης του καταστατικού της που έλαβε η γενική συνέλευση των μετόχων της ΕΥΔΑΠ, ώστε πλέον να είναι δυνατή η πώληση ακόμη και ποσοστού άνω του 49% του μετοχικού της κεφαλαίου.

Να σημειωθεί ότι το Ταμείο Ξεπουλήματος -και κατά κόσμον ΤΑΙΠΕΔ- έχει στην κατοχή του ποσοστό ύψους 61,33%. Το κατά πόσο αυτό το ποσοστό τού δόθηκε με νόμιμο τρόπο -και διαθέτει, μάλιστα, το δικαίωμα να το ξεπουλήσει- είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα, που ευελπιστούμε να τύχει κάποια στιγμή της δέουσας δικαστικής διερεύνησης...

Οι επιπτώσεις, άλλωστε, από την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ θα είναι τόσο δραματικές, ώστε είναι εντελώς βέβαιο ότι η ιδιωτικοποίηση θα αποδειχθεί ένα σύντομο διάλειμμα κι αργά ή γρήγορα το Ελληνικό Δημόσιο -άγνωστο, φυσικά, από τώρα με ποια μορφή- θα κληθεί να διαχειριστεί τα σπασμένα που θα αφήσουν πίσω τους οι ιδιώτες. Όπως συνέβη, εξάλλου, σε δεκάδες περιπτώσεις στο εξωτερικό.

Η πώληση της ΕΥΔΑΠ, ωστόσο, συνιστά ήδη σκάνδαλο -πριν, δηλαδή, να χρειαστεί να δαπανήσουμε πόρους για να καθαρίσουμε την... κόπρο που θα αφήσουν πίσω τους οι ιδιώτες- και, μάλιστα, για πολλούς λόγους.

Πρώτ' απ' όλα, για λόγους οικονομικούς. Όπως περιγράφεται στην ιστοσελίδα της, η ΕΥΔΑΠ διαθέτει πελατολόγιο 4,3 εκατομμυρίων νοικοκυριών (2.020.000 συνδέσεις), ενώ το μήκος των αγωγών της ανέρχεται σε 9.500 χλμ. Ο δε τομέας της αποχέτευσης εξυπηρετεί 3,5 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ το συνολικό μήκος των συγκεκριμένων αγωγών ανέρχεται σε 6.000 χλμ. Αν σε αυτά προσθέσουμε τρία μεγάλα διυλιστήρια κι ένα τεράστιο δίκτυο δεξαμενών, έχουμε μια συνολική αξία που ανέρχεται, με συντηρητικές εκτιμήσεις, σε 6,5 δις ευρώ. Αυτά είναι τα χρήματα που θα έπρεπε να καταβάλει σήμερα οποιοσδήποτε (Δημόσιο ή ιδιώτης) επιχειρούσε να κατασκευάσει εξαρχής αυτή την πολύτιμη υποδομή, που δίνει τη δυνατότητα διύλισης 1,5 εκατομμυρίου κ.μ. νερού την ημέρα ώστε να καταναλώνεται περίπου 1 εκατομμύριο κ.μ. νερού.

Με βάση όμως τη χρηματιστηριακή αξία, όπως έχει διαμορφωθεί στο πλαίσιο της ραγδαίας υποτίμησης της τιμής των μετοχών των τελευταίων ετών, η ΕΥΔΑΠ θα πωληθεί γύρω στα 300 εκατ. ευρώ! Αυτά είναι τα χρήματα που αναμένεται να εισπράξει το ΤΑΙΠΕΔ από την πώληση του μεριδίου των μετοχών που κατέχει.

Έτσι όμως φαίνεται και ο λόγος για τον οποίο η τρόικα πιέζει για να προωθηθεί η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και άλλων δημοσίων επιχειρήσεων. Οι εκπρόσωποι των δανειστών, που ξέρουν ότι και οι δύο εταιρείες ύδρευσης θα καταλήξουν σε χέρια ευρωπαϊκών πολυεθνικών εκμετάλλευσης του νερού, λειτουργούν ως εμπορικοί τους αντιπρόσωποι και πιέζουν για την επιτάχυνση των διαδικασιών, γνωρίζοντας πως πρόκειται για σπάνια ευκαιρία ώστε να βάλουν στο χέρι μια επιχείρηση-φυσικό μονοπώλιο με εξασφαλισμένη πελατεία και χωρίς ανταγωνιστές στο 5% της πραγματικής τιμής της! Υπό το πρίσμα αυτό, η κρίση χρέους, στο όνομα της οποίας προωθείται η ιδιωτικοποίηση, ακόμη κι αν δεν υπήρχε έπρεπε να εφευρεθεί...

Κερδοφόρα επιχείρηση

Η πώληση της ΕΥΔΑΠ είναι όμως αδικαιολόγητη ανεξαρτήτως τιμήματος, εφόσον δεν πρόκειται για κάποια ζημιογόνα επιχείρηση που επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, οπότε θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί την ανάγκη πώλησης της ως μέσου επίλυσης της δημοσιονομικής κρίσης.
Στην πραγματικότητα, η πώληση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΟ θα επιδεινώσει μακροπρόθεσμα τη δημοσιονομική κρίση. Κι αυτό θα συμβεί γιατί το Δημόσιο θα στερηθεί τα έσοδα που δημιουργεί η κερδοφόρα ΕΥΔΑΠ, η οποία μόνο το 2012 είχε κέρδη ύψους 48 εκατ. ευρώ, ενώ το 2011 είχε κέρδη 26 εκατ., 11 εκατ. το 2010 και 18 εκατ. ευρώ το 2009. Φέτος, δε, μόνο το α' τρίμηνο κατέγραψε κέρδη ύψους 12 εκατ. ευρώ. Από τη στιγμή που θα πωληθεί η ΕΥΔΑΠ, όλα αυτά τα σίγουρα χρήματα θα πάνε στα χέρια των ιδιωτών, στερώντας το Ελληνικό Δημόσιο από πόρους που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν κοινωνική και αναπτυξιακή πολιτική, προγράμματα αντιμετώπισης της ανεργίας κ.λπ.

Η πώληση της ΕΥΔΑΠ είναι απαράδεκτη και για έναν επιπλέον λόγο. Επειδή το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών δεν δικαιολογεί καμία μα καμία μεταβολή στο ιδιοκτησιακό της καθεστώς. Στο παρελθόν πολλές φορές η ιδιωτικοποίηση μιας δημόσιας επιχείρησης εμφανιζόταν σαν «ο από μηχανής θεός» προκειμένου να επιλύσει προβλήματα αποτελεσματικότητας που, σύμφωνα με την τρέχουσα -και αναπόδεικτη- φιλολογία, διατρέχουν τη λειτουργία του Δημοσίου. Στην πράξη, σχεδόν ποτέ οι υποσχέσεις δεν υλοποιήθηκαν. Ας αναλογιστούμε τι ακολούθησε την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής και των ναυπηγείων. Στην περίπτωση όμως της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΟ εκλείπει ακόμη κι αυτό το επιχείρημα, από τη στιγμή που οι δύο συγκεκριμένες επιχειρήσεις φέρνουν σε πέρας επάξια ένα καθόλου εύκολο έργο: την υδροδότηση του Λεκανοπεδίου της Αττικής και της Θεσσαλονίκης.

«Τα τρία "πι" αποτελούν το καθημερινό μας μέλημα δουλεύοντας στην ΕΥΔΑΠ: ποιότητα, ποσότητα και πίεση», μας αναφέρει ο Βασίλης Τσόκαλης, εργάτης στις βλάβες και μέλος του Δ.Σ. του συλλόγου προσωπικού της ΕΥΔΑΠ. «Ο ιδιώτης, από τη στιγμή που έχει εξασφαλισμένες πωλήσεις, δεν θα ασχοληθεί με τη συντήρηση. Ό,τι επί δεκαετίες έχουμε καταφέρει θα εξαφανιστεί. Το αποδεικνύουν η κοινή λογική και η διεθνής εμπειρία με ακραία, μάλιστα, παραδείγματα, που οι αγωγοί νερού μολύνονταν με λύματα, όπως συνέβη στον Καναδά και στην Αργεντινή, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν θανατηφόρες επιδημίες».
Η πρώτη συνέπεια από την ιδιωτικοποίηση του νερού, κατά τον ίδιο, θα είναι η θεαματική αύξηση των τιμολογίων. «Αναλογιστείτε ότι με το μισό ευρώ που χρεώνουν σήμερα οι ιδιώτες το μπουκαλάκι του μισού λίτρου η ΕΥΔΑΠ προσφέρει 1.000 λίτρα, όχι μισό. Με την ίδια τιμή εμείς θα προσφέραμε δύο χιλιάδες μπουκαλάκια».

Δημόσια 100%

Ο Βασίλης Τσόκαλης, ωστόσο, δεν θεωρεί ιδανικό το υπάρχον μοντέλο λειτουργίας της ΕΥΔΑΠ. «Υπάρχουν άπειρες δυνατότητες βελτίωσης, αρκεί να ληφθεί μία και απλή απόφαση: η ΕΥΔΑΠ να λειτουργεί προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και των καταναλωτών-πελατών της και όχι προς όφελος των μικρών και μεγάλων εργολάβων που εξυπηρετεί με υπαιτιότητα σχεδόν πάντα όσων σήμερα δουλεύουν για την ιδιωτικοποίηση της. Υπάρχει, για παράδειγμα, η γάγγραινα των εργολάβων, που στο παρελθόν δραστηριοποιούνταν στις νέες συνδέσεις. Μετά το θάνατο όμως της οικοδομής μεταφέρθηκαν στις βλάβες. Ως αποτέλεσμα, οι κακοτεχνίες οργιάζουν, τα κόστη έχουν εκτοξευθεί και μαζί κι η... κοροϊδία, με επισκευές αγωγών σε δρόμους όπου δεν υπάρχουν καν αγωγοί! Η διοίκηση, μάλιστα, για να καλύψει την ορμητική τους είσοδο σε αυτό τον τομέα (κατά 65% έχουν αυξηθεί οι εργολαβίες από πέρσι) καταχωρίζει τις σχετικές δαπάνες στο επενδυτικό πρόγραμμα! Δημιουργική λογιστική για χάρη των εργολάβων.

Οι εργολαβίες ανθούν σε κάθε τομέα: από τη διαχείριση του τηλεφωνικού κέντρου των βλαβών (1022) μέχρι την ανάθεση της φύλαξης του φράγματος του Μόρνου σε εταιρεία security, παρά το γεγονός ότι έχει κρίσιμη σημασία για τη δημόσια υγεία, και φυσικά την Ψυτάλλεια, την οποία με όρους μονοπωλιακούς διαχειρίζεται ιδιώτης, χωρίς να κάνει γνωστή την τεχνολογία που χρησιμοποιεί. Έτσι, εξασφαλίζει την αέναη ανανέωση των συμβολαίων συντήρησης και διαχείρισης, επιβάλλοντας εξωφρενικά κόστη.

»Στον αντίποδα αυτής της λειτουργίας, οι εργαζόμενοι διεκδικούμε την εκ βάθρων αλλαγή του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας, που θα αποκλείει κάθε διαδικασία πώλησης και θα περιλαμβάνει ακόμη και την έξοδο από το Χρηματιστήριο, εξασφαλίζοντας όμως την απρόσκοπτη παροχή άφθονου, φθηνού και ποιοτικού νερού σε κάθε οικογένεια. Ακόμη και των φτωχών και των ανέργων, κι όχι όπως συμβαίνει σήμερα, που η ΕΥΔΑΠ προχωρά σε κατασχέσεις σπιτιών ακόμη και ανέργων από το Πέραμα οι οποίοι δεν έχουν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους».

Τέλος, καθόλου αμελητέας σημασίας δεν είναι και το κύμα απολύσεων που θα ακολουθήσει την ιδιωτικοποίηση. Οι εργαζόμενοι στην ΕΥΔΑΠ από 5.100 το 2003 ήδη έχουν μειωθεί στους 2.300 και οι φήμες λένε ότι οι επίδοξοι αγοραστές έχουν διαμηνύσει στο ΤΑΙΠΕΔ πως τη θέλουν με 800 άτομα προσωπικό, αποδεικνύοντας έτσι πως οι ιδιωτικοποιήσεις αυξάνουν την ανεργία και τη φτώχεια. Προφανώς για την ποιότητα του νερού που θα μας προσφέρουν οι ιδιώτες τόσοι εργαζόμενοι αρκούν...  

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

Η νέα ελληνική χρεοκοπία πλησιάζει

H νέα ελληνική χρεοκοπία, η ένδειξη αποτυχίας της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής πλησιάζει με ορόσημο τις Γερμανικές εκλογές στις 22 Σεπτεμβρίου. Στις 17 με 21 Σεπτεμβρίου έρχεται στην Αθήνα η Τρόικα τα ανώτερα κλιμάκια και θα επιβεβαιωθεί ότι πρόοδος υπήρξε αλλά δεν είναι αρκετή για να διασωθεί η Ελλάδα.  Η νέα χρεοκοπία που εκλεπτυσμένα ονομάζεται haircut, αναδιάρθρωση είναι απόδειξη αποτυχίας και όχι επιτυχίας. Όταν μια χώρα δεν μπορεί να πληρώσει δηλαδή δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος που φθάνει στην Ελλάδα στα 317 δισεκ. ευρώ το haircut δεν είναι επιβράβευση. 
 
Το haircut είναι απόλυτη ένδειξη αποτυχίας της πολιτικής λιτότητας που υλοποιείται στην Ελλάδα. Είναι απόδειξη αποτυχίας του γερμανικού μοντέλου που στηρίζεται σε μια φοροεισπρακτική λογική μιας ανήμπορης φοροδοτικά ελληνικής κοινωνίας και είναι επίσης αποτυχία της Ελλάδος που εμφανίζεται για μια ακόμη φορά ασυνεπής να πληρώσει τις υποχρεώσεις της. Το haircut θα υλοποιηθεί γιατί η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει βίαια λόγω του ότι το χρέος έχει καταστεί μη εξυπηρετήσιμο.
Θα υπάρξει υποβάθμιση της Ελλάδος σε default από τους οίκους αξιολόγησης και εν συνεχεία αναβάθμιση έως 10 κλίμακες ως επακόλουθο της μεγάλης ελάφρυνσης του χρέους. Η Ελλάδα ωστόσο θα πρέπει να αποφύγει την Γερμανική παγίδα. Στην προσπάθεια η Γερμανία να αποφύγει το haircut στην Ελλάδα πλήττοντας τον Γερμανό φορολογούμενο με ζημία τουλάχιστον 30 με 35 δισεκ. ευρώ θα λανσάρει ως πρόταση το νέο δάνειο. Με το νέο δάνειο θα δοθεί πρόσθετη παράταση στην χρεοκοπημένη Ελλάδα και θα αποφευχθεί η χρεοκοπία. 
Ωστόσο ο βασικός στόχος της Ελλάδος πρέπει να είναι ένας. 
 
Η κυβέρνηση να ετοιμάσει πλάνο ανταλλαγμάτων που θα ήταν έτοιμη να θυσιάσει για το haircut  – Μάχη για να μείνουν εκτός οι καταθέσεις 
 
Με υπευθυνότητα η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αρχίσει να μελετά σχέδιο με βάση το οποίο ζητώντας το haircut 40% ή 50% με όφελος 100-122 δισεκ. ευρώ να αντιπροτείνει τα ανταλλάγματα που θα μπορούσε να θυσιάσει ως εγγύηση στην μεγαλοδωρία της Τρόικα. 
Το πολιτικό σύστημα της χώρας αντί να μιλάει για ανάπτυξη και success story θα πρέπει να αρχίσει να καλλιεργεί στην ελληνική κοινή γνώμη την νέα πραγματικότητα. 
Ναι στο haircut αλλά με τι ανταλλάγματα; 
Αν η Τρόικα δεχθεί 100 δισεκ. να χαρίσει στην Ελλάδα με ένα haircut στο χρέος 40% τι θα δώσει η Ελλάδα ως αντάλλαγμα;
Ο σχεδιασμός της Ελλάδος θα πρέπει να είναι η προετοιμασία γι΄αυτή την ημέρα. 

Τι θα θυσιάσει η Ελλάδα ώστε να δώσει στην Τρόικα η οποία θα αποδεχθεί το haircut; 

Το νέο haircut το 3ο κατά σειρά ή 4ο με βάση την διαδικασία επαναγοράς ομολόγων είναι μονόδρομος. 
Το πρώτο haircut ήταν 23%, απέτυχε και εν συνεχεία αναθεωρήθηκε στο 74% ως PSI+.
Εν συνεχεία ακολούθησε η διαδικασία επαναγοράς ομολόγων που ήταν η 3η παρέμβαση μείωσης – ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. 
Μετά από αυτές τις ιστορικές παρεμβάσεις το ελληνικό χρέος βρίσκεται στα 317 δισεκ. ευρώ όσο δηλαδή και προ του haircut, καθίσταται αντιληπτό ότι το αδιέξοδο. 
Η κυβέρνηση και ο υπουργός Οικονομικών έχουν προσπαθήσει τα μέγιστα αλλά η ουσία παραμένει το αποτέλεσμα είναι τέτοιο που δεν αφήνει κανένα περιθώριο ελπίδας. 
Όσοι ελπίζουν απλά θα διαψευστούν.
Το haircut στο νέο χρέος δηλαδή τα 2 δάνεια της Τρόικα προς την Ελλάδα ύψους 245 δισεκ. ευρώ είναι μονόδρομος.
Αν δεν υπάρξει haircut η οικονομική, κοινωνική και πολιτική χρεοκοπία το 2014 θα είναι μονόδρομος. 
Όμως κατά ένα παράδοξο τρόπο η Ελλάδα βρίσκεται σε πιο πλεονεκτική θέση σε σχέση με το παρελθόν. 
Στο παρελθόν ο φόβος του haircut συνοδευόταν με τον κίνδυνο κατάρρευσης της ευρωπαϊκής τραπεζικής αγοράς καθώς ήταν φορτωμένες οι τράπεζες με ελληνικά ομόλογα. 
Δόθηκε χρόνος στις ευρωπαϊκές τράπεζες να αποχωρήσουν από το ελληνικό χρέος πλην των ελληνικών και κυπριακών τραπεζών που θυσιάστηκαν στην κυριολεξία. 
Όταν λοιπόν ολοκληρώθηκε η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους και μετατοπίστηκε το βάρος του ελληνικού χρέους από τις τράπεζες στα κράτη ο κίνδυνος αγοράς έχει πλέον σχεδόν εκλείψει.
Οι ευρωπαϊκές τράπεζες δεν κινδυνεύουν πλέον και ένα νέο haircut στο ελληνικό χρέος πέραν από μια βαθμολογικού τύπου χρεοκοπία δεν θα έχει επίδραση στις αγορές. 
Αρχικώς θα αποτιμηθεί η πραγματικότητα  ότι δηλαδή η Ελλάδα βρισκόταν σε αδιέξοδο αλλά εν συνεχεία θα αποτιμηθεί μια νέα πραγματικότητα ότι δηλαδή η Ελλάδα απαλλάσσεται από χρέος 40% ή 100 δισεκ. ευρώ εξέλιξη άκρως θετική, εξέλιξη που θα δώσει τεράστια δυναμική στην ελληνική οικονομία και θα συνοδευτεί με μεγάλη αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας θα παραμείνει όμως ακόμη στα junk bonds. 
 
To μεγάλο δίλλημα 
 
Πιστεύει κανείς, ο οποιοσδήποτε ότι η Γερμανία η Τρόικα θα δεχθεί haircut στο χρέος 40% ή 100 δισεκ. αν αφορά το σύνολο των δανειακών συμβάσεων και δεν θα ζητήσει η Ευρώπη ανταλλάγματα; 
Σε καμία περίπτωση. 
Ορισμένοι θεωρούν ότι θα υποθηκευτούν  όλα τα ενεργειακά  κοιτάσματα της Ελλάδος φυσικό αέριο και πετρέλαιο. 
Αυτό θα είναι το έλασσον. 
Το μείζον θα είναι 
1) να μην εμπλέξουν τις καταθέσεις. 
Μέχρι τώρα η ΤτΕ έχει επιτελέσει άριστα το έργο της και έχει προστατεύσει πλήρως τις καταθέσεις. 
Ωστόσο ορισμένα ινστιτούτα σκέψης έχουν αφήσει να εννοηθεί ότι ως εγγύηση για το haircut και για την αποπληρωμή των υπολοίπων δανείων να ζητηθεί ως collateral το 25% των καταθέσεων όλων ανεξαρτήτως ποσού. 
Δεν θα πρόκειται για κούρεμα καταθέσεων αλλά δέσμευση καταθέσεων για ορισμένα χρόνια ώστε να λειτουργήσουν ως μηχανισμός εγγυήσεων.
2)Να μην απαιτηθούν νέες παρεμβάσεις ώστε να μειωθούν περαιτέρω οι μισθοί και συντάξεις εξέλιξη που θα προκαλούσε κοινωνική έκρηξη όπως βεβαίως και οι καταθέσεις. 
Το ζήτημα των ανταλλαγμάτων για το haircut είναι μείζον. 
Η Ελλάδα θα πρέπει να ετοιμάσει σχέδιο με plan A και plan B όσον αφορά τα ανταλλάγματα. 
Θα πρέπει να προτείνει στην Τρόικα ότι για τα 100 δισεκ. θα θυσιάσει συγκεκριμένα πράγματα του εθνικού πλούτου της χώρας. 
 
Το ερώτημα είναι τι είδους ανταλλάγματα θα μπορούσαν να ζητηθούν; 
 
1)Καταθέσεις. 
Οι καταθέσεις στην Ελλάδα είναι 162 δισεκ. ευρώ. 
Αν π.χ. ζητήσουν haircut στις καταθέσεις της κοινωνίας τότε θα προκληθεί κοινωνική έκρηξη και βεβαίως αυτή η εξέλιξη θα αποσταθεροποιήσει όλη την Ευρώπη. 
Η βασική εκτίμηση είναι ότι δεν θα εμπλακούν οι καταθέσεις στο haircut του χρέους. 
Haircut στις καταθέσεις θα ήταν μια εξέλιξη δραματικά επικίνδυνη για την Ελλάδα. 
2)Εγγυήσεις ακίνητης περιουσίας στην Ελλάδα. 
Είναι ένα σοβαρό ενδεχόμενο κάθε χώρα που θα κουρευτεί με βάση την συμμετοχή της στα 2 δάνεια προς την Ελλάδα θα λαμβάνουν εγγυήσεις που θα μπορούσαν να είναι τα πάντα ακόμη και νησιά ότι ανήκει δηλαδή στο κράτος. 
3)Άμεσος έλεγχος ισχυρών εταιριών ή τραπεζών στην ελληνική αγορά. 
Π.χ. το αναφέρουμε αποκλειστικά ως υποθετικό παράδειγμα η Γερμανία να ζητήσει να παραχωρηθεί η Εθνική τράπεζα. 
4)Επιβολή για τα επόμενα 10 χρόνια ενός μηχανισμού όπου θα δεσμεύει μέρος των εσόδων από την φορολογία των ελλήνων και θα την αποδίδει ως αποζημίωση στις ευρωπαϊκές χώρες. 
Το μέτρο αυτό να σημειωθεί είχε προταθεί και από ινστιτούτο σκέψης. 
5)Έλεγχος όλων των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ελλάδος από την ΕΕ.
 
Πηγή: banking news
 

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Του κεμάλ το σπίτι ή το «γιαλαντζί» σπίτι του

Το ιστορικό ψεύδος περί καταγωγής του Κεμάλ Ατατούρκ απ’ τη Θεσσαλονίκη και η αλήθεια για το «γιαλαντζί» σπίτι του



Το υποτιθέμενο σπίτι του Κεμάλ στη 
ΘεσσαλονίκηΗ πομακική εφημερίδα «Ζαγάλισα» δημοσιοποίησε και ξεγύμνωσε το μεγαλύτερο ψέμα της Τουρκίας, που αφορά τον ιδρυτή του σημερινού κεμαλικού κατεστημένου των Νεότουρκων. Η έρευνα των ανθρώπων της «Ζαγάλισα» έφερε στο φως την αλήθεια που επιμελημένα κρύφτηκε επί έναν σχεδόν αιώνα από όλους εκείνους που είχαν συμφέρον να παρουσιάσουν τον Κεμάλ Ατατούρκ ως ιδιαίτερη προσωπικότητα και όχι μόνο…


Το δημοσίευμα της «Ζαγάλισα»
«Η Ζαγάλισα αποκαλύπτει μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί “γραμμή” ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ “Τούρκων” της ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται την Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο… σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!
Σε πολλά φύλλα των τουρκόφωνων εφημερίδων καταχωρούνται όλο και πιο συχνά φωτογραφίες από συλλόγους και μειονοτικά σχολεία της Θράκης τα οποία επισκέπτονται το… σπίτι του μεγάλου ηγέτη! Έχει γίνει πλέον της μόδας για κάθε “Τούρκο” της Θράκης! Μόνο που το προσκύνημα είναι σε “μαϊμού μέρος”…

Ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη της εποχής εκείνης (δεν ήταν “πρωτευουσιάνος” όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο τουρκικός εθνικισμός), αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά, την Χρυσαυγή, όπου μέχρι τα οκτώ περίπου χρόνια του φύλαγε αγελάδες και πρόβατα στους γύρω λόφους! Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο. Φυσικά, σε καμία τουρκική βιογραφία ή εγκυκλοπαίδεια δεν θα διαβάσετε αυτή την μεγάλη και σκληρή αλήθεια. [...]
Όταν οι χριστιανοί Ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες πρωτοήρθαν (1922) στο Σαρίγερ (σήμερα Χρυσαυγή), οι Τούρκοι του χωριού δεν είχαν φύγει ακόμα. Έφευγαν σταδιακά κατά ομάδες και χρειάστηκε ένας περίπου χρόνος για να φύγει και η τελευταία οικογένεια. Στο διάστημα αυτό συγκατοίκησαν χριστιανοί πρόσφυγες και ντόπιοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, αναπτύχθηκαν και κάποιες φιλίες παρά τις εντάσεις της εποχής. Από τους ντόπιους μουσουλμάνους, κατοίκους του χωριού, έμαθαν οι Έλληνες ότι ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στο χωριό αυτό και μέχρι περίπου οκτώ χρονών είχε μεγαλώσει εκεί. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Χρυσαυγή, ζούσε και η γριά μαμή που τον είχε ξεγεννήσει (η Φατμέ Χανούμ), η οποία πρέπει να πέθανε γύρω στο 1911.
Τότε, αρχές της δεκαετίας του 1920, ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε προλάβει να δημιουργήσει τον μύθο ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και έτσι ήταν πολύ φυσικό να γνωρίζουν όλοι και να λένε την αλήθεια.

Στο σπίτι στο Σαρίγερ, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ, εγκαταστάθηκε η οικογένεια του πρόσφυγα από την ανατολική Θράκη, Ανδρέα Στάθη, ο οποίος αργότερα έγινε και πρόεδρος του χωριού Χρυσαυγή. Μάλιστα, οι συγχωριανοί του, αστειευόμενοι επειδή εγκαταστάθηκε στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, τον φώναζαν με το παρατσούκλι “Κεμάλ”! Ο Α. Στάθης πέθανε το 1979 στην Χρυσαυγή.
Το σπίτι του Κεμάλ ήταν χτισμένο από πέτρες και πλιθιά και ήταν διόροφο. Στον επάνω όροφο είχε δύο δωμάτια και κάτω ήταν το χαγιάτι. Είχε και αυλή. Βρισκόταν στην άκρη του χωριού, μακριά από το τζαμί και δεν ανήκε στην κατηγορία των πλουσίων, αλλά των φτωχών σπιτιών. Ήταν χτισμένο κολλητά με άλλα δύο σπίτια.

Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάτοικοι, πριν μεταναστεύσουν, θυμούνταν ότι σε νεαρή ηλικία έβοσκαν με τον μικρό Κεμάλ πρόβατα και αγελάδες γύρω από το χωριό. Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του. Όμως, στη συνέχεια χωρίς να γνωρίζουν το γιατί, η μητέρα του τον πήρε και έφυγαν στην Θεσσαλονίκη.

Οι τοίχοι του σπιτιού του Κεμάλ σώζονταν σε ύψος μισού περίπου μέτρου μέχρι τις αρχές του 1980. Το σπίτι του, όπως και τα υπόλοιπα σπίτια του χωριού, είχε γκρεμιστεί από τους Θρακιώτες πρόσφυγες το 1924-25 για να πάρουν τις πέτρες και να χτίσουν καινούργια σπίτια στη σημερινή νέα Χρυσαυγή (πιο κοντά στον Λαγκαδά).
Η αλήθεια αυτή αποσιωπήθηκε από τον καλπάζοντα τουρκικό εθνικισμό ο οποίος επιθυμούσε να παρουσιάζει τον Κεμάλ γεννημένο στην μεγάλη πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποία άκμαζε και έλαμπε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, και όχι σε ένα άγνωστο φτωχό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά.

Τουρκικές μαρτυρίες
Τούρκοι πρόσφυγες που έφυγαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών από το παλιό Σαρίγερ γνώριζαν την αλήθεια και παρά τα ψέματα του τουρκικού εθνικισμού, ερχόντουσαν πριν το 1981, ατομικά κυρίως, για προσκύνημα στον αληθινό τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Υπήρχε μάλιστα ένας ντόπιος γελαδάρης, ο Κωνσταντίνος Γιαμουτζής, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την αληθινή ιστορία και αυτός συνόδευε τους επισκέπτες από την Τουρκία στο Σαρίγερ και τους έδειχνε τα ερείπια του σπιτιού.

Αργότερα άρχισαν να έρχονται και με λεωφορεία από την Τουρκία. Το τελευταίο ήρθε το καλοκαίρι του 2007. Πολλοί επισκέπτες Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια και την επιβεβαιώνουν, ότι δηλαδή ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, αλλά στο χωριό αυτό (Χρυσαυγή). Μάλιστα, ένας Τούρκος από τη Σμύρνη, προσκύνησε, φίλησε το χώμα και πήρε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού του Κεμάλ για ενθύμιο. Όταν τον ρώτησαν αν θα πάει και στο σπίτι της Θεσσαλονίκης, είπε: “Αυτό είναι ψέμα. Ντροπή που άλλαξαν τον τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Προσβάλλουν την μνήμη του. Δεν θα επισκεφτώ το ψευτο-σπίτι της Θεσσαλονίκης”».

Η…ομολογία του Τούρκου προξένου
Φαίνεται ότι και κάποιοι Τούρκοι αξιωματούχοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να την αποκαλύψουν. Το έτος 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε το χωριό της Χρυσαυγής (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (δημοσίευμα εφημερίδας “Ελληνικός Βορράς” τ. 10 Μαΐου 1981), συνοδευόμενοι και από τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο.
Ο ίδιος ο Τούρκος πρόξενος ήξερε την αλήθεια και γι αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Στάθηκε με σεβασμό και τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: “Γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε τον λόγο…”. Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…

Το 1981 πάλι, με αφορμή τους…εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Νικήτας Βενιζέλος και Κώστας Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως την θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κ.α.).

Γιατί το ελληνικό κράτος δέχθηκε ως πόλη γέννησης του Κεμάλ Ατατούρκ την Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μαϊμού σπίτι της οδού Αγίου Δημητρίου δίπλα στο τουρκικό προξενείο; Η απάντηση βρίσκεται στο φανφαρόνικο κλίμα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης που επικρατούσε την δεκαετία του 1930, όπου πολλές υπερβολές και χειρονομίες φιλίας ανταλλάσσονταν μεταξύ των ελληνικών (κυρίως) και τουρκικών κυβερνήσεων. Ο τουρκικός εθνικισμός –με την ανοχή του ίδιου του Κεμάλ- είχε ήδη ανακηρύξει ως πόλη γέννησής του τη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους της Ελλάδας να απομυθοποιήσει τον μύθο. Δεν θα είχε άλλωστε καμία απολύτως σημασία για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Μάλιστα, το 1934 η τότε ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι-μαϊμού μία πινακίδα όπου αναφερόταν πως “εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ”. Τότε το σπίτι ανήκε σε ελληνική οικογένεια (Σεραφειμίδου, έμποροι υποδημάτων), η οποία και κατοικούσε σε αυτό. Αργότερα και κάτω από γελοίες συνθήκες το σπίτι απαλλοτριώθηκε από το ελληνικό δημόσιο και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, κ. Μερκουρίου, φρόντισε να ειδοποιήσει την τουρκική κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού πως χαρίζει το σπίτι του Κεμάλ στο τουρκικό κράτος!

Ο Κεμάλ και η μητέρα του Ζουμπεϊντέ γνώριζαν την αλήθεια, αλλά έκαναν την…πάπια! Άραγε, θα μπορούσαν να πούνε ότι δεν γεννήθηκε στο σπίτι αυτό, αλλά σε ένα χωριατόσπιτο στην περιοχή του Λαγκαδά; Και τι θα μπορούσε να γίνει; Να του χαρίσουν ένα γκρεμισμένο χωριατόσπιτο, βουτηγμένο στις λάσπες σε ένα άγνωστο μικρό χωριό; Αυτό δεν θα ταίριαζε, φυσικά, στην εικόνα και στην ιστορία του μεγάλου ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας. Προφανέστατα και η τότε ελληνική κυβέρνηση γνώριζε την αλήθεια, αλλά θέλησε με αυτή της την κίνηση να κολακεύσει τον ίδιο τον Κεμάλ. Η επίσημη αναγνώριση από την ελληνική κυβέρνηση έδειχνε πως έκλεινε οριστικά το ζήτημα της αριστοκρατικής καταγωγής του Κεμάλ. Πέρα, όμως, από την επίσημη ιστορία, που γράφεται και επιβάλλεται από πολιτικές σκοπιμότητες, υπάρχει και η αλήθεια του λαού, η μνήμη του οποίου δεν αλλοιώνεται από τέτοιες σκοπιμότητες. Αυτή την αλήθεια καταγράφουμε, όπως διασώθηκε από τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού Χρυσαυγή (Σαριγέρ) και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στους χριστιανούς πρόσφυγες. Η αλήθεια που βρίσκεται στην λαϊκή μνήμη επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Οι Τούρκοι, αφού πήραν το σπίτι, περιχαρείς το γέμισαν με έπιπλα από τα ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και από το Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης. Φρόντισαν ακόμη και…ρούχα του Κεμάλ να μεταφέρουν και τα εκθέτουν από τότε στον σημερινό επισκέπτη του μουσείου. Και όλα όσα με καμάρι δείχνουν, είναι ψεύτικα σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να κρύψουν την ταπεινή καταγωγή του ιδρυτή του Κεμαλισμού και της επιβολής των νεότουρκων στον Ισλαμισμό…

Η ιδεολογική λειτουργία του, βαμμένου με ροζ χρώμα, σπιτιού-μαϊμού, είναι έντονη κι εκεί κατευθύνονται συστηματικά πλέον σχολείο και σύλλογοι από την Θράκη, σε μία προσπάθεια των επιτήδειων να βαθύνουν ακόμη περισσότερο τον συνειδησιακό εκτουρκισμό των μουσουλμάνων (Πομάκων) της Θράκης.

Οι μουσουλμάνοι, όταν επισκεπτόμαστε την Θεσσαλονίκη, πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να πάψουμε να τρώμε κουτόχορτο στο ροζ ψευτόσπιτο!
Είναι προτιμότερη μία βόλτα στο λούνα παρκ της Θεσσαλονίκης».


Πηγή: kostasxan.blogspot.com

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

Βίος και Πολιτεία του Γιάννη Στουρνάρα

Ο Γιάννης Στουρνάρας Ο Γιάννης Στουρνάρας
“ Θα μπορούσε να έχει λάβει το βραβείο του "Δημοσίου υπαλλήλου των τελευταίων 30 ετών" ” Periodista

Όσοι έχουν γνωρίσει τον Γιάννη Στουρνάρα από κοντά συμφωνούν στο εξής: «Δεν τον λες ευφυή και για αυτόν τον λόγο δεν μπορεί ποτέ να διαχειριστεί πληροφορίες και αναλύσεις πέραν από εκείνες που του υποδεικνύουν. Επίσης ενώ έχει κάνει καλές σπουδές στα οικονομικά, δεν διαθέτει αυτό που λέμε οικονομική σκέψη».

Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, παρότι δείχνει να μισεί θανάσιμα τον δημόσιο τομέα, θα μπορούσε να λάβει το βραβείο του «Δημοσίου Υπαλλήλου της 30ετίας». Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο τεχνοκράτης και αγαπημένο παιδί του Κώστα Σημίτη, τοποθετείται εδώ και περίπου 30 χρόνια μόνο σε δημόσιες θέσεις από τις οποίες λαμβάνει παχυλούς μισθούς. Τόσο παχυλούς, ώστε μπορεί να διαμένει σε έπαυλη στην Κηφισιά, αλλά και να διαθέτει πολυτελέστατη βίλα στη Σύρο, δίπλα ακριβώς από τη βίλα του κουμπάρου του Γιάννου Παπαντωνίου.

Και μπορεί ο Γιάννης Στουρνάρας να έχει πέσει έξω σε όλες του τις προβλέψεις, σε όλες του τις εκτιμήσεις για την ελληνική οικονομία και όχι μόνο, μπορεί να φέρει τεράστιες ευθύνες μαζί με τον Κώστα Σημίτη για το γεγονός ότι η Ελλάδα εντάχθηκε ανέτοιμη στην Οικονομική Νομισματική Ένωση, με αποτέλεσμα σήμερα η χώρα να απειλείται με την απόλυτη καταστροφή, αλλά πάντοτε φρόντιζε να κάνει σωστή διαχείριση της δικής του οικονομικής κατάστασης. Εξάλλου, πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι ή πόσοι καθηγητές πανεπιστημίου, όπως είναι ο ίδιος, μπορούν και ζουν με πολυτελέστατο τρόπο, μπορούν και τρώνε σούσι και μπορούν ενώ φτωχοποιούν τον ελληνικό λαό να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια, αφού νωρίτερα συμβουλεύουν τις κόρες τους να μην αγοράσουν σπίτι στο εξωτερικό, αλλά να περιμένουν ενδεχομένως να πέσουν κι άλλο οι τιμές.

Όμως, δεν μένει σε αυτά ο «Τσάρος» της ελληνικής οικονομίας. Ο άνθρωπος που αμφισβήτησε τις αποφάσεις της δικαιοσύνης για την αντισυνταγματικότητα του χαρατσιού, ο υπεύθυνος για το γεγονός ότι πολλές οικογένειες έχουν μείνει χωρίς θέρμανση αυτόν τον χειμώνα, ο εκτελεστής του σχεδίου αρπαγής των ιδιόκτητων οικημάτων από εδώ και πέρα, αρθρώνει το τελευταίο χρονικό διάστημα και μάλιστα με τρόπο προκλητικό, πολιτικό λόγο. Το βέβαιο είναι ότι ο Γιάννης Στουρνάρας αποτελεί μοναδική περίπτωση δημοσίου υπαλλήλου: Επαύλεις, υψηλές γνωριμίες, κουμπαριές, σούσι, αποταμιεύσεις και πολυτελής ζωή.



Μια ζωή στο δημόσιο

Ο Γιάννης Στουρνάρας έχει μακρά παρουσία στο ελληνικό δημόσιο. Την περίοδο 1986-1989 εργάστηκε ως ειδικός σύμβουλος του υπουργείου Οικονομικών για θέματα δημοσίων επιχειρήσεων και εισοδηματικής πολιτικής. Το γεγονός ότι το 1989 το ΠΑΣΟΚ έχασε τις εκλογές, δεν επέφερε ουσιαστικά μεγάλες μεταβολές στη σχέση του με τον δημόσιο τομέα, αφού με απόφαση του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), Δημήτρη Χαλικιά, τοποθετήθηκε σύμβουλος σε θέματα νομισματικής πολιτικής. Με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1993, ένα χρόνο μόλις μετά, το 1994 ο Γιάννης Στουρνάρας ανέλαβε το πόστο του προέδρου του ΣΟΕ, του βασικού συμβούλου του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Από τη θέση του ο Γιάννος Παπαντωνίου, ο οποίος τη δεκαετία του 1970 είχε φοιτητή τον Γιάννη Στουρνάρα, κατηύθυνε, από το 1994 έως το 2001 την προσπάθεια ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ, η οποία έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε η χώρα οδηγήθηκε στην καταστροφή. Φυσικά έβαλε το χεράκι του και ο Γιάννης Στουρνάρας αφού επί μία επταετία εκπροσωπούσε το υπουργείο στη Νομισματική Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οπότε ο κάθε ένας μπορεί να καταλάβει, ποια είναι η μεγάλη ευθύνη του Γιάννη Στουρνάρα στην υπόθεση της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας, η οποία σήμερα συνεπάγεται την καταστροφή ενός ολόκληρου λαού.



Η «καταστροφή» της Εμπορικής

Ο Γιάννης Στουρνάρας, αφού έγινε κουμπάρος με τον Γιάννο Παπαντωνίου, έβαλε ως στόχο να γίνει μέλος του «κύκλου» του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Όλη αυτή η παρέα, ενέταξε προφανώς για λογαριασμό των γερμανικών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, την χώρα μας στην ευρωζώνη. Πρόκειται για μία διαδικασία, την οποία πληρώνει πολύ ακριβά σήμερα ο ελληνικός λαός. Ο Κώστας Σημίτης εκτίμησε πολύ την προσήλωση του Γιάννη Στουρνάρα προς το πρόσωπό του και τελικά τον διόρισε στην Εμπορική Τράπεζα. Για να αντιληφθεί κανείς το … μέγεθος των ικανοτήτων του σημερινού υπουργού Οικονομικών πρέπει να γνωρίζει το εξής: Ενώ παρέλαβε την δεύτερη σε μέγεθος ελληνική τράπεζα, όταν αποχώρησε από τη θέση του Προέδρου η Εμπορική βρέθηκε στα πρόθυρα της καταστροφής, με αποτέλεσμα να πουληθεί στην γαλλική Credit Agricole. Ακόμη και σήμερα πολλοί διερωτώνται αν ο Γιάννης Στουρνάρας εκτέλεσε συνειδητά κάποιο σχέδιο καταστροφής της εμπορικής τράπεζας. Το χειρότερο είναι ότι οι ίδιοι υποψιάζονται ότι την τύχη της Εμπορικής θα έχει και η Ελλάδα.



Το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου

Η «φούσκα του χρηματιστηρίου» φέρει την υπογραφή της διακυβέρνησης Σημίτη. Πρόσφατα ο πρώην Δήμαρχος Αθηναίων και υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή Νικήτας Κακλαμάνης υπήρξε ιδιαίτερα αιχμηρός για τον Γιάννη Στουρνάρα θυμίζοντάς τον ρόλο που είχε διαδραματίσει την περίοδο που τη χώρα κυβερνούσε ο Κώστας Σημίτης: «Πρόχειρα στο μυαλό μου έχω τουλάχιστον 30 σκάνδαλα που συγκλόνισαν την Ελλάδα από το 1996 έως το 2004, με πιο χαρακτηριστικά δύο. Το "μαγείρεμα" των στοιχείων για να μπούμε στο ευρώ και το μέγα σκάνδαλο του χρηματιστηρίου. Αν κάποιοι λοιπόν έχουν επιλεκτική μνήμη, ο ελληνικός λαός δεν έχει. Θυμάται και πολύ καλά μάλιστα». Ποιος θυμάται; Μα ο Γιάννης Στουρνάρας φυσικά, ο οποίος μαζί με τον Γιάννη Παπαντωνίου είναι εκλεκτά μέλη της παρέας της Σύρου. Εξάλλου ο Γιάννης Στουρνάρας υπήρξε και συνεργάτης της χρηματιστηριακής «Κάππα» για την οποία ακούστηκαν και γράφτηκαν ουκ ολίγα αναφορικά με την περίοδο της χρηματιστηριακής φούσκας.

Ακόμη, όμως, μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει μια ανακοίνωση του Συλλόγου Εργαζομένων της Εμπορικής Τράπεζας με ημερομηνία 2 Δεκεμβρίου 2003, όπου μπορεί ο κάθε ένας να διαβάσει ότι ο Γιάννης Στουρνάρας και η διοίκηση της Εμπορικής Τράπεζας «διέθεσαν ολόκληρο σχεδόν το τίμημα από την πώληση της Ιονικής (270 δισ.) για την κάλυψη των ζημιών από τις χρηματιστηριακές πράξεις και μείωσαν τα ίδια κεφάλαια κατά 700 εκ. ευρώ». Νωρίτερα σε άλλη ανακοίνωση με ημερομηνία 22 Νοεμβρίου 2004 αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «Διέθεσαν ολόκληρο σχεδόν το τίμημα από την πώληση της Ιονικής (270 δισ.) για την κάλυψη των ζημιών από τις χρηματιστηριακές πράξεις και μείωσαν τα ίδια κεφάλαια κατά 700 εκ. ευρώ». Τον Απρίλιο του 2000 και ενώ η κρίση του χρηματιστηρίου είχε ξεσπάσει ήδη από το 1999 ο Γιάννης Στουρνάρας, υποτίθεται ότι είχε κινητοποιήσει τους αμυντικούς μηχανισμούς του κράτους με στόχο να επιτευχθεί η συγκράτηση της πτώσης του χρηματιστηρίου. Κάποιοι τον είχαν κατηγορήσει για χειραγώγηση.



Η παρέα της Σύρου

Στη Σύρο, όπου διατηρεί την εξοχική του βίλα (όπως εξάλλου ο κάθε δημόσιος υπάλληλος) ο Γιάννης Στουρνάρας ήρθε σε απευθείας επαφή με τον γαλλικό παράγοντα, ο οποίος μέχρι σήμερα στέκεται στο πλευρό του. Δίπλα στις βίλες των Παπαντωνίου και Στουρνάρα στην περιοχή τρία Λαγκόνια του νησιού, βρίσκεται άλλη μια βίλα, εκείνη της Κλοντίν Ριπέρ, πρώην συζύγου του γάλλου πρεσβευτή στην Αθήνα, Ζαν-Μορίς Ριπέρ. Καλεσμένοι της ήταν το 2010 ο Φρανσουά Ολάντ και η Βαλερί Τριερβελέρ, το σημερινό προεδρικό ζεύγος της Γαλλίας, και την παρέα ένωσε στο σπίτι του ο Γιάννος Παπαντωνίου.

Η αλήθεια είναι ότι ο Γιάννης Στουρνάρας «είδε μπροστά» τότε και έκανε αυτό που έχει μάθει να κάνει καλύτερα: Κόλλησε σαν τσιμπούρι στην παρέα των Γάλλων, τους οποίους άρχισε στη συνέχεια να συναντά και στην Αθήνα. Άνθρωποι, οι οποίοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, υποστηρίζουν ότι η διαχρονική επαφή που έχει με τους τους Γάλλους διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη στρατηγική που ακολούθησε ως διοικητής της Εμπορικής Τράπεζας, με αποτέλεσμα το ελληνικό τραπεζικό ίδρυμα να περάσει στα χέρια της γαλλικής Credit Agricole. Από τότε τον συνοδεύει ένα παρατσούκλι: Κοπερφιλντ. Για ποιο λόγο; Διότι έχει τη μοναδική, μαγική ικανότητα να εξαφανίζει τράπεζες. Κάπως έτσι λένε σήμερα, ότι αν παραμείνει για πολύ καιρό ακόμη στο τιμόνι της ελληνικής οικονομίας θα εξαφανίσει και μια χώρα, την Ελλάδα.



Οι δουλειές της συζύγου

Όλες οι σύζυγοι των δημοσίων υπαλλήλων μπορούν να κάνουν «χρυσές δουλειές»; Μάλλον όχι. Όμως, η περίπτωση της οικογένειας Στουρνάρα είναι ξεχωριστή. Ανaδημοσιεύουμε όσα έγραφε το newsbomb.gr, το οποίο είχε στηριχθεί στις αποκαλύψεις της εφημερίδας «Παραπολιτικά» πριν από λίγο καιρό:

«Πολυεθνικοί κολοσσοί στο χώρο του φαρμάκου οι χορηγοί της Λίνας Νικολοπούλου. Τα ιατρικά συνέδρια και οι συζητήσεις για την επιμέλεια ιατρικών εκδόσεων. Σίγουρα πολλοί θα απορούν τι σχέση μπορεί να έχει η σύζυγος του υπουργού Οικονομικών με τον χώρο των φαρμάκων και ακόμη περισσότερο πώς οι υψηλές γνωριμίες του συζύγου της αποτέλεσαν το χρήσιμο "εργαλείο" της... Η κ Λίνα Νικολοπούλου λοιπόν είναι όπως διαβάζουμε στο ρεπορτάζ της εφημερίδας "Παραπολιτικά" γενική διευθύντρια της εταιρείας Mindwork Business Solutions (που εδρεύει στην οδό Μάρκου Μπότσαρη στην Κηφισιά) και στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων της βρίσκεται η διοργάνωση ιατρικών συνεδρίων και συζητήσεων ανά την Ελλάδα, καθώς και η επιμέλεια σχετικών εκδόσεων. Η ίδια έχει σπουδάσει Βιολογία και μάλιστα είχε φύγει για σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης μαζί με τον Γιάννη Στουρνάρα με τον οποίο από τότε διατηρούσε σχέση. Και μην νομίζετε ότι η Mindwork Business Solutions είναι μια μικρή εταιρεία η οποία απλά επιβιώνει στο χώρο αλλά πρόκειται για έναν πραγματικό κολοσσό! Μεταξύ άλλων δουλεύει συστηματικά για την προώθηση, αλλά και τη γενικότερη οργάνωση των εκδηλώσεων του "Forum για την Υγεία και τις πολιτικές Υγείας" ενώ ασχολείται καθημερινά και με τη διαχείριση της ιστοσελίδας του. Κάθε χρόνο μάλιστα πραγματοποιούνται δύο συναντήσεις, στις οποίες συμμετέχουν πολιτικοί ερευνητές, ακαδημαϊκοί επιστήμονες του υγειονομικού συστήματος καθώς και εκπρόσωποι των κοινωνικών εταίρων και μεγάλων ασφαλιστικών οργανισμών και επιχειρήσεων του υγειονομικού τομέα. Εκτός από τα οικονομικά της χώρας ο υπουργός φαίνεται πως... πονοκεφαλιάζει και για τις δουλειές της γυναίκας του εν μέσω κρίσης».

Ο άνθρωπος που δεν έκανε καμία σωστή εκτίμηση

Τον περασμένο Οκτώβριο το Periodista υπενθύμιζε ότι ο Γιάννης Στουρνάρας είναι ένα πρόσωπο, η παρουσία του οποίου στο υπουργείο Οικονομικών μόνο ανησυχία πρέπει να προκαλεί στον ελληνικό λαό.

Ορίστε τι γράφαμε στις 11 Οκτωβρίου 2012:

Ο ελληνικός λαός πρέπει να είναι ιδιαίτερα ανήσυχος για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται η ελληνική κυβέρνηση τα οικονομικά ζητήματα και πρέπει να είναι ανήσυχος διότι στη θέση του "Τσάρου" της Οικονομίας βρίσκεται το αγαπημένο παιδί του Κώστα Σημίτη, Γιάννης Στουρνάρας. Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι ένας άνθρωπος ειδικών αποστολών. Διότι είναι προφανές ότι αν η χώρα είχε, μία κυβέρνηση, η οποία θα σχηματιζόταν υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα ήταν αδύνατον ένας πρωθυπουργός να εμπιστευόταν σε ένα πρόσωπο το οποίο έχει πέσει τόσο έξω στις εκτιμήσεις του. Κι, όμως, στην Ελλάδα του 2012, μπορεί και χειρίζεται τις οικονομικές υποθέσεις ένας τεχνοκράτης σαν τον Γιάννη Στουρνάρα. Δεν μπορεί να εξηγηθεί πως ο πρωθυπουργός ενός ... κυρίαρχου κράτους εμπιστεύθηκε τον Γιάννη Στουρνάρα για μία τόσο κρίσιμη θέση. Άρα κάτι άλλο συμβαίνει. Θα υπενθυμίσουμε αρχικά το περιεχόμενο της συνέντευξης, την οποία είχε παραχωρήσει στην εφημερίδα "Τα Νέα" τον Σεπτέμβριο του 2009, όταν σημείωνε ότι η κρίση τελειώνει και ότι η ανεργία θα κορυφωθεί στο 9,5%-9,8%.

Το ότι έπεσε έξω στις προβλέψεις του, δεν χρειάζεται να αναλυθεί περισσότερο. Άλλωστε το αποδεικνύει το γεγονός ότι στη συνέχεια έγινε ... υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, μίας κυβέρνησης ειδικού σκοπού, η οποία για να σχηματιστεί συμμάχησαν όλα τα κέντρα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, τα οποία απομυζούν τη χώρα μας και οδηγούν σε κοινωνική γενοκτονία τον ελληνικό λαό. Στην Ελλάδα του 2012, όπου η κυβέρνηση ξεπουλά τα πάντα, δεν χρειάζεται να έχει κανείς επάρκεια οικονομικών, ώστε να γίνει υπουργός των Οικονομικών υποθέσεων. Αρκεί να ταυτίζεται με τις θέσεις του Βερολίνου και να έχει κάνει καλές παρέες στο παρελθόν. Τότε, τον Σεπτέμβριο του 2009, ο Γιάννης Στουρνάρας μιλούσε για το θέμα της ανεργίας υποστηρίζοντας ότι είναι αναγκαίο μέτρο η επιδότηση των επιχειρηματιών. Καλό είναι να θυμηθεί κανείς τι εντόπιζε ως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα ο σημερινός υπουργός Οικονομικών: "Την έλλειψη κατανόησης της σοβαρότητας των συνεπειών βασικών προβλημάτων από το κοινό, ώστε να γίνουν αποδεκτές οι απαραίτητες λύσεις"(!!!).

Δηλαδή ούτε λίγο, ούτε πολύ υποστήριζε ότι ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να συναινεί στην καταστροφική για τον ίδιο πολιτική. Ταυτόχρονα, πλήρως ευθυγραμμισμένος, με τα γερμανοτραφή εγχώρια συστήματα, τα οποία απεργάζονται σενάρια αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος, πριν προσφύγει η χώρα στον μηχανισμό στήριξης, ο Γιάννης Στουρνάρας δήλωνε "η πιο ρηξικέλευθη πρόταση για την οικονομία σχετίζεται με την επίτευξη συναίνεσης για την αλλαγή του εκλογικού νόμου και την κατάργηση του σταυρού προτίμησης". Και δεν είναι μόνο τα όσα είχε δηλώσει στην εφημερίδα "Τα Νέα". Αργότερα στις 23 Ιουλίου του 2011 σε τηλεοπτική του εμφάνιση στο Mega Channel, σε ερώτηση για το πότε "βλέπει" ότι η χώρα θα γυρίσει στην ανάπτυξη, είχε απαντήσει το εξής αξιομνημόνευτο: "μέσα στον επόμενο χρόνο", δηλαδή στο έτος 2012, δηλαδή στο έτος που διανύουμε. Όπως μπορεί να διαπιστώσει ο οποιοσδήποτε, χωρίς ν είναι αναγκαίο να προσφύγει σε κάποια μαζική πληροφόρησης, μόνο σε τροχιά ανάπτυξης δεν έχει τεθεί η χώρα.

Ο κύκλος της Οξφόρδης

Την ιστορία την γράφουν οι παρέες , υποστηρίζουν κάποιοι. Στην περίπτωση του Γιάννη Στουρνάρα αυτό «ταιριάζει γάντι». Χαρακτηριστικά είναι τα όσα αναφέρει, μεταξύ άλλων, ένα αφιέρωμα του «Βήματος» στον σημερινό υπουργό Οικονομικών:

«Η ακαδημαϊκή ζωή του στην Οξφόρδη ήταν μια άλλη μάχη. Ο κύριος ανταγωνιστής του στην άμιλλα της σχολής ήταν ο Τσαρλς Κόλινς, σήμερα υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, με τον οποίο διατηρεί στενή επαφή. Τα χρόνια της Οξφόρδης διαμόρφωσαν τον Στουρνάρα και ήταν καθοριστικά για τη μετέπειτα πορεία του. Στο φημισμένο βρετανικό πανεπιστήμιο βρέθηκε μαζί με τη σύντροφό του από τα φοιτητικά χρόνια στην Αθήνα, τη Λίνα Νικολοπούλου. Εκείνος έκανε μεταπτυχιακό και διδακτορικό στα Οικονομικά, εκείνη διδακτορικό στη Βιολογία.

Μόλις το ΠαΣοΚ θεσμοθέτησε τον πολιτικό γάμο, το 1981, κατέβηκαν στο Λονδίνο, μαζί με ένα φιλικό ζευγάρι, «με ένα νοικιασμένο Renault που χάλασε στον δρόμο», και παντρεύτηκαν στο προξενείο. Γύρισαν με oτοστόπ. Σήμερα έχουν δύο κόρες, τη Μυρτώ και τη Νεφέλη. Στην Οξφόρδη ο Στουρνάρας συνδέθηκε με μέλη της ελληνικής κοινότητας του πανεπιστημίου. Εκεί δίδασκε ήδη ο Λουκάς Τσούκαλης (σήμερα καθηγητής Ευρωπαϊκής Οργάνωσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ), ο οποίος έχει τελειώσει το διδακτορικό του σε ηλικία μόλις 25 ετών. Συνομήλικος, συμφοιτητής και συγκάτοικος του Στουρνάρα στην εστία ήταν ο Γιώργος Ζανιάς, πρώην υπουργός Οικονομικών και νυν πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, ενώ ο «μικρός της παρέας» ήταν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Ο καθηγητής Οικονομικών και τομεάρχης Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ έκανε την ίδια εποχή τις προπτυχιακές σπουδές του σε έναν κύκλο σπουδών μοναδικό στην Οξφόρδη: Πολιτική Επιστήμη, Φιλοσοφία και Οικονομικά.

“Ημασταν όλοι προοδευτικά παιδιά” θυμάται ο Τσούκαλης. «Μιλάγαμε συνέχεια πολιτικά. Ως λίγο μεγαλύτερος, είχα ίσως μια πιο ρεαλιστική αντιμετώπιση. Οι άλλοι ήταν πιο ριζοσπαστικοί. Κουβαλούσαν μια επαναστατικότητα που είχε έρθει από τα αμφιθέατρα των ελληνικών πανεπιστημίων. Η ιδεολογία της παρέας ήταν από σοσιαλδημοκρατία και πέρα προς τα Αριστερά και ο Στουρνάρας είχε το πρόβλημα πώς θα προσαρμόσει τις αριστερές ιδέες με τα παραδοσιακά οικονομικά». Η παρέα της Οξφόρδης ήταν πολυσυλλεκτική. Στις συζητήσεις συμμετείχε με τα δικά της επιχειρήματα και η Ελένη Λουρή, σήμερα υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, η οποία έκανε από το 1982 το διδακτορικό της στο φημισμένο πανεπιστήμιο».

Ας μην ξεχνάμε ότι στο ΕΛΙΑΜΕΠ, το οποίο χειρίζεται όλους τους φακέλους της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ξεχωριστή θέση έχει ο Αλέξης Παπαχελάς, με τον οποίο ο Γιάννης Στουρνάρας συνδέεται με ισχυρή φιλία. Εξάλλου η εφημερίδα «Καθημερινή» ταυτίζεται με τις απόψεις του κυρίου Στουρνάρα και τον έχει στηρίξει πάρα πολύ.

Πάντως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το εξής: Όλα τα πρόσωπα, τα οποία αναφέρονται παραπάνω κατείχαν θέσεις σε τράπεζες. Τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή.



Ο ταλαντούχος κύριος Στουρνάρας

Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το ρεπορτάζ της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς", η οποία πριν από καιρό έγραφε τα ακόλουθα: 

Η τοποθέτηση του κ. Ι. Στουρνάρα, ως υπουργού Οικονομίας, στην τρικομματική κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ.-ΔΗΜΑΡ αποτελεί την επιβράβευση της συνεπούς εξυπηρέτησης πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων από το συγκεκριμένο στέλεχος. Ενώ, όμως, είναι γνωστά και έχουν σχολιασθεί, ας δούμε ορισμένα από τα χαρακτηριστικά «επιτεύγματά» του:

1. Ως επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνώμων στην κυβέρνηση Σημίτη αποδέχθηκε το κλείδωμα της ισοτιμίας μετατροπής της δραχμής σε ευρώ σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που προέκυπταν από την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, εξυπηρετώντας τα γερμανικά (κυρίως) εμπορικά συμφέροντα.

2. Ως γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ (δεξαμενή «σκέψης» του ΣΕΒ) υπερθεμάτισε για την υλοποίηση των μνημονίων, επιμένοντας ιδιαίτερα στις ιδιωτικοποιήσεις (δηλαδή, στο ξεπούλημα σε ντόπια και ξένα συμφέροντα της δημόσιας περιουσίας) και στο «άνοιγμα» των κλειστών επαγγελμάτων» (δηλαδή, στην απορρύθμιση και τη δημιουργία μονοπωλιακών καταστάσεων στους συγκεκριμένους κλάδους), δημοσιεύοντας μελέτη που «εκτιμούσε» ότι με το «άνοιγμα» θα επιτυγχανόταν αύξηση του ΑΕΠ κατά 13% σε 5 χρόνια. Μια μελέτη που προκάλεσε θυμηδία ακόμη και μεταξύ των υπερασπιστών των μνημονίων.

Υπάρχει, όμως, μια «επιτυχία» του κ. Ι. Στουρνάρα που δεν προβλήθηκε όσο της άξιζε, ούτε όταν πραγματοποιήθηκε, ούτε και σήμερα. Η επιτυχία αυτή αφορά την περίοδο που ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στην Εμπορική Τράπεζα (2000-2004). Το 1999 η Εμπορική τράπεζα πούλησε το μερίδιό της στην Ιονική Τράπεζα (αγοράστρια η Alpha Bank) έναντι του ποσού των 226 δισεκατομμυρίων δρχ. (περίπου 663 εκατ. ευρώ), παρά την αντίθεση των διεθνών συμβούλων (που είχε η ίδια προσλάβει) και πρότειναν τη συγχώνευση των δύο τραπεζών και τη δημιουργία μιας τράπεζας ισοδύναμης της Εθνικής. Η τότε διοίκηση της Εμπορικής είχε ετοιμάσει ένα επιχειρηματικό σχέδιο που θα χρηματοδοτείτο από το τίμημα πώλησης της Ιονικής και θα ισχυροποιούσε σημαντικά την τράπεζα.

Όμως ο κ. Ι. Στουρνάρας είχε άλλα σχέδια. Όπως προκύπτει από τους ισολογισμούς των χρήσεων 2000 και 2001, τα κεφάλαια της τράπεζας που είχαν επενδυθεί σε μετοχές εισηγμένων εταιριών στο ΧΑ αυξήθηκαν από 109,2 δισ. δρχ. (320,6 εκατ. ευρώ) το 1999 σε 195,2 δισ. δρχ. (572,8 εκατ. ευρώ) το 2000 και σε 200,4 δισ. δρχ. (588,1 εκατ. ευρώ) το 2001. Είναι, άραγε, «σύμπτωση» ότι το 2000 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε, οριακά, τις εκλογές με κύριο επιχείρημα την άνοδο του Χρηματιστηρίου; Η ζημιά θα αποκαλυφθεί το 2002 με τη ψήφιση του Ν. 2992/2002 που έδωσε τη δυνατότητα στις εισηγμένες να αποτιμούν τα χαρτοφυλάκιά τους στις τρέχουσες τιμές αγοράς και όχι, όπως γινόταν μέχρι τότε, στις τιμές κτήσης. Στον ισολογισμό της χρήσης 2002, η αποτίμηση των μετοχών έχει καταρρεύσει σε 216,4 εκατ. ευρώ (73,7 δισ. δρχ.), δηλαδή μειώθηκε κατά 63%. Όπως αναφέρουν στις παρατηρήσεις τους οι ορκωτοί ελεγκτές της τράπεζας, «ποσό 542,40 εκατ. ευρώ μεταφέρθηκαν απ’ ευθείας σε μείωση του λογ/σμού «Ειδ. Αφορολ. Αποθ.

Από Χρεόγραφα» που περιλαμβάνεται στο λογαριασμό Ιδίων Κεφαλαίων «Αποθεματικά». Δηλαδή, μέσα σε δύο χρόνια, η διοίκηση του κ. Ι. Στουρνάρα «απώλεσε» στο ΧΑΑ το 82% του τιμήματος που εισέπραξε από την πώληση της Ιονικής τράπεζας, με αποτέλεσμα τη μείωση των ιδίων κεφαλαίων της τράπεζας από 2 δισ. ευρώ το 2001 σε 1,3 δισ. ευρώ το 2002. Ατυχείς επιχειρηματικές κινήσεις; Όχι ακριβώς. Κατά την ίδια χρήση η διοίκηση Στουρνάρα θα επιλέξει να μην αναπροσαρμόσει την αξία των ιδιόκτητων παγίων της τράπεζας (Ν. 3091/2002) ώστε να μετριάσει τη μείωση των ιδίων κεφαλαίων. Τα μειωμένα ίδια κεφάλαια της τράπεζας θα «διευκολύνουν» την είσοδο της Credit Agricole στο μετοχικό της κεφάλαιο, με αποτέλεσμα τη σταδιακή απαξίωση της Εμπορικής τράπεζας (στην οποία θα πρωταγωνιστήσει στη συνέχεια ο πολύς κ. Γ. Προβόπουλος).

Η κατασπατάληση της δημόσιας περιουσίας, η διευκόλυνση εξαγοράς της Εμπορικής τράπεζας από το ξένο κεφάλαιο ή η εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων αποτέλεσαν τα κριτήρια για την ανάληψη της θέσης του υπουργού Οικονομίας από τον κ. Ι. Στουρνάρα;

Πηγή : http://www.periodista.gr

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Ισλάμ, Τζιχάντ, Σαρία τρεις έννοιες που αγνοούμε!

Ισλάμ, Τζιχάντ, Σαρία τρεις έννοιες που αγνοούμε!Tη στιγμή που η χώρα μας βρίσκεται υπό την πίεση των εδώ μουσουλμανικών οργανώσεων, υπό την πίεση της Τουρκίας και του Ερντογάν αλλά και λοιπών εγχώριων δήθεν προοδευτικών δυνάμεων και πειθαναγκάζεται να αναγείρει το περίφημο μουσουλμανικό τέμενος, ελάχιστοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν τι σημαίνει Ισλάμ, Τζιχάντ και Σαρία.Τρεις όροι που έγιναν ευρύτερα γνωστοί στη χώρα μας κυρίως μετά τις μουσουλμανικές εξεγέρσεις στις βορειαφρικανικές χώρες.

Με τον όρο Ισλάμ αναφερόμαστε στη μονοθεϊστική θρησκεία, η οποία διαμορφώθηκε με το κήρυγμα και τη δράση του Προφήτη Μωάμεθ (Μουχάμαντ) στις αρχές του 7ου αιώνα.Η αραβική λέξη «ισλάμ» (αραβικά: إسلام ) σημαίνει «υποταγή»,και χρησιμοποιείται από τους μουσουλμάνους ως «υποταγή στον Θεό» και εκείνοι που αποδέχονται την θρησκεία του ισλάμ (τη στάση υπακοής, εξάρτησης και αφοσίωσης στον Θεό) ονομάζονται μουσλίμ (muslim), που σημαίνει «υποταγμένος» δηλαδή:«υποταγμένος στον Ύψιστο».Το Ισλάμ δεν έχει μόνο θρησκευτική αλλά και πολιτική υπόσταση, όπως και άλλες θρησκείες.

Ο διεθνής, πλέον σήμερα, όρος Τζιχάντ ή Ντζιχάντ (αραβικά:جهاد, IPA: /ʤɪhæːd/) είναι αραβική λέξη που σημαίνει γενικά αγώνας, προσπάθεια, το να μοχθεί κανείς με όλες του τις δυνάμεις ή να αντιμάχεται οποιoνδήποτε αντικείμενο αποδοκιμασίας. Όταν συνοδεύεται από τη φράση "φι σαμπίλ Αλλά[χ]", ( في سبيل الله), η οποία αποδίδεται "για το δρόμο του Θεού", αποκτά ιδιαίτερο νόημα και σημαίνει τον αγώνα για το Θεό[ Αποτελεί ένα από τα κεντρικά δόγματα του Ισλάμ και αναφέρεται ορισμένες φορές ως ο έκτος πυλώνας του, χωρίς όμως να κατέχει πραγματικά μία τέτοια θέση. Ως θρησκευτικό καθήκον, η τζιχάντ θεωρείται πως ενισχύει την πίστη και αποτελεί ανάλογο της αφοσίωσης του μοναχού στην υπηρεσία του Θεού, όπως ισχύει στον χριστιανισμό. Σε ορισμένα χαντίθ αναφέρεται ως «μοναχισμός του Ισλάμ», «πράξη αγνής αφοσίωσης», καθώς και μία από τις «πύλες του παραδείσου».

Με τον όρο Σαρία (Shari'a) ο δρόμος προς την πηγή ύδατος από το ρήμα "shara'a" (شرع), που σύμφωνα με το Λεξικό του Ιερού Κορανίου του Αμπντούλ Μανάν Ομάρ σχετίζεται με την ιδέα ενός συστήματος θείου νόμου, μιας ατραπού πίστης και πρακτικής, εννοείται ο ισλαμικός θρησκευτικός κώδικας διαβίωσης. Είναι εμπνευσμένη από το Κοράνιο και χρησιμοποιείται ως αναφορά στο ισλαμικό δίκαιο, αλλά και τον ισλαμικό τρόπο ζωής γενικότερα.

Οι οπαδοί της Σαρία είναι ενάντια στο Σύνταγμα κάθε χώρας, δεδομένου ότι γι΄αυτούς ο μόνος νόμος, το μόνο κανονιστικό πλαίσιο, τον οποίο σέβονται είναι η Σαρία. Και τούτο γιατί η Σαρία βασίζεται στο Κοράνι, το οποίο οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι είναι ο μόνος αληθινός λόγος του θεού- Αλλάχ, όπως αυτός τον υπαγόρευσε στο προφήτη του, τον Μωάμεθ.

Η Σαρία υπαγορεύει ότι οι Μουσουλμάνοι πρέπει να διεξάγουν Τζιχάντ στο διηνεκές μέχρις ότου ο Οίκος του Πολέμου [Dar Al Harb], όπου δεν ισχύει η Σαρία, περιέλθει στη κυριαρχία του Οίκου του Ισλάμ [ Dar Al Islam] ή του Οίκου της Υποταγής, όπου εφαρμόζεται η Σαρία. Αναλόγως των συνθηκών, η Σαρία επιβάλλει και κατευθύνει τόσο τον βίαιο αγώνα [ τρομοκρατία] όσο και το προ-βίαιο Τζιχάντ, γνωστό και ως κλεφτό Τζιχάντ υπό την έννοια της διεισδύσεως κάποιου σ ΄ένα χώρο χωρίς να γίνει αντιληπτός. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πλαίσιο της επιβολής της Σαρία, προβλέπεται ειδική τακτική της βαθμιαίας και της βήμα προς βήμα καθιέρωσής της, όπως παρατηρούμε στην Αίγυπτο- πράγμα που επιχείρησε ο Μόρσι και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι- αλλά και στη Τουρκία από τον Ερντογάν με τις γνωστές αντιδράσεις.

Σύμφωνα με την αρχική διακήρυξη των Αδελφών Μουσουλμάνων, στο Ισλάμ πρέπει να δοθεί ηγεμονικός ρόλος σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. Σκοπός τους είναι να εγκαθιδρύσουν ένα Ισλαμικό Χαλιφάτο, όπου θα εκτείνεται από τον παρόντα μουσουλμανικό κόσμο, σε ολόκληρο τον παρόντα κόσμο. Επίσης, επιδιώκουν να ανατρέψουν όλες τις μη ισλαμικές κυβερνήσεις, όπου αυτές υπάρχουν, και να εγκαταστήσουν τον Ισλαμικό Νόμο [Σαρία].
''Ο Θεός είναι ο σκοπός μας. Το Κοράνι είναι το Σύνταγμα μας, ο Προφήτης είναι ο αρχηγός μας, ο αγώνας [Τζιχάντ] είναι ο τρόπος μας και ο θάνατος για χάρη του Θεού είναι η υψηλότερη φιλοδοξία μας.'' αναφέρουν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι.

Στην ουσία, η Σαρία είναι μια αυταρχική ιδεολογία, η οποία ελέγχει κάθε πλευρά της ζωής ενός ανθρώπου. Οι οπαδοί της στην ουσία συνωμοτούν σε μια ξένη χώρα προκειμένου να ανατρέψουν το καθεστώς της και να καταργήσουν το Σύνταγμα, επιβάλλοντας το λόγο του Ισλάμ. Υπό την δική τους οπτική, όποιο νομικό σύστημα δημιούργησε ο άνθρωπος είναι παράνομο, δεδομένου ότι μόνο ο Αλλάχ δημιουργεί το νόμο και τον παρέδωσε στους ανθρώπους μέσω του Ισλάμ.
Η Σαρία έχει κάνει την εμφάνισή της σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις όπως Λονδίνο, Βρυξέλλες, κάποιες γειτονιές του Παρισιού, ακόμη και σε συνοικίες της Χάγης. Τα πλέον χαρακτηριστικά και ακραία δείγματα εφαρμογής της Σαρία στη καθημερινή ζωή εμφανίζονται στη Σαουδική Αραβία και το Αφγανιστάν. Η ποινή του θανάτου μπορεί να επιβληθεί αν οι πιστοί μουσουλμάνοι θεωρούσαν ότι κάποιος παραβαίνει κάποιον από τους άγραφους νόμους του Ισλάμ. Θάνατος που εκτελείται δια αποκεφαλισμού, λιθοβολισμού ή εκτελεστικού αποσπάσματος και ακολουθείται από σταύρωση. Την ώρα , λοιπόν, που οι περισσότεροι μουσουλμάνοι είτε είναι φανατικοί είτε όχι, τάσσονται υπέρ της Σαρία, το ισλάμ εξαπλώνεται στην Ευρώπη με γοργούς ρυθμούς και απειλεί τα δημοκρατικά καθεστώτα, αφού το ισλάμ δεν την αποδέχεται και εφαρμόζει τις δικές του κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και εν γένει διοικητικές νόρμες.

Ταυτόχρονα, αρκετές οργανώσεις που ελέγχονται από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους κάνουν την εμφάνισή τους τόσο στην ΕΕ όσο και στις ΗΠΑ προβάλλοντας με κάθε τρόπο το αίτημα τους για ανέγερση τζαμιών και εξάπλωση του Ισλάμ σε όλο τον πλανήτη. Ποιες οι επιπτώσεις στη ζωή του δυτικού κόσμου;; Σύντομα θα το δούμε.

Πηγή: Επίκαιρα τεύχος 198

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2013

Ο Ιωάννης Μεταξάς αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος...επειδή ήταν στρατηγός και όχι πολιτικός! Διαβάστε και θα καταλάβετε !!


Το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε να συνεχίσει να πληρώνει το δάνειο που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυβέρνηση του Βελγίου προσέφυγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου της Κοινωνίας των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις.

Η φασιστική κυβέρνηση εκείνης της εποχής υπέβαλε υπόμνημα στο δικαστήριο, όπου, ανάμεσα στα άλλα, προέβαλε τους παρακάτω ισχυρισμούς, οι οποίοι και έγιναν πανηγυρικά δεκτοί από το δικαστήριο αυτό :

«Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για την διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο» («Yearbook of the International Law Commission*. 1980, v.l, σελ. 25).
Η υπόθεση τράβηξε σε μάκρος και το 1938, η τότε ελληνική κυβέρνηση – η φασιστική κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά -, υπέβαλε νέο υπόμνημα, όπου τόνιζε τα παρακάτω αυτονόητα, τα οποία δεν τόλμησε ούτε καν να σκεφθεί το ψοφοδεές και εν τοις πράγμασι, προδοτικό επιτελείο του ΓΑΠ, αλλά πιστεύω και η μεγίστη πλειοψηφία της ελληνικής ελίτ, η οποία διακατέχεται από ένα ελλειμματικό πατριωτισμό :

«Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση «η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους: οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό;… Η θεωρία αναγνωρίζει σ’ αυτό το ζήτημα ότι το καθήκον μιας Κυβέρνησης να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα Κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή συνολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση όπου η πληρωμή του χρέους του θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή ή τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι, κατά τους συγγραφείς, υποχρεωμένη να διακόψει, ή ακόμη και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους» (στο ίδιο).

Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχτηκε το σκεπτικό της ελληνικής φασιστικής κυβέρνησης, δικαίωσε την Ελλάδα και φιλοτέχνησε ένα ουσιώδες νομικό προηγούμενο που χρησιμοποίησαν πολλές χώρες ανάμεσα σε αυτές και η Αργεντινή του αειμνήστου προέδρου Νέστορ Κίχνερ, ο οποίος το 2003 επέλεξε, έναντι της εξαθλίωσης του λαού που επέβαλλαν τα προγράμματα του ΔΝΤ, να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους.
Αυτό, που τόλμησε και επέτυχε η φασιστική Ελλάδα του Μεταξά το 1938, αρνείται ακόμη και να το σκεφθεί η δημοκρατική Ελλάδα του ΓΑΠ (και της ουσιαστικά απάτριδος ελληνικής ελίτ), ο οποίος διακήρυξε την, εξ αρχής, άρνησή του να προβεί σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, για να προστατεύσει τους … δανειστές της χώρας και όχι τον ελληνικό πληθυσμό, λέγοντας στην γερμανική εφημερίδα “die Zeit” ότι :

“Εάν σκοπεύαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, δηλαδή να προβούμε σε αναδιάρθρωση του χρέους, θα ήταν πιο έξυπνο να το κάνουμε όταν άρχισε η κρίση. Ακριβώς αυτό είναι που θέλουμε να αποτρέψουμε. Θέλουμε να είμαστε απόλυτα αξιόπιστοι έναντι των πιστωτών μας”.

Και για να είναι “απόλυτα αξιόπιστος έναντι των πιστωτών” ο ΓΑΠ εγκατέλειψε κάθε ίχνος διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους “εταίρους” και την τρόϊκα, παραδίδοντας την χώρα στις διεστραμμένες ορέξεις των δανειστών της και οδηγώντας την στο απόλυτο κοινωνικό αδιέξοδο και στην καταστροφή…