Η τελευταία ευκαιρία για την διαγραφή μερους του ελληνικού χρέους ;

Τον τελευταίο καιρό, με αναλύσεις και ανταποκρίσεις σε αμερικανικά ΜΜΕ, προβάλλεται όλο και περισσότερο η άποψη για διαγραφή του ελληνικού χρέους ή για περαιτέρω αναδιάρθρωσή του.

Την ίδια στιγμή, σε σχόλια και ραδιοτηλεοπτικές αναφορές, καταγράφεται η προσπάθεια του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, για να προχωρήσουν με ταχύτερους ρυθμούς οι μεταρρυθμίσεις, υπογραμμίζοντας ουσιαστικά το πνεύμα του άρθρου στο περιοδικό TIME περί «τελευταίας ευκαιρίας» της Ελλάδας και για «τιτάνια προσπάθεια» της ελληνικής κυβέρνησης να σωθεί η χώρα.

Όσον αφορά στην παραγραφή του ελληνικού χρέους, ενδεικτικό είναι το άρθρο του καθηγητή Οικονομικών, Καρλ Γουίλαν, στο Forbes.
«Η κατάλληλη αντιμετώπιση του διογκούμενου και μη βιώσιμου ελληνικού χρέους είναι η παραγραφή του και όχι η ενίσχυσή του με νέα δάνεια ή η αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη».
Πρόσφατα, όπως σημειώνει το ΑΠΕ, με άλλο άρθρο του στο ίδιο περιοδικό, είχε υποστηρίξει, ότι οι ηγέτες της Ευρώπης σχεδιάζουν την ελληνική έξοδο από το ευρώ και ότι η προσέγγιση των Ευρωπαίων είναι λανθασμένη. Η Grexit ίσως αποδειχθεί καταστροφική για την Ελλάδα και την Ευρώπη, σημείωσε.
Μεταξύ άλλων, ο Κ. Γουίλαν επισημαίνει τώρα τη σύγχυση μεταξύ της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, εκτιμώντας, ότι «από την κατάσταση στην Ελλάδα αυταπόδεικτα συμπεραίνει κανείς πως μία συντεταγμένη χρεοκοπία μπορεί να λάβει χώρα, ενώ μια χώρα παραμένει μέλος της Ευρωζώνης».

Στη συνέχεια, προσθέτει, ότι «εξάλλου, η Ελλάδα κινείται προς δημοσιονομικό πλεόνασμα, επομένως αν το χρέος της παραγραφεί σε βιώσιμα επίπεδα, είναι δυνατόν να επιστρέψει σε δανεισμό από τις αγορές, έπειτα από βραχύβια βοήθεια από τους εταίρους της».
Ο Κ. Γουίλαν αναφέρει πως εάν η Ελλάδα υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, η χρεοκοπία της θα έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο από μια συντεταγμένη αναδιάρθρωση εντός του ευρώ. Παρά τα όσα
ελέχθησαν από Ευρωπαίους πολιτικούς περί διαχειρίσιμης ελληνικής χρεοκοπίας, όπως τονίζει, στην πραγματικότητα η χρεοκοπία θα ενέτεινε την κρίση.

Τέλος, διατυπώνει την άποψη, ότι η οικονομική κατάσταση της υπόλοιπης Ευρωζώνης επιτάσσει την παραμονή της Ελλάδας και μια συμφωνία που θα παρεμποδίζει τους Έλληνες πολιτικούς να εγκαταλείψουν μονομερώς την ευρωζώνη. «Ας ελπίσουμε», υπογραμμίζει χαρακτηριστικά, «ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θα αντιληφθούν εγκαίρως το μέγεθος της οικονομικής και πολιτικής αποτυχίας που θα αντιπροσώπευε μια
ελληνική έξοδος.»

Yπάρχει "ρήτρα ύφεσης" στο Μνημόνιο αλλά ήταν μυστική...!!

Την αποκάλυψη ότι στο κείμενο της συμφωνίας για την χρηματοδότηση της Ελλάδας από την τρόικα υπάρχει "ρήτρα ύφεσης" που επιτρέπει την παράταση του χρόνου επίτευξης των μεταρρυθμιστικών στόχων σε περίπτωση που η ύφεση είναι χειρότερη των εκτιμήσεων, επιβεβαίωσε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, αλλά συμπλήρωσε ότι "δεν έχει νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα".


Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι κανείς δεν έχει μιλήσει μέχρι στιγμής για το θέμα και το ερωτημα είναι τι άλλο υπάρχει μέσα στα καταραμένα Μνημόνια και δεν τα γνωρίζουν οι πολίτες!

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών Μάρτιν Κοτχάους παραδέχθηκε ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σχετικά με τους δημοσιονομικούς στόχους της Ελλάδας μπορούν να ξανανοίξουν σε περίπτωση που η ύφεση είναι χειρότερη των εκτιμήσεων της τρόικας.

Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα με την άποψη του εκπροσώπου του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, η ρήτρα αυτή «δεν έχει νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα», εξήγηση την οποία ο κ. Κοτχάους δεν θέλησε να διευκρινίσει περαιτέρω.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη πτυχή του προγράματο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας έχει ιδιαίτερη σημασία. Κι αυτό διότι σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί περαιτέρω ότι στις συμφωνίες αναχρηματοδότησης του ελληνικού χρέους με τους ξένους δανειστές υπάρχει «ρήτρα ύφεσης» η οποία προβλέπει την δυνατότητα παράτασης του χρόνου.



Πηγή : Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Άσφαιρα μέσα, λάθος στόχος - Του Γιάνη Βαρουφάκη

Την τελευταία εβδομάδα απείχα από τον σχολιασμό της οικονομικής πολιτικής της νέας μας κυβέρνησης επειδή ήθελα να αφουγκραστώ το σκεπτικό και τις στρατηγικές της επιλογές. Μετά και το Eurogroup είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων έχει επιλέξει λανθασμένο στόχο, τον οποίο θα προσπαθήσει να επιτύχει με αναποτελεσματικά μέσα.

Ο λάθος στόχος της επιμήκυνσης

Ο δεδηλωμένος πλέον στόχος του Υπουργείου Οικονομικών είναι η επίτευξη συμφωνίας επιμήκυνσης του «προγράμματος», κάτι που μεταφράζεται σε πιο αργές αποπληρωμές των δανείων (χωρίς μείωση επιτοκίου – καθώς επιμήκυνση με μείωση επιτοκίου παραπέμπει σε αναδιάρθωση, όπως θα θυμάστε) και μικρότερο ρυθμό μείωσης των δημοσίων δαπανών και αύξησης των δημοσίων εσόδων. Αυτή η επιμήκυνση παρουσιάζεται (ξανά) στο ελληνικό κοινό ως εξασφάλιση περισσότερου χρόνου για να πετύχει το «πρόγραμμα». Δυστυχώς, όπως και η επιμήκυνση που πέτυχε (σε σχέση με το πρώτο Μνημόνιο) ο κ. Γ. Παπανδρέου τον Μάρτιο του 2011, έτσι και αυτή η επιμήκυνση (αν επιτευχθεί) δεν πρόκειται να προσφέρει στην χώρα μας (δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) περισσότερο χρόνο να πετύχει αλλά περισσότερο σχοινί για να κρεμαστεί.

Στην περίπτωση εκείνης της επιμήκυνσης (του Μαρτίου 2011), το αποτέλεσμα ήταν ο εκτροχιασμός που ακολούθησε μερικούς μήνες μετά (τον Ιούλιο του 2011) με αποτέλεσμα την εκπαραθύρωση του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, την μετακόμιση του κ. Βενιζέλου στην Πλατεία Συντάγματος, και, τέλος, το δεύτερο Μνημόνιο, το θλιβερό PSI, και την κατάρρευση της τραπεζικής πίστης στην χώρα. Στην περίπτωση μια νέας επιμήκυνσης προς το τέλος του 2012, ο νέος εκτροχιασμός του νέου «προγράμματος» το οποίο σίγουρα θα ακολουθήσει, πολύ πιθανόν να φέρει την εκπαραθύρωση όχι απλώς του υπουργού Oικονομικών αλλά και της Ελλάδας από την Ευρωζώνη (με ό,τι αυτό συνεπάγεται – δηλαδή, την διάλυση της ίδιας της Ευρωζώνης).

Πώς είμαι τόσο σίγουρος ότι μια επιμήκυνση δεν θα μας εξασφαλίσει περισσότερο χρόνο να πετύχουμε; Γιατί επιμένω ότι θα μας προσφέρει μακρύτερο σχοινί για να κρεμαστούμε; Οι λόγοι δύο:

Πρώτον, επειδή (όπως έγραφα και τον Μάρτιο του 2011 σχετικά με εκείνη την Παπανδρεϊκή επιμήκυνση) είναι κοινός τόπος μεταξύ επενδυτών ότι το ελληνικό δημόσιο κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να ξανα-κουρέψει τα δάνειά του – να βρεθεί σε κατάσταση default – καθώς μια οικονομία που συρρικνώνεται σε ρυθμό -7% με -10% θα πρέπει να πληρώνει... αρνητικά επιτόκια για να διατηρεί κάποια ελπίδα ότι θα δύναται να καταβάλει έγκαιρα τις δόσεις των δανείων του δημοσίου της.

Δεύτερον, επειδή η ουσιαστική κατάργηση της τραπεζικής πίστης (αλλά και των άτυπων κυκλωμάτων ιδιωτικής πίστης, π.χ. μεταχρονολογημένες επιταγές, ανοχή της μίας επιχείρησης από την άλλη), και η αντικατάστασή της από την απαίτηση πληρωμών τοις μετρητοίς, σηματοδοτεί ότι δεν βρισκόμαστε απλά σε κατάσταση βαθειάς ύφεσης αλλά σε συνθήκες οικονομικής καθίζησης όπου ακόμα και οι κερδοφόρες επιχειρήσεις ασφυκτιούν. Υπό αυτές τις συνθήκες, και καθώς οι αγορές αναμένουν το σίγουρο default του ελληνικού δημοσίου (χωρίς όμως να ξέρουν το πότε ακριβώς θα επέλθει), καμία σοβαρή επένδυση δεν θα γίνει, όσες μεταρρυθμίσεις και να κάνει η κυβέρνηση (κάτι που δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις). Περισσότερος χρόνος, μια επιμήκυνση αυτής της κατάστασης, ισοδυναμεί με το μακρύτερο σχοινί στο οποίο αναφερόμουν.

Εν συντομία, στο σημείο που βρίσκεται η ελληνική οικονομία, μια επιμήκυνση είναι το χειρότερο που μπορεί να της συμβεί. Αν είναι να πτωχεύσει το δημόσιο σίγουρα για άλλη μια φορά (να κηρυχθεί σε κατάσταση default, όπως και τον Μάρτιο που πέρασε), καλύτερα σήμερα, παρά τον Νοέμβριο ή του χρόνου. Οπότε, είτε η κυβέρνηση πρέπει να πείσει την Ευρώπη για κάτι εντελώς διαφορετικό από μία επιμήκυνση (κάτι που ακυρώνει, αντί να αναβάλει, την επόμενη πτώχευση) είτε να την προκαλέσει όσο γρηγορότερα γίνεται (αποκομίζοντας όσα οφέλη μπορεί από τον πανικό που κάτι τέτοιο θα προκαλέσει – π.χ. απειλώντας ότι θα απορρίψει την δόση του Αυγούστου την οποία, έτσι κι αλλιώς, θα πρέπει να επιστρέψει ολόκληρη στην ΕΚΤ). Δυστυχώς, η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι κκ. Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου τον Μάρτιο του 2011, επιλέγουν τον στόχο μιας ακόμα δηλητηριώδους επιμήκυνσης, εκμεταλλευόμενοι, άλλη μια φορά, το δέλεαρ του κλασικού νεο-ελληνικού «ας εξασφαλίσουμε λίγο ακόμα χρόνο κι έχει ο θεός». Δυστυχώς ο «Θεός» δεν «έχει» άλλο. Στο τέλος της επόμενης επιμήκυνσης, αν την πάρουμε, βρίσκεται η δραχμή. Όποιος νιώθει (όπως κι εγώ) τρόμο με την ιδέα αυτή, πρέπει να απεγκλωβιστεί άμεσα από την καταστροφική λογική μιας ακόμα επιμήκυνσης.

Τα άσφαιρα μέσα για την επίτευξή του

Ας αφήσουμε τον στόχο (της επιμήκυνσης) και το κατά πόσο είναι ο σωστός ή όχι. Ας επικεντρωθούμε τώρα στα μέσα που επέλεξε η κυβέρνηση για να πετύχει τον στόχο της (ανεξάρτητα από το κατά πόσον συμφωνούμε ή όχι μαζί του). Τι μέσα επέλεξε; Την στρατηγική του «υποδειγματικού φυλακισμένου» ο οποίος κάνει ό,τι του πουν στην φυλακή μπας και η υπηρεσία πειστεί ότι αναμορφώθηκε και αποφασίσει την υπό περιορισμούς απόλυσή του μια ώρα αρχίτερα.

Αν βρισκόμουν ποτέ στην φυλακή, ομολογώ ότι κι εγώ αυτή την στρατηγική θα ακολουθούσα. Θα πάσχιζα να φαίνομαι «μεταμελημένος», «μεταμορφωμένος» και πρόθυμος να κάνω το οτιδήποτε αρκεί να βγω μια ώρα αρχίτερα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι άλλο Κορυδαλλός κι άλλο κρεματόριο. Δυστυχώς, η δανειακή μας σύμβαση (γνωστή κι ως 2ο Μνημόνιο) μοιάζει με το δεύτερο: όσο πιο πρόθυμα αποδεχόμαστε τους «κανόνες» που μας επιβάλονται, τόσο πιο κοντά στην «τελική λύση» βρισκόμαστε. Μην γελοιόμαστε φίλες και φίλοι: η Φρανκφούρτη και το Βερολίνο έχουν αποφασίσει ότι η Ελλάδα δεν έχει θέση στην Ευρωζώνη. Τελεία και παύλα. Περιμένουν την στιγμή που συμφέρει εκείνους να εκπαραθυρωθούμε (μετά default και άγριου κουρέματος των δανείων του δημοσίου στην ΕΚΤ και την ΕΕ – όχι και στο ΔΝΤ). Η στιγμή αυτή δεν έχει έρθει. Όσο όμως εμείς ακολουθούμε την στρατηγική του «υποδειγματικού κρατούμενου» τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα έρθει. Και θα έρθει σε μια στιγμή που θα επιλεγεί με γνώμονα τα οφέλη των τραπεζών της Φραγκφούρτης. Μια χρονική στιγμή όταν η ελληνική οικονομία θα είναι ακόμα πιο αδύναμη από ό,τι σήμερα και παντελώς ανίσχυρη να διαχειριστεί την εθνική καταστροφή που θα σηματοδοτήσει μια τέτοια εξέλιξη.

Μήπως έχω άδικο; Μήπως τελικά η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν λέει ότι, εφόσον καταφέρουμε να δείξουμε καλά δείγματα γραφής ως προς την εφαρμογή του «προγράμματος», μπορεί να τους αλλάξουμε γνώμη και να υποχωρήσει η κάθετη άρνηση των πλεονασματικών χωρών να συμφωνήσουν σε νέους, βατούς για την χώρα μας, όρους; Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα. Δεν είναι όμως. Ίσως να ήταν αν υπήρχε πιθανότητα να πετύχουμε, έστω και με απόκλιση 30%, τους όρους του 2ου Μνημονίου. Τέτοια όμως πιθανότητα δεν υπάρχει. Είναι σαν να ζητάς από μια στρουθοκάμηλο να προσπαθήσει να πετάξει. Απλά, δεν γίνεται.

Ας είμαι πιο ακριβής: Πάρτε τις ιδιωτικοποιήσεις. Γιατί δεν μπορούν να γίνουν; Και βέβαια μπορούν. Θεωρητικά, μπορούν να έχουν πουληθεί όλα τα φιλέτα (ΟΠΑΠ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ, Ελληνικό, ακίνητα) μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Όμως, να σας θυμίσω, δεν είναι αυτή η δέσμευσή μας προς την τρόικα. Η δέσμευσή μας αφορά το ποσό το οποίο θα αποκομίσουμε από τις πωλήσεις αυτές καθώς η τρόικα, ανοήτως (και με χαρακτηριστικό κυνισμό), είχε προσμετρήσει στα ποσά που απαιτούνται για την «δημοσιονομική προσαρμογή» των δημοσιονομικών μας τα 50 δις (!) που θα... έφερναν οι ιδιωτικοποιήσεις. Κάθε ευρώ λιγότερο (από αυτές τις πωλήσεις) θα πρέπει να αναπληρωθεί είτε από περισσότερα ευρωπαϊκά δάνεια (κάτι που η γερμανική Βουλή θα απορρίψει) είτε από περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων (ή περισσότερους φόρους) που, φυσικά, θα εντείνουν κι άλλο την σκοτοδίνη της κοινωνικής μας οικονομίας εντείνοντας την Κρίση. Από αυτά τα 50 δις, δεδομένης της έλλειψης ζήτησης σε μια υπό κατάρρευση χώρα, αν η κυβέρνηση πιάσει τα 9 δις θα είναι τυχερή ανεξάρτητα από τον πόσο ζήλο δείξει. Για να το πω απλά: οι στόχοι του 2ου Μνημονίου όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις είναι άπιαστοι. Το ίδιο (και χειρότερα) ισχύει όσον αφορά τα δημόσια έσοδα: όσο πιο πολύ σφίγγει το ζωνάρι το υπουργείο οικονομικών, τόσο μεγαλύτερες και διογκούμενες οι υστερήσεις των εσόδων και των αποκλίσεων από το «πρόγραμμα».

Θα μου πείτε: Αυτά δεν τα γνωρίζει η τρόικα; Μήπως αρκεί, για να αλλάξουν γνώμη και στάση απέναντι στην Ελλάδα, το να μας δουν «επιτέλους» να πουλάμε ή και να κλείνουμε κανέναν δημόσιο οργανισμό ως δείγμα ότι δεν τους αγνοούμε (κι ας αποκομίσουμε μόνο 20% σε σχέση με τις τιμές πώλησης που αναγράφει το 2ο Μνημόνιο); Θεωρώ πως η απάντηση είναι αναμφισβήτητα αρνητική. Το κέντρο βάρους της Κρίσης έχει φύγει από την Ελλάδα κι βρίσκεται πλέον στον άξονα Μαδρίτης-Ρώμης. Παρά την ενδιαφέρουσα Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου, η κατάσταση σε Ισπανία-Ιταλία παραμένει εκρηκτική επειδή η Γερμανία αρνείται τα αυτονόητα. Σε αυτή την διελκυστίνδα Βορρά-Νότου, με την Γαλλία να χτυπά μια στο καρφί και μια στο πέταλο, η Ελλάδα δεν θα πάρει τίποτα το ουσιαστικό όσο «υποδειγματική» κι αν είναι ως φυλακισμένη. Εκτός αν αποβάλει την στρατηγική του «υποδειγματικού κρατούμενου» και το απαιτήσει απειλώντας ότι δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου μερικά δισεκατομμύρια για να τα δώσει αμέσως (όπως είχε συμφωνήσει ο κ. Βενιζέλος με την τρόικα) στην ΕΚΤ. Κι αν είναι να το απαιτήσει, πρέπει να το απαιτήσει τώρα – πριν η κατάρρευση της τραπεζικής πίστης κατακάψει ό,τι ζωντανά βλαστάρια έχουν απομείνει στην έρημο της οικονομίας μας.  Αν δεν το κάνει, τότε (αντίθετα με την ρητορική της στάση) θα μείνει στην ιστορία ως η κυβέρνηση που μας επέστρεψε, ακουσίως, στην δραχμή.

Συμπέρασμα

Η κυβέρνηση πρέπει να αναθεωρήσει σήμερα τον στόχο της επιμήκυνσης. Δεν βοηθά -  όσο μεγάλη και «γενναιόδωρη» κι αν είναι. Παράλληλα, πρέπει να αναθεωρήσει την επιλογή της στρατηγικής του «υποδειγματικού φυλακισμένου», κατανοώντας επιτέλους ότι δεν βρίσκεται στον Κορυδαλλό αλλά σε κρεματόριο όπου μετρά μέρες έως την «τελική λύση». Έχω ήδη περιγράψει τι σημαίνει μια ουσιαστική διαπραγμάτευση. Σε αυτά θα προσθέσω μόνον ένα:

Όλοι λένε (εντός και εκτός της Ελλάδας) ότι, αντίθετα με την Ισπανία και την Ιρλανδία (όπου οι τράπεζες οδήγησαν τα κράτη στην πτώχευση), οι ελληνικές τράπεζες «δεν φταίνε» για την Κρίση. Ότι οι ίδιες αποτελούν «παράπλευρα θύματα» της κρίσης χρέους του ελληνικού δημοσίου (το οποίο έφερε την ύφεση και το κούρεμα). Δεν συμφωνώ με αυτού του είδους την απόδοση ευθυνών (καθώς κρίνω ότι τόσο η παγκόσμια όσο και η ελληνική Κρίση δημιουργήθηκε από μια ανίερη συμμαχία κρατών και τραπεζών). Δεν έχει όμως σημασία. Ας χρησιμοποιήσει αυτό το επιχείρημα η ελληνική κυβέρνηση λέγοντας περίπου τα εξής στους ευρωπαίους:

«Έστω ότι το ελληνικό δημόσιο πρέπει να τιμωρηθεί και να μπει στον προκρούστη του Μνημονίου. Οι ελληνικές τράπεζες όμως οι οποίες, σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές, ήταν παράδειγμα προς μίμηση, γιατί να τιμωρηθούν με πλήρη κατάρρευση, δεδομένου ότι η συνεχιζόμενη διασύνδεσή τους με το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο τις καθηλώνει στον βούρκο της πτώχευσης; Γιατί να μην διαχωριστεί, όπως αποφασίστηκε για τις αμαρτωλές ισπανικές τράπεζες, η επανακεφαλαιοποίησή τους από το δημόσιο χρέος;»

Ένα τέτοιο επιχείρημα-ερώτημα θα αφήσει τους εταίρους μας σιωπηλούς, καθώς δεν έχουν να αντιτάξουν αντεπιχείρημα. Αποτελεί μια θαυμάσια βάση για αρχή ουσιαστικής επαναδιαπραγμάτευσης εφόσον βέβαια είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε ως «κίνητρο» στην Γερμανία την υπόσχεσή μας ότι, αν δεν γίνει τουλάχιστον αυτό (δηλαδή τα 30 με 50 δις της επανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών), τότε η ελληνική κυβέρνηση, αναλογιζόμενη τις ηθικές και πολιτικές ευθύνες της απέναντι στους γερμανούς και ολλανδούς φορολογούμενους, δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου τεράστια δανεικά (και, λόγω ύφεσης, αγύριστα) από το (χρηματοδοτούμενο από τους φορολογούμενους της Γερμανίας και της Ολλάνδίας) EFSF για να τα δώσει στην ΕΚΤ.

από: Palmografos.com - Άσφαιρα μέσα, λάθος στόχος - Του Γιάνη Βαρουφάκη

Η κρίση έφτασε και στη Γερμανία

Τα μηνύματα που έρχονται απ' όλες τις μεριές λένε ότι τελικά η Γερμανία θα υποκύψει και ότι ανάμεσα στα πολλά Nein θα αρχίσει να βάζει και μερικά Ja. Η Ισπανία για παράδειγμα, θα τσιμπήσει το δανειάκι της για τις τράπεζες από το EFSF, αλλά χωρίς τις ουρίτσες των Μνημονίων και της τρόικας, όπως γινόταν μέχρι τώρα με την Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία. Οι τράπεζες θα δανείζονται απ' ευθείας, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους και την ευγενική χορηγία των φορολογουμένων. Η αλλαγή αυτή δεν έχει ακόμα τελεσφορήσει, αλλά τα πράγματα πάνε μάλλον, προς την κατεύθυνση αυτή.

Τι συμβαίνει και η κυρία Μέρκελ αρχίζει να γλυκαίνει; Μπορεί να είναι το ξεμπρόστιασμα των υπολοίπων 19 του G20, μπορεί να είναι το ξύπνημα της αντιπολίτευσης στην ίδια της τη χώρα, μπορεί να είναι το πραξικοπηματάκι των κρατιδίων που στύλωσαν τα ποδάρια και εκβιάζουν ότι δεν προτίθενται να ψηφίσουν στο τέλος του μηνός στην Bundesrat το σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας, διότι οι ισοσκελισμένοι προυπολογισμοί που θα απαιτηθούν θα είναι χειρότεροι κι από σκοινί για να τα πνίξουν, μπορεί ακόμα να είναι και το γεγονός ότι όλο και περισσότερα δημοσιεύματα τολμούν να σκαλίσουν κάτω απ' το χαλί της μέχρι πρότινος θεωρούμενης κραταιάς γερμανικής οικονομίας και να αποδομήσουν το δήθεν γερμανικό θαύμα, το οποίο βασίστηκε στη μεγαλύτερη ανισότητα και στο μεγαλύτερο ποσοστό “junk jobs” εντός της ΕΖ. Με τέτοιες επιδόσεις, δεν είναι δα και να υπερηφανεύεται κανείς.

Κυρίως όμως είναι ότι η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η Γερμανία δεν μπορεί χωρίς την Ευρωζώνη, όχι για πολιτικούς λόγους, αυτούς ας τους αφήσουμε προς το παρόν στην άκρη, αλλά για σκέτους οικονομικούς. Μπορεί να λέμε ότι η Γερμανία θα επιβιώσει στρεφόμενη προς την Κίνα, Ρωσία κλπ, αλλά η πραγματικότητα δεν συνηγορεί προς αυτό, και τούτο, διότι η Κίνα απορροφά μόνο το 6% των εξαγωγών της, ενώ η ΕΖ το 40%, και η ΕΕ ανάμεσα στο 60% και το 70%. Και επιπλέον η Κίνα, με την παρατηρούμενη μείωση του ρυθμού μεγέθυνσης, δεν μπορεί να καλλιεργεί μεγαλύτερες προσδοκίες για το μέλλον.

Το ότι η Γερμανία, αργά ή γρήγορα, θα μπει κι αυτή στο χορό και θα εισπράξει το αποτέλεσμα της πολιτικής που επιβάλει τα τελευταία χρόνια, δεν είναι πλεόν εικασία ή ευσεβής πόθος, αλλά πραγματικότητα. Η ύφεση δεν είναι πλέον έξω από την πόρτα της, αλλά έχει περάσει στο σαλόνι και στρογγυλοκάθεται.

Σύμφωνα με το σημερινό Spiegel, ο δείκτης PMI, ( Purchasing Managers' Index), που βασίζεται σε επισκόπηση 1000 εταιριών έπεσε κατά 0.8 μονάδες, στο 48.5, αρκετά πιο κάτω από τη βάση των 50 μονάδων και στο χαμηλότερο σημείο από τον Ιούνιο του 2009. Το ίδιο και η προοπτική στον τομέα των υπηρεσιών. Εδώ ο δείκτης έπεσε από το 55.9 τον Μάιο, στο 47, τη μεγαλύτερη πτώση της τελευταίας 15-ετίας. Tον Ιούνιο οι εξαγωγές είδαν τη μεγαλύτερη πτώση από τον Απρίλιο του 2009 και απ΄τη βιομηχανία χάθηκαν οι περισσότερες θέσεις εργασίας των τελευταίων δυό μιση ετών. Πρόβλημα παρουσιάστηκε και με την είσπραξη των φόρων. Τα έσοδα φέτος (42 δις), συγκρινόμενα με τα περσινά (51 δις), έπεσαν κατά 4.3%. Πτώση επίσης, παρατηρήθηκε και στις εξαγωγές κατά τον μήνα Απρίλιο.

Το πώς, οι φωστήρες και χρυσοπληρωμένοι σύμβουλοι της κ. Μέρκελ ήλπιζαν ότι η Γερμανία με την τόση εξάρτηση από την ΕΖ θα μπορούσε να περάσει απέναντι χωρίς να βραχεί, είναι απορίας άξιον. Θέλοντας να σώσει τις τράπεζές της, στραγγαλίζει τη βιομηχανία της. Εμ, δεν γίνονται και τα δυο, σ' αυτή τη ζωή.

Πηγή : http://kostasxan.blogspot.gr

Νέο επαναστατικό κείμενο που αξιζει να διαβαστει απο ολους ...

Ο γιος του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου ο οποίος πέρυσι είχε προκαλέσει σχόλια με την συμμετοχή του στις διαδηλώσεις των «αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα, αλλά και με την αρθρογραφία του επιστρέφει με ένα νέο άρθρο.

Στο κείμενο που φέρει το τίτλο «Τα διλήμματα του Ευρώ και η κρίση της Ευρωζώνης Απαντήσεις και νέες προκλήσεις από την πρόσφατη ιστορία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» και δημοσιεύεται σε εφημερίδα ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, κάνει ιστορική αναδρομή στην δεκαετία του 70' προσπαθώντας να αναδείξει τις μεθοδεύσεις του καπιταλιστικού συστήματος, με στόχο την κατάρρευση των αριστερών δυνάμεων.
Το κείμενο αναφέρει:
Όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο η «στρατηγική έντασης» θα κλιμακώνεται. Ενδεικτική του κλίματος είναι μια πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτου Πίτερσον, που τάσσεται ανοιχτά υπέρ μιας «επιδρομής» καταθετών στις Ελληνικές τράπεζες (bank run), η οποία, σπέρνοντας τον φόβο, θα ενίσχυε τα κόμματα που στηρίζουν το πρόγραμμα της Τρόικας. Μάλιστα, στην «καλύτερη περίπτωση», όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνονται οι αναλυτές του Ινστιτούτου, μια καταστροφική απόσυρση καταθέσεων θα μπορούσε να σταθεί αιτία για την ακύρωση των εκλογών, δεδομένου ότι αν οι εκλογές διεξαχθούν εν μέσω πανικού, οι «σχιζοφρενείς» πολίτες, που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα το ξανακάνουν, «εξουδετερώνοντας πολιτικά τον λαϊκισμό σε όλη την Ευρώπη».[1]
Αυτή τη φορά, λοιπόν, το δίλημμα φαίνεται να παίρνει την μορφή «ευρώ ή δραχμή». Το διακύβευμα, όπως διατυπώνεται από τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις, είναι σαφές: ή οι πολίτες ψηφίζουν τα «υπεύθυνα» κόμματα, που θα τηρήσουν κατά γράμμα τη δανειακή σύμβαση, ή η Ελλάδα αποπέμπεται από την ευρωζώνη. Δεν πρέπει, ωστόσο, να παραγνωρίζεται ότι μια τέτοια εξέλιξη θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου, οδηγώντας πιθανότατα στη διάλυση της ευρωζώνης. Αυτός είναι και ο λόγος που, παρά τις απειλές των Σόιμπλε και Μπαρόζο, οι Ολάντ, Μέρκελ, Μόντι και Γιούνκερ επιβεβαιώνουν την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, με τον τελευταίο, μάλιστα, να διακηρύσσει ότι οι Έλληνες είναι «συνιδιοκτήτες» του κοινού νομίσματος. Ως απάντηση δε στους εκβιασμούς, ο Jacques Delpla, ανώτερος οικονομικός σύμβουλος της BNP-Paribas και μέλος της Επιτροπής Συμβούλων του Γάλλου πρωθυπουργού, δήλωσε πρόσφατα πως «η απειλή προς την Ελλάδα ότι θα αποκλειστεί από τη δανειοδότηση εκ μέρους της Ε.Ε. δεν έχει καμία αξιοπιστία: η ευρωπαϊκή οικοδόμηση υπήρξε πάντοτε προσανατολισμένη προς την ειρήνη και την ευημερία και δεν θα πράξουμε διαφορετικά με την Ελλάδα». Την ίδια στιγμή, ο οίκος αξιολόγησης Fitch διαμηνύει ότι το σενάριο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ παραμένει «απίθανο», συμπληρώνοντας μάλιστα ότι «η λιτότητα από μόνη της δεν αποτελεί λύση».
Πέρα όμως από την πιθανότητα ή μη της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί να χαραχθεί μια βιώσιμη πολιτική διεξόδου από την κρίση σε αυτή τη βάση. Ίσως μια αναδρομή στην πρόσφατη ιστορία και συγκεκριμένα, στην απάντηση της αγγλικής και γαλλικής Αριστεράς στην κρίση της δεκαετίας του 1970, οδηγήσει στην εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων. Συνοπτικά, η κρίση του '70 στις ανεπτυγμένες οικονομίες, που έβαλε τέλος στη «χρυσή εποχή του καπιταλισμού», αποτέλεσε μια δομική κρίση του κυρίαρχου προτύπου οργάνωσης της παραγωγής και του Κεϋνσιανού παρεμβατικού κράτους, που ρύθμιζε την συνολική ζήτηση. Στον πυρήνα της, η κρίση εξέφραζε την αδυναμία αυτού του συστήματος κοινωνικοοικονομικών και πολιτικο-θεσμικών σχέσεων να αναπαραγάγει αποτελεσματικά τους όρους ύπαρξης και διατήρησής του.[2]
Από τα μέσα ήδη της δεκαετίας του 1960 διαφάνηκαν οι πρώτες ρωγμές στην ομαλή λειτουργία του συστήματος. Με την ανεργία στην Ευρώπη να βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα (1-4%), οι πολιτικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων κορυφώθηκαν (Μάης του '68 στη Γαλλία, το «καυτό φθινόπωρο» του 1969-70 στην Ιταλία) και η διαπραγματευτική δύναμη των συνδικάτων ενισχύθηκε, οδηγώντας σε μισθολογική έκρηξη, η οποία, παράλληλα με την οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους, επέφερε μια δραματική συμπίεση των κερδών του κεφαλαίου προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας. Και ενώ η πάλη μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών για τη διανομή του εισοδήματος εντεινόταν, ο τετραπλασιασμός της τιμής του πετρελαίου και η διεθνής συναλλαγματική αστάθεια μετά την κατάρρευση του συστήματος σταθερών ισοτιμιών Μπρέτον Γουντς το 1970-73 άλλαξαν την κατάσταση, βυθίζοντας τις ανεπτυγμένες χώρες στην ύφεση και εκτοξεύοντας στα ύψη τον πληθωρισμό και την ανεργία – το παράδοξο φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού.
Αυτή την κατάσταση κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν οι Εργατικοί στην Βρετανία το 1974 και οι Σοσιαλιστές και Κομμουνιστές στη Γαλλία το 1981, με την υιοθέτηση της «Εναλλακτικής Οικονομικής Στρατηγικής» και του «Κοινού Προγράμματος». Επρόκειτο για εθνικές στρατηγικές που, παρά τις μεταξύ τους διαφορές, αποσκοπούσαν στην αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, την αναδιανομή του εισοδήματος «προς τα κάτω» και την καταπολέμηση της ανεργίας. Κεντρικοί άξονες ήταν οι κεϋνσιανές πολιτικές αναθέρμανσης• οι εθνικοποιήσεις των μεγάλων παραγωγικών μονάδων και ο δημοκρατικός επανασχεδιασμός της οικονομίας• η ενίσχυση των δημοσίων προγραμμάτων υγείας, παιδείας και στέγασης, καθώς και της εργασιακής νομοθεσίας• η προοδευτική, κλιμακούμενη φορολογία• ο έλεγχος των τιμών για την τιθάσευση του πληθωρισμού• η μείωση του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών μέσω προστατευτικών εμπορικών μέτρων• και ο έλεγχος της διασυνοριακής κίνησης κεφαλαίων για να αποφευχθεί το λεγόμενο «capital strike», που είχε γονατίσει την ίδια περίοδο την κυβέρνηση του Αλιέντε στη Χιλή. Όπως σημειώνει ο Ντόναλντ Σασούν, η βασική θεωρία ήταν ο ριζοσπαστικός κεϋνσιανισμός, το βασικό όργανο το εθνικό κράτος.[3]
Η αποτυχία της βρετανικής και της γαλλικής προοδευτικής πολιτικής, μολονότι εφαρμόσθηκαν σε διαφορετική διεθνή συγκυρία και με διαφορετικούς συσχετισμούς δυνάμεων, επιτρέπει, εντούτοις, την εξαγωγή κάποιων κοινών συμπερασμάτων. Στη Βρετανία, οι Εργατικοί του Ουίλσον κέρδισαν τις εκλογές του '74 με σύνθημά τους την κοινωνική ισότητα. Κατά την πρώτη διετία, η κυβέρνηση επιδόθηκε στην εφαρμογή της «Εναλλακτικής Οικονομικής Στρατηγικής», όπως αυτή εξειδικεύτηκε από το «Κοινωνικό Συμβόλαιο», το οποίο έφερε την σφραγίδα της αριστερής πτέρυγας του κόμματος και των ενισχυμένων από το «κίνημα βάσης» (shop stewards movement) συνδικάτων. Ως αντιστάθμισμα για τα οφέλη του προωθημένου αυτού κοινωνικού προγράμματος, οι εργαζόμενοι δέχτηκαν το πάγωμα των μισθών τους, προκειμένου να μειωθεί ο ετήσιος ρυθμός αύξησης του πληθωρισμού, που το 1975 είχε φτάσει το 25%.
Το 1976, τα σχέδια της Βρετανικής αριστεράς ανατράπηκαν. Παρά την μείωση του ελλείμματος του ισοζυγίου πληρωμών και τη συγκράτηση του πληθωρισμού (15%), οι δυνάμεις του κεφαλαίου αντιστάθηκαν στην μεταρρυθμιστική απόπειρα. Με όχημα τις γνωστές μας «αγορές» και με αφορμή το δημοσιονομικό έλλειμμα, οργάνωσαν συστηματική επίθεση εναντίον της στερλίνας, με αποτέλεσμα την υποτίμησή της κατά 12%, τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Με τα επιτόκια να ακολουθούν ανοδική πορεία και τις κεντρικές τράπεζες να αρνούνται τη συνέχιση του δανεισμού, η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια απόκρουσης της επίθεσης των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών, προσέφυγε στο ΔΝΤ. Η προσφυγή αυτή αποδείχτηκε κομβική απόφαση• ένας αξιωματούχος του Αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών περιέγραφε ως εξής την ατμόσφαιρα των διαπραγματεύσεων: «Όλοι είχαμε την αίσθηση ότι υπήρχε πολύ σοβαρός κίνδυνος οι εξελίξεις να οδηγήσουν σε γενική κατάρρευση. Στα μάτια μου, το δίλημμα ήταν αν η Βρετανία θα παρέμενε στο φιλελεύθερο σύστημα της Δύσης ή, αντίθετα, αν θα επέλεγε μια ριζοσπαστική αλλαγή πορείας. Ανησυχούσαμε γιατί ο Τόνι Μπεν (ηγέτης της αριστερής πτέρυγας των Εργατικών) εξωθούσε την κυβέρνηση να γυρίσει την πλάτη στο ΔΝΤ. Πίστευω ότι, αν αποφασιζόταν κάτι τέτοιο, το όλο σύστημα θα άρχιζε να αποσυντίθεται. Ένας θεός ξέρει τι θα έκανε η Ιταλία και έπειτα η Γαλλία... Οι συνέπειες θα ήταν μεγάλες, όχι μόνο αναφορικά με την οικονομική ανάκαμψη, αλλά και στο πολιτικό επίπεδο. Γι'αυτό βλέπαμε τις εξελίξεις με όρους Αποκάλυψης».
Το επακόλουθο της προσφυγής ήταν η υποβολή της χώρας σε αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας και «εσωτερικής υποτίμησης». Παρά τις αντιστάσεις που προέβαλαν τα συνδικάτα και πολλά μέλη των Εργατικών, η Εναλλακτική Οικονομική Στρατηγική ακρωτηριάστηκε• οι εργαζόμενοι ένιωσαν προδομένοι. Ακολούθησε έκρηξη απεργιών, οι οποίες κορυφώθηκαν με το «χειμώνα της δυσφορίας» του 1978-79, που έριξε την κυβέρνηση. Η αδυναμία της τελευταίας να διαχειριστεί την κρίση μέσω ενός εθνικού κεϋνσιανισμού προλείανε το έδαφος για τον μονεταρισμό και τον αυταρχικό κρατισμό της Θάτσερ.
Σχεδόν μια δεκαετία από το πραξικόπημα του Πινοσέτ στη Χιλή, η εκλογή των Ρήγκαν και Θάτσερ επισφράγιζε την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και του «δόγματος του σοκ». Ό,τι έγινε με τρομακτική βιαιότητα στη Χιλή, η άνοδος δηλαδή μιας πολιτικής που κατεδαφίζε το κράτος πρόνοιας και κατέλυε τα κοινωνικά-εργατικά δικαιώματα, παραδίδοντας την κοινωνία στην πλήρη κυριαρχία της καπιταλιστικής αγοράς, έγινε κοινοβουλευτικά στις ανεπτυγμένες οικονομίες. Σε μια εξέλιξη όμως, που έμοιαζε καταλυτική, το 1981 ο Φρανσουά Μιττεράν κέρδισε τις γαλλικές προεδρικές εκλογές και προχώρησε στον σχηματισμό κυβέρνησης Σοσιαλιστών-Κομμουνιστών στη βάση του «Κοινού Προγράμματος» του 1972. Αν και με την υιοθέτηση πολιτικής τόνωσης της ζήτησης (που συμπεριλάμβανε σημαντικές αυξήσεις, εως 30%, σε μισθούς και συντάξεις) εμποδίστηκε η ύφεση και προστατεύτηκε η εγχώρια βιομηχανία από μια «βρετανικού τύπου» κατάρρευση, η ανεργία συνέχισε την ανοδική της πορεία – τον Μάιο του 1982 οι άνεργοι έφταναν τα δύο εκατομμύρια, 8% του εργατικού δυναμικού. Παράλληλα, το γεγονός ότι η γαλλική κυβέρνηση ακολουθούσε μια πολιτική δημοσιονομικής επέκτασης, τη στιγμή που οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες συρρίκνωναν κοινωνικές παροχές, μισθούς και επενδύσεις, είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση του πληθωρισμού και των εισαγωγών και, συνεπώς, την επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Τη ζοφερή αυτή πραγματικότητα ήρθε να συμπληρώσει η περαιτέρω συμπίεση των κερδών και η εκτίναξη του δημοσιονομικού ελλείμματος.
Οι κερδοσκοπικές επιθέσεις των διεθνών χρηματαγορών εναντίον του φράγκου και η άνοδος των επιτοκίων δεν άργησαν• σε διάστημα δεκαοκτώ μηνών το φράγκο υποτιμήθηκε τρεις φορές, ενώ παρά τους όλο και αυστηρότερους περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων, η μαζική φυγή συνέχιζε ακατάπαυστα. Καθώς η κρίση βάθαινε και η πιθανότητα συντονισμένης αναθέρμανσης των Ευρωπαϊκών οικονομιών δεν διαφαινόταν, ήδη από τον Ιούνιο του 1982 η κυβέρνηση συνεργασίας, παρά τις εσωτερικές αντιρρήσεις, έκανε στροφή στην επιθετική λιτότητα, υποχωρώντας στην πίεση των «αγορών», δηλαδή στις επιταγές των δυνάμεων του κεφαλαίου: προτεραιότητα δεν ήταν πια η ανεργία, αλλά ο πληθωρισμός και το έλλειμμα. Οι δημόσιες επενδύσεις περικόπηκαν, η ανεργία, που μόλις είχε αρχίσει να σταθεροποιείται, έφτασε το 10%, οι μισθοί πάγωσαν, ενώ η καθολική προστασία του κράτους πρόνοιας άρχισε να υποχωρεί. Μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του '84, οι Σοσιαλιστές, σχηματίζοντας μόνοι τους, αυτή τη φορά, κυβέρνηση, συνέχισαν στην ίδια κατεύθυνση, προωθώντας την πλήρη απελευθέρωση της ροής κεφαλαίων, την απορρύθμιση, τις ιδιωτικοποιήσεις και το «κλείδωμα» της ισοτιμίας του φράγκου στα πλαίσια της ΟΝΕ, κίνηση που αποτέλεσε το πρώτο βήμα προς τη νομισματική ενοποίηση. Ο Μιττεράν αποδείχτηκε βασιλικότερος του βασιλέως.[4]
Οι εμπειρίες της Βρετανίας και της Γαλλίας ανέδειξαν τα όρια της στρατηγικής αντιμετώπισης της κρίσης της δεκαετίας του '70. Σε συνθήκες χαμηλής κερδοφορίας και αναιμικών ρυθμών ανάπτυξης, διαφάνηκαν ανυπέρβλητα εμπόδια στην εφαρμογή εθνικών κεϋνσιανών πολιτικών. Και αυτό, διότι η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική έτεινε να ενισχύει τον πληθωρισμό, καθώς οι επιχειρήσεις εκμεταλλεύονταν την τόνωση της ζήτησης για να αυξήσουν τις τιμές και να αποκαταστήσουν τα περιθώρια κέρδους τους. Ο πληθωρισμός, με τη σειρά του, προκαλούσε πτώση των πραγματικών μισθών τη στιγμή που η αυτοπεποίθηση και διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων αυξανόταν λόγω της εκλογής «δικής τους» κυβέρνησης. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Βρετανίας, το τεταμένο οικονομικό κλίμα και η πτωτική ανεργία ευνόησαν επιθετικές διαπραγματεύσεις μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών, οδηγώντας σε ένα ανοδικό σπιράλ μισθών και τιμών.
Η περιχαράκωση των κεϋνσιανών πολιτικών στα όρια του εθνικού κράτους προσέκρουσε και στον παράγοντα της διεθνοποίησης των καπιταλιστικών οικονομιών. Η έκθεση των δυτικοευρωπαϊκών οικονομιών στον διεθνή ανταγωνισμό και, μετά την κατάρρευση του Μπρέτον Γουντς, στις κυμαινόμενες συναλλαγματικές ισοτιμίες, σήμαινε ότι η μεμονωμένη εφαρμογή επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής σε εθνικό επίπεδο θα προκαλούσε ταχύτερη αύξηση του πληθωρισμού και των εισαγωγών απ'ότι στους εμπορικούς εταίρους, και συνεπακόλουθα, απώλεια ανταγωνιστικότητας. «Επειδή ο καπιταλισμός είχε γίνει ένα πραγματικά διεθνοποιημένο σύστημα, οι εθνικές σοσιαλδημοκρατίες υποβάλλονταν στους περιορισμούς του ισοζυγίου πληρωμών».[5]
Συνοψίζοντας, οι στρατηγικές του «σοσιαλισμού σε μία χώρα» που υιοθέτησαν οι αριστερές κυβερνήσεις στην δυτική Ευρώπη, ακολουθώντας πεπατημένα μονοπάτια, ήρθαν αντιμέτωπες με τις μεταβαλλόμενες ανάγκες της κεφαλαιακής συσσώρευσης και την εντονότερη αλληλεξάρτηση των οικονομιών. Στα τέλη της δεκαετίας του '70, οι θεσμικοί συμβιβασμοί μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών, όπως εκφράστηκαν στο παρεμβατικό κράτος πρόνοιας, δεν άντεξαν στις πιέσεις της βιομηχανικής παρακμής, του στασιμοπληθωρισμού, της χαμηλής κερδοφορίας και της επιτάχυνσης της διεθνούς κινητικότητας των κεφαλαίων. Στα ανωτέρω ήρθε να προστεθεί η επάνοδος των διεθνών χρηματαγορών, των οποίων η επιφυλακτικότητα – ή και επιθετικότητα – έναντι των αριστερών κυβερνήσεων διαμόρφωσε το έδαφος κατά τρόπο καθοριστικό.
Παρατηρείται, ωστόσο, ότι μια φιλολαϊκή έκβαση της κρίσης θα ήταν δυνατή στη βάση της διαμόρφωσης αφενός, μιας καινοτόμου δημοκρατικής αναδιάρθρωσης των εθνικών οικονομιών και αφετέρου, μιας ευρωπαϊκά συντονισμένης κρατικής επεκτατικής παρέμβασης στην οικονομία. Όπως, όμως, παρατηρούν οι Λάσκος και Τσακαλώτος, η κυρίαρχη στη δυτική Ευρώπη Αριστερά «συνέχιζε να θεωρεί δεδομένη την ύπαρξη πολλών βαθμών ελευθερίας για την άσκηση της πολιτικής δράσης, της νομοθετικής πρωτοβουλίας και, κυρίως, της οικονομικής της παρέμβασης στα όρια του εθνικού κράτους. Όμως, υπήρχαν ήδη πολλές ενδείξεις πως ο κεϋνσιανισμός σε εθνικό επίπεδο έπνεε τα λοίσθια».[6]
Με την ήττα της Αριστεράς, σφραγίστηκε η άνοδος ενός άγριου, νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού στην Ευρώπη και τον κόσμο. Ο νεοφιλελευθερισμός, εκτός από ουτοπικό δόγμα, ότι η αγοραία συναλλαγή αποτελεί ένα σύστημα ηθικών αρχών που μπορεί να χρησιμεύσει ως οδηγός της ανθρώπινης δραστηριότητας στο σύνολό της, συνιστά ένα αντιδραστικό πολιτικό πρότζεκτ για την εγκαθίδρυση ομαλών συνθηκών για την κεφαλαιακή συσσώρευση και την αποκατάσταση της εξουσίας των οικονομικών ελίτ.[7] Στα χρόνια που ακολούθησαν την ταραγμένη δεκαετία του '70, ο νεοφιλελευθερισμός στηρίχτηκε στην επάνοδο των διεθνών χρηματαγορών και την απορρύθμιση τους, την «συσσώρευση μέσω της απαλλοτρίωσης» (ιδιωτικοποιήσεις, εμπορευματοποίηση συλλογικών αγαθών κ.α.) και την αναδιανομή του εισοδήματος από την εργασία προς το κεφάλαιο. Στο τελευταίο συνέβαλλαν η αποδυνάμωση των συνδικάτων, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και το άνοιγμα των αγορών του Τρίτου Κόσμου, τα οποία, με τη σειρά τους, καταδείκνυαν την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που ο Πωλ Κρούγκμαν ονομάζει «μεγάλη απόκλιση», δηλαδή η έκρηξη της εισοδηματικής ανισότητας σε Βικτοριανά επίπεδα.
Στην Ευρώπη, ως όχημα της νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης λειτούργησαν η Συνθήκη του Μάαστριχτ και συνολικά η ΟΝΕ. Το πεπερασμένο, όμως, αυτής της στρατηγικής αναδείχτηκε με την κρίση του 2007-08. Αν και η κρίση ξέσπασε στις ΗΠΑ, όταν τα υπερδανεισμένα φτωχά νοικοκυριά (οι οφειλέτες «NINJA»: no income, no job, no assets) άρχισαν να χρεοκοπούν μαζικά, εκμηδενίζοντας την αξία των τοξικών δανείων που κατείχαν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, σύντομα μεταφέρθηκε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. «Το κεφάλαιο», υπογραμμίζει ο Χάρβεϊ, «ποτέ δεν αντικρούει τις τάσεις του προς την κρίση, απλώς τις μετατοπίζει. Αυτό το κάνει με διττή έννοια, από το ένα μέρος του κόσμου σε ένα άλλο και από ένα είδος προβλήματος σε ένα άλλο». Έτσι, η σφοδρότητα της κρίσης μετατοπίστηκε από τις τράπεζες στα δημόσια οικονομικά, με συνέπεια την ραγδαία επιδείνωση των δημοσιονομικών θέσεων των κρατών, και στη συνέχεια, στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους με τη μορφή της λιτότητας και της ανεργίας.[8]
Στην ευρωζώνη, η κρίση εκδηλώθηκε ως διπλή κρίση του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος και του ενιαίου νομίσματος. Στη ρίζα της πρώτης βρίσκονται η ακραία ανισότητα, η φτώχεια, η απορρύθμιση των χρηματαγορών και η «εκτεταμένη εμπορευματοποίηση του κύκλου της ζωής μέσω της υπερχρέωσης (στεγαστικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες), και της ιδιωτικοποίησης-περικοπής της κοινωνικής ασφάλισης», με την τελευταία να λειτουργεί ως αντίβαρο στις τάσεις υποκατανάλωσης. Ως αποτέλεσμα, η κρίση πήρε τη μορφή πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας και ανεπαρκούς ζήτησης.[9]
Παράλληλα, η κρίση της ευρωζώνης ανάγεται στην ίδια τη δομή και τη στρατηγική του ενιαίου νομίσματος. Σύμφωνα με τους Μηλιό και Σωτηρόπουλο, οι επίμονες ανισορροπίες (στα ισοζύγια χρηματοοικονομικών και τρέχουσων συναλλαγών) στο εσωτερικό της ευρωζώνης και η διόγκωση του ιδιωτικού (και δημόσιου) χρέους αποτελούν μια ενεργή αντίφαση της συνoλικότερης αρχιτεκτονικής. Από τη μια πλευρά, συνέβαλαν στην οργάνωση της κοινωνικής συναίνεσης γύρω από τη νεοφιλελεύθερη αναπτυξιακή στρατηγική. Από την άλλη, όμως, αποδείχτηκαν ένα καθεστώς συμβίωσης ιδιαίτερα ευάλωτο σε απρόβλεπτα οικονομικά συμβάντα. Η αντιμετώπιση των ανωτέρω ανισορροπιών, δεδομένου του νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού της ευρωπαϊκής πολιτικής, επιχειρείται μέσα από συνθήκες «ύφεσης» των πραγματικών εισοδημάτων της εργασίας – με αυταρχική επιτήρηση όρων και απολαβών – και έμφαση στην ανταγωνιστικότητα. Επιλογή εξαιρετικά επικίνδυνη για την οργάνωση της κοινωνικής συναίνεσης, αποτελεί εγγενές και αναγκαίο παρακολούθημα της αποστολής της ΟΝΕ, ως μηχανισμού διαρκούς πίεσης προς τα κράτη-μέλη, τόσο του «κέντρου» όσο και της «περιφέρειας», για αναδιοργάνωση (ελαστικοποίηση, υποβάθμιση) της εργασίας.[10]
Η σύζευξη της κρίσης της ευρωζώνης με εκείνη του νεοφιλελευθερισμού καταδεικνύει συνεπακόλουθα, ότι η ελληνική κρίση δεν αποτελεί παρά κεφάλαιο της κρίσης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, μιας κρίσης που δεν επιδέχεται προοδευτικές, φιλολαϊκές λύσεις στα στενά όρια των εθνικών συνόρων. Διέξοδο από μια τέτοια κρίση θα μπορούσε να εγγυηθεί η αναθεώρηση των σαθρών θεμελίων της ευρωζώνης. Στα άμεσα μέτρα, σύμφωνα με τους Γιάνη Βαρουφάκη και Στιούαρτ Χόλαντ, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται η έκδοση ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, με σκοπό την χρηματοδότηση ενός «New Deal» για την Ευρώπη. Ένα τέτοιο πρόγραμμα θα αποτελούσε το πρώτο βήμα στη δημιουργία ενός «μηχανισμού ανακύκλωσης πλεονασμάτων» για την προώθηση παραγωγικών επενδύσεων στις ελλειμματικές περιοχές της Ευρώπης, ώστε να αντιμετωπιστούν οι εσωτερικές ανισορροπίες και η ελλιπής συνολική ζήτηση. Επιπρόσθετα, απαιτείται η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του κρατικού χρέους, με τη μετακύλιση του «νομίμου» χρέους (έως 60% του ΑΕΠ σύμφωνα με το Μάαστριχτ) στην ΕΚΤ και την αποπληρωμή του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης και απασχόλησης, παράλληλα με την ανακεφαλαίοποίηση και ενοποίηση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και την εγγύηση των καταθέσεων.[11]
Προϋπόθεση, ωστόσο, για την υλοποίηση των ανωτέρω προτάσεων είναι αφενός, η ριζική αναθεώρηση του ρόλου της ΕΚΤ και αφετέρου, η θέση των ευρωπαϊκών τραπεζών υπό δημόσιο, διαφανή έλεγχο και η λειτουργία τους στη βάση του δημοσίου συμφέροντος. Η κρισιμότητα ενός κοινωνικοποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος συναρτάται με τη συμβολή του στην οικοδόμηση ενός κοινωνικά ωφέλιμου προτύπου ανάπτυξης. Στο πλαίσιο του τελευταίου, απαιτείται, επίσης, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η υπεράσπιση των συλλογικών αγαθών και του κράτους πρόνοιας, ο οικολογικός μετασχηματισμός της οικονομίας, η ρύθμιση και φορολόγηση των χρηματαγορών, η αναδιανομή του εισοδήματος και της εξουσίας από το κεφάλαιο προς την εργασία και η ακύρωση των νόμων που μετατρέπουν την αξιοπρεπή διαβίωση από δικαίωμα σε προνόμιο. Είναι, δηλαδή, σαφές ότι, πέραν του απονομιμοποιημένου μνημονίου, χρειάζεται επανεξέταση του συνολικού πλαισίου στρατηγικής (Μάαστριχτ, Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, κλπ.), στον αντίποδα μιας «ανάπτυξης» βασισμένης στην υποβάθμιση της συλλογικής ευημερίας, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις «ειδικές ζώνες ελεύθερου εμπορίου». Εξάλλου, όπως προφητικά διαπίστωνε ο Καρλ Πολάνυι, «η καθιέρωση του μηχανισμού της αγοράς ως μοναδικού ρυθμιστή της τύχης των ανθρώπων και του φυσικού τους περιβάλλοντος... θα κατέληγε στην κατάλυση της κοινωνίας... Αχρηστεύοντας την εργασιακή δύναμη του ανθρώπου, το σύστημα αναπόφευκτα θα αχρήστευε την φυσική, ηθική και ψυχολογική οντότητα που λέγεται «άνθρωπος».[12]
Καμία ανάλυση, ωστόσο, δεν θα πρέπει να λησμονεί το γεγονός ότι οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής πολιτικής οικονομίας και τα δομικά προβλήματα του μεταπολιτευτικού κρατικού μηχανισμού (η στρεβλή ανάπτυξη του ελληνικού κεφαλαίου, η χρόνια, συστηματική και εκτεταμένη διαφθορά) προσδίδουν μια «μοναδικότητα» στην ελληνική κρίση. Επί παραδείγματι, η αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος, αποτελεί εν μέρει συνέπεια μιας «πολύ μεγάλης, χρόνιας και συνειδητής από την πλευρά της εξουσίας, ταξικά μεροληπτικής υστέρησης των δημοσίων εσόδων... στην τελευταία δεκαετία, ενώ οι δαπάνες υπολείπονταν κατά 1-3% σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, τα έσοδα ήταν 4-7% μικρότερα».[13] Η ανεξέλεγκτη φοροδιαφυγή και η φοροαπαλλαγή, ιδιαίτερα των μεγάλων εισοδημάτων, σε συνδυασμό με τις πελατειακές σχέσεις, που έθρεψε ο δικομματισμός, αποτέλεσαν βασικές αιτίες του αρπακτικού και άκοπου πλουτισμού μερίδων της κοινωνίας. Βέβαια, στις νεοφιλελεύθερες αναλύσεις, οι τραπεζίτες, οι κατασκευαστές και οι προμηθευτές όπλων και ηλεκτρονικών συστημάτων σπάνια συγκαταλέγονται στα συντεχνιακά συμφέροντα. Σπάνια, επίσης, τονίζεται ότι από το 1995 η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό φτώχειας στην Ε.Ε. των 15 (20-22%)• ότι το μερίδιο μισθών στο ΑΕΠ πέφτει από τα μέσα της δεκαετίας του '80• ότι οι κοινωνικές παροχές και μεταβιβάσεις υπολείπονται του Ευρωπαϊκού μέσου όρου κατά 2-4%• ή, τέλος, ότι η εισοδηματική ανισότητα στην Ελλάδα ήταν διαρκώς και είναι πολύ μεγαλύτερη του μέσου όρου της Ε.Ε.
Οι ιδιομορφίες της ελληνικής πολιτικής οικονομίας, και η ανάγκη ριζικού μετασχηματισμού της σε προοδευτική κατεύθυνση, δεν αναιρούν τη διαπίστωση ότι η υπέρβαση της κρίσης ή θα γίνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ή δεν θα γίνει καθόλου, χωρίς αυτό να υποβαθμίζει την ανάγκη εκπόνησης σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την ανόρθωση της κοινωνίας, τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος και τον εξορθολογισμό της δημόσιας διοίκησης. Η πολιτική της εθνικής περιχαράκωσης και της επιστροφής στη δραχμή, σε συνθήκες μάλιστα περιπλοκότερες εκείνων, που αντιμετώπισαν οι κυβερνήσεις στην Βρετανία και τη Γαλλία, δεν αποτελεί, στην παρούσα συγκυρία, λύση. Μια εθνική ανταγωνιστική στρατηγική εξόδου από το ευρώ που βασίζεται στους δύο δομικούς άξονες της υπάρχουσας πολιτικής (δημοσιονομική πειθαρχία ως μέσο για την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και τη συνέχιση της φορολογικής ασυλίας του κεφαλαίου, εισοδηματική «υποτίμηση») δεν αποτελεί, εξάλλου, τίποτα περισσότερο από μια ακραία εκδοχή του παραπάνω πλαισίου.[14] Άλλωστε, το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει «ολοκληρωθεί» σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην είναι νοητή μια ανώδυνη έξοδος κράτους-μέλους από το ενιαίο νόμισμα.
Συνεπώς, η πολιτική διεξόδου από την κρίση πρέπει να προσανατολίζεται στην αναμόρφωση των όρων με τους οποίους εντάσσεται η κάθε χώρα-μέλος στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. Η τελευταία αποτελεί προνομιακό πεδίο κοινής πάλης για την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων κεφαλαίου-εργασίας, την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού και την σφυρηλάτηση της δημοκρατίας. Το πραγματικό διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών δεν είναι «ευρώ ή δραχμή»• αντιθέτως, συμπυκνώνεται στο δίλημμα νεοφιλελεύθερη λιτότητα και εξαθλίωση ή κοινωνική συνοχή, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Στην Ευρώπη των «αγορών», αντιπαραβάλλεται η κοινωνική Ευρώπη των λαών και της αλληλεγγύης. Η μάχη, όπως διαπιστώνει ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, δεν δίνεται μόνο για την Ελλάδα, καθώς η χώρα μας «δεν είναι εξαίρεση. Αποτελεί ένα από τα κύρια πεδία δοκιμών ενός νέου κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου, δυνητικά καθολικής εφαρμογής: μιας απο-πολιτικοποιημένης τεχνοκρατίας, στην οποία θα επιτρέπεται στους τραπεζίτες και άλλους ειδήμονες να κατεδαφίζουν τη δημοκρατία. Σώζοντας την Ελλάδα από τους φερόμενους ως σωτήρες, σώζουμε και την ίδια την Ευρώπη".[15]
[1] «The Endgame in Greece – How a bank run could be part of the solution», Peterson Institute for International Economics, 16 Μαΐου, 2012. http://www.piie.com/realtime/?p=2884
[2] Ηλίας Κουρλιούρος, Διαδρομές στις Θεωρίες του Χώρου: Οικονομικές Γεωγραφίες της Παραγωγής και της Ανάπτυξης (Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, 2001), Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Η Κατάσταση της Μετανεωτερικότητας (Αθήνα, Μεταίχμιο, 2009).
[3] Ντόναλντ Σασούν, Εκατό Χρόνια Σοσιαλισμού: Η Δυτικοευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ο Αιώνα (Αθήνα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2001)
[4] Για τις εμπειρίες Βρετανίας και Γαλλίας, βλέπε Χρήστος Λάσκος και Ευκλείδης Τσακαλώτος, Από τον Κέυνς στη Θάτσερ, Χωρίς Επιστροφή (Αθήνα, ΚΨΜ, 2011), Ντόναλτ Σασούν, Εκατό Χρόνια Σοσιαλισμού: Η Δυτικοευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ο Αιώνα (Αθήνα, Εκδ. Καστανιώτη, 2001), Philip Armstrong, Andrew Glyn, John Harrison, Capitalism Since 1945 (Οξφόρδη, Basil Blackwell, 1991), Rawi Abedal, Capital Rules: The Construction of Global Finance (Κέμπριτζ, HUP, 2007), Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Επιστροφή στο Μέλλον (Αθήνα, Εκδ. Λιβάνη, 2010).
[5] Ντόναλντ Σασούν, Εκατό Χρόνια Σοσιαλισμού: Η Δυτικοευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ο Αιώνα.
[6] Χρήστος Λάσκος και Ευκλείδης Τσακαλώτος, Από τον Κέυνς στη Θάτσερ, Χωρίς Επιστροφή.
[7] Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Νεοφιλελευθερισμός: Ιστορία και Παρόν (Αθήνα, Εκδ. Καστανιώτη, 2007).
[8] Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Το Αίνιγμα του Κεφαλαίου και οι Κρίσεις του Καπιταλισμού (Αθήνα, Εκδ. Καστανιώτη, 2011).
[9] Robin Blackburn, «Crisis 2.0», New Left Review, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2011.
[10] Γιάννης Μηλιός και Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος, Ιμπεριαλισμός, Χρηματοπιστωτικές Αγορές, Κρίση (Αθήνα, Εκδ. Νήσος, 2011).
[11] Ενδεικτικά, βλέπε Γιάνης Βαρουφάκης, «Πρόταση 3.0», Protagon.gr, 17 Μαΐου 2012, συνέντευξη στο Intelligent Life, Τεύχος 4, 2012, Παγκόσμιος Μινώταυρος: οι πραγματικές αιτίες της Κρίσης (Αθήνα, Εκδ. Λιβάνη, 2012).
[12] Καρλ Πολάνυι, Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός (Θεσσαλονίκη, Εκδ. Νησίδες, 2007).
[13] Χρήστος Λάσκος και Ευκλείδης Τσακαλώτος, Από τον Κέυνς στη Θάτσερ, Χωρίς Επιστροφή.
[14] Βλέπε Γιάννης Μηλιός και Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος, Ιμπεριαλισμός, Χρηματοπιστωτικές Αγορές, Κρίση, Μηλιός, Λάσκος και Τσακαλώτος, «Communist Dilemmas over the Greek-Euro Crisis: To Exit or Not to Exit?», The Trim, 22 Φεβρουαρίου, 2012
[15] Slavoj Žižek, «Save us from the saviours», London Review of Books, 7 Ιουνίου, 2012.

Τί συνέβη, και ξαφνικά το 2010 ανακαλύψατε όλοι , ότι, το χρέος της Ελλάδος, ήταν μή βιώσιμο ???

Παρακάτω φαίνεται τι περιελάμβανε η έκθεση του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών για το Κρατικό Δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ονομαστικού ΑΕΠ ανά κράτος, κατά το 2009 (2008) :

Ιαπωνία 189,8 % (173,1 %), Ελλάδα 115,2% (105,8 %), Ιταλία 114,61% (99,2 %), Βέλγιο 97,2 % (89,8 %), Γαλλία 76,1 % (67,4 %), Γερμανία 73,1 % (65,9 %), Ευρωζώνη 73,0 % (61,5 %), Ευρωπαϊκή Ένωση (μέσος όρος) 72,6 % (61,5 %), Αυστρία 69,1 % (62,6 %), Ηνωμένο Βασίλειο 68,6 % (52,0 %), Ιρλανδία 65,8 % (44,1 %), Ηνωμένες Πολιτείες 65,2 % (70,7 %), Ολλανδία 59,8 % (58,2 %), Ισπανία 54,3 % (39,7 %), Σουηδία 42,1 % (38,0 %), Ελβετία 41.3 % (2008), Λουξεμβούργο 15,0 % (13,5 %), Εσθονία 7,4 % (4,6 %).

Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Έκθεση Δεκεμβρίου 2009, δημοσιευθήσα στίς 01-01-2010).

Σε ότι αφορά την Ελλάδα το ποσοστό του Δημόσιου Χρέους ήταν 115,2 % του ΑΕΠ, σύμφωνα με την δική σας έκθεση, του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών, μικρότερο δηλ από αυτό το οποίο η κ. Μέρκελ διακυρηγμένα θεωρεί ώς όριο βιωσιμότητος, δηλ. το 120 % του ΑΕΠ, της Ισπανίας ήταν 54,3 % και της Ιταλίας 114,61 %, κτλ.

Τί συνέβη, και ξαφνικά το 2010 ανακαλύψατε όλοι εσείς οι Ευρωπαίοι, ότι, το χρέος της Ελλάδος, ήταν μή βιώσιμο, μή εξυπηρετήσιμο, και ότι η χώρα μου έπρεπε να είναι υπό την Επιτροπεία σας, και υποτελή σας, υπο την κατοχή σας ώς νεοαποικία σας ;;;

Μήπως ο ανταγωνισμός των υδρογονανθράκων της περιοχής μας, και φοβηθήκατε "τυχόν" συμφωνίες του Ελληνικού κράτους με Ρώσσους και Κινέζους, οπότε αυτόματα εθίγοντο τα μακροοικονονομικά και γεωπολιτικά σας συμφέροντα ώς Γερμανικό Κράτος και ώς ΕΕ ;;;

Γιατί καταστήσατε την χώρα μου, "προτεκτοράτο" σας, σχεδιασμένα και μεθοδικά, υπό την κατοχή σας, ανενδοίαστα και προκλητικά, φτωχοποιώντας τον λαό της, μόνον και μόνον επειδή θέλετε να καταληστεύσετε τον πλούτο της ;;;

Η αλήθεια για την χρεοκοπία της χώρας !

Το μεγάλο σκάνδαλο της ανίερης συμμαχίας που εξευτέλισαν τον κοινωνικό ιστό για χάρη των Τραπεζών - Ολη η μέθοδος που χρησιμοποιούν για την καταλήστευση των πόρων. Το μέγα σκάνδαλο: To Ελληνικό Δημόσιο χορηγεί εγγυήσεις στις Τράπεζες για να δανειοδοτούνται με 1% απο την ΕΚΤ, και οι ίδιες Τράπεζες δανείζουν το Ελληνικό δημόσιο με επιτόκιο 4.8%.
Ο πρωθυπουργός της χώρας, κ. Κωνσταντίνος Καραμανλής, μας διαβεβαίωνε, ως Έλληνες πολίτες, τον Ιανουάριο του 2008, ότι με τα 25 δις τα οποία έδινε στις Τράπεζες, θα ενισχυθούν οι μικρομεσαίοι και όσοι έχουν ανάγκη κι όχι οι τράπεζες. Βέβαια τα χρήματα τα πήραν οι Τράπεζες!
Ελέγχθηκαν όμως ποτέ εάν τα χορηγήσαν στους μικρομεσαίους;;;

Το Νοέμβριο του 2008 η τότε κυβέρνηση Καραμανλή, με τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε από την κατάρρευση της Lehman Brothers στην Αμερική σε πλήρη εξέλιξη, θέλησε να στηρίξει το τραπεζικό σύστημα της Ελλάδος, ούτως ώστε να μην υπάρξει καμιά επιβάρυνση στην πραγματική οικονομία από την επίπτωση της κρίσης στις διεθνείς χρηματαγορές.
Στις 11 Νοεμβρίου του 2008, έφερε στη Βουλή, προς συζήτηση, πρόταση για την παροχή στήριξης στις ελληνικές τράπεζες, 28 δις ευρώ, σε ρευστό και εγγυήσεις, με κρατική κάλυψη. Που σημαίνει ότι στην περίπτωση κατά την οποίαν, οι τράπεζες δεν αποπληρώσουν τα δάνεια που θα πάρουν, στη βάση της αξιοποίησης των κρατικών εγγυήσεων, θα αποπληρωθούν τα χρέη από τον κρατικό προϋπολογισμό, απ` όλους μας δηλαδή.

Στο σχετικό νόμο τότε (Ν. 3723/ΦΕΚ 250-9/ΔΕΚ 2008) υπήρχε προαπαιτούμενο για τις εγγυήσεις αυτές ότι θα χρησιμοποιηθούν για την στήριξη της ελληνικής οικονομίας. Αναφερόταν συγκεκριμένα ότι οι τράπεζες οφείλουν να χρησιμοποιούν το προϊόν των εγγυήσεων για χορήγηση δανείων , στεγαστικών και προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με ανταγωνιστικούς (προνομιακούς) όρους. Η διάταξη αυτή , περιοριστική για τις τράπεζες ως προς την διαχείριση των εγγυήσεων , κάθε άλλο παρά θεωρήθηκε ευνοϊκή από την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών. Διαδοχικές και απολύτως “τρομοκρατικές” είναι οι δηλώσεις των Ελλήνων τραπεζιτών περί της εξόδου της χώρας από το ευρώ και την επιστροφή της, στη δεκαετία του `50 για τους Έλληνες, αλλά συγχρόνως, συνεχής ήταν και είναι η υποστήριξη στις κυβερνήσεις Παπανδρέου αρχικά και Παπαδήμου-Βενιζέλου αργότερα.
Μάλιστα μέσα από τα «καθεστωτικά» ΜΜΕ και τα συγκροτήματα, τα οποία ελέγχουν οι τράπεζες, μέσω των «θαλασσοδανείων» που τους έχουν παραχωρήσει, και οι εκδότες και καναλάρχες αδυνατούν να αποπληρώσουν, διαχέεται ένα κλίμα συνεχούς τρομοκρατίας προς τους πολίτες, περί μονοδρόμου των “Μνημονίων” και αγωνίας για την επόμενη ημέρα, μετά τίς εκλογές της 17-06-2012. Ας κάνουμε όμως απολύτως διαφανές, το τι ακριβώς συμβαίνει, τα κέρδη λοιπόν τα οποία «τζιράρουν» οι τραπεζίτες όλα αυτά τα χρόνια, και γιατί είχαν απολύτως συγκεκριμένο συμφέρον να «γκρεμίσουν» τον «Καραμανλισμό» και να διατηρούν με κάθε τρόπο και μέσο τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας τις πρακτικές Παπακωσταντίνου και Παπαδήμου-Βενιζέλου σε συνθήκες «θεωρητικής» χρεοκοπίας για την Ελλάδα.
Ο «Επιμηθέας» βρίσκεται στα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου και όχι μόνον, που κάθε τόσο από το υπουργείο Οικονομικών και τον ΟΔΗΧΧ, δημοπρατούνται για να καλύψουν άμεσες και έκτακτες ανάγκες του Δημοσίου. Πληρωμές μισθών και συντάξεων , δαπάνες λειτουργίας, κ.λ.π Τα έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου καλύπτονται κατά βάση από ελληνικές τράπεζες. Και πως γίνεται αυτό (να καλύπτονται οικονομικά από τις εγχώριες Τράπεζες), αφού οι εγχώριες τράπεζες μας δηλώνουν σχεδόν χρεοκοπημένες , δεν μπορούν να δανείσουν επιχειρήσεις, ούτε να χρηματοδοτήσουν πλαφόν, και χρειάζονται μάλιστα συνεχείς ενέσεις ρευστότητας;
Με τί επιτόκιο αγοράζονται τα έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου από τις κατά τα άλλα «χρεοκοπημένες» Τράπεζες ;;; Από την Άνοιξη του 2010, μαζί δηλαδή με την υπογραφή από τον Παπακωσταντίνου του «Μνημονίου 1», αρχίζει και το μεγάλο «πλιάτσικο» για τους Έλληνες τραπεζίτες μέσα από κρατικές εγγυήσεις, χωρίς όρους, τους οποίους παρεχώρησε το ΠΑΣΟΚ.
Μιλάμε για εγγυήσεις οι οποίες, από τότε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2011, έφθασαν το αστρονομικό ποσό των 144 δις ευρώ. Συγκεκριμένα οι κυβερνήσεις Παπανδρέου- Παπαδήμου, με υπουργούς Οικονομικών τους κ. Παπακωσταντίνου και κ. Βενιζέλο, πέρασαν έξι (6) νόμους από το Κοινοβούλιο για την παροχή κρατικών εγγυήσεων προς τις ελληνικές τράπεζες. -Ν.3845 ΦΕΚ65 6 ΜΑΙ 2010 – 15 δις ευρώ -Ν. 3864 ΦΕΚ 119 21 ΙΟΥΛ 2010 – 10 δις ευρώ -Ν. 3672 ΦΕΚ 148 3 ΣΕΠΤ 2010 -25 δις ευρώ -Ν. 3965 ΦΕΚ 113 18 ΜΑΙ 2011 -30 δις ευρώ -Πρ Νομ Περ. ΦΕΚ 203 14 ΣΕΠΤ 2011- 30 δις ευρώ -Ν. 4031 ΦΕΚ 256 – 9 ΔΕΚ 2011 – 30 δις ευρώ Το σύνολο του ποσού που παραχωρήθηκε στις τράπεζες από το Μάιο του 2010, μέχρι το Δεκέμβριο του 2011, φθάνει τα 140 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογίσουμε τα 23 δισ. ευρώ, που έχουν απομείνει ως υπόλοιπο, από τη κυβέρνηση της Ν.Δ
Τα ποσά αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν για να στηριχθεί η πραγματική οικονομία, οι μικρομεσαίοι, οι επιχειρήσεις, η πραγματική οικονομία ως είχαν εκ του νόμου υποχρέωση, αλλά για να χρηματοδοτηθούν έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου. Η διαδικασία είναι να καταθέτουν οι ελληνικές τράπεζες στην ΕΚΤ, τις εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου, και αυτή να τις επαναχρηματοδοτεί με αντίστοιχα ποσά. Το επιτόκιο της ΕΚΤ προς τις τράπεζες είναι 1%. Το επιτόκιο που δανείζουν οι ελληνικές τράπεζες το ελληνικό δημόσιο κατά μέσο όρο είναι 4,8%. Δηλαδή 3,8% παραπάνω επιτόκιο δανείζουν από αυτό που δανείζονται. Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο σκάνδαλο υπέρ των τραπεζών. Το Ελληνικό Δημόσιο χορηγεί εγγυήσεις στις Τράπεζες για να δανειοδοτούνται με 1% απο την ΕΚΤ, και οι ίδιες Τράπεζες δανείζουν το Ελληνικό δημόσιο με επιτόκιο 4.8%.
Δηλαδή με χρήματα του Ελληνικού κράτους αισχροκερδούν εις βάρος του, χωρίς κανείς από τούς πολιτικούς μας να μιλήσει και να καταγγείλει ποτέ και τίποτα. Τα 140 δισ. ευρώ αν δεν αποπληρωθούν από τις τράπεζες στην ΕΚΤ, τα πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος.
Κανένα ουσιαστικό «κέρδος», από την παροχή εγγυήσεων του Ελληνικού δημοσίου προς τις Τράπεζες, η πραγματική οικονομία (νοικοκυριά, επιχειρήσεις) δεν έχουν. Το ελληνικό δημόσιο δανείζεται ακριβά από τις τράπεζες, οι οποίες κερδοσκοπούν αξιοποιώντας τις συνθήκες χρεοκοπίας της χώρας. Το “πάρτυ” συνεχίζεται έως και σήμερα, εμπαίζοντας με τον χειρότερο τρόπο οι Τραπεζίτες και οι “μνημονιακοί” πολιτικοί, τον Ελληνικό λαό . Το έγκλημα των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, συνεχίσθηκε και με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη κ. Λ. Παπαδήμο.
Βέβαια υπήρχε και η σχετική “κόντρα” για τις τράπεζες, μεταξύ του κ. Παπανδρέου και του κ. Ε. Βενιζέλου. Αφορά κυρίως το θέμα των τραπεζών και πως θα είναι μετά το κούρεμα, ή καλύτερα ποιος εκπροσωπούσε καλύτερα ή πληρέστερα, τα συμφέροντα των Τραπεζιτών. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο και κυνικό, οι τράπεζες ήταν στο επίκεντρο του παιχνιδιού που “παιζόταν” μεταξύ Παπανδρέου και Βενιζέλου. Αρχικά στο ΠΑΣΟΚ υπήρχε η γραμμή ότι η ανακεφαλαιοποίηση θα γίνει με νέες κοινές μετοχές, το οποίο μεταφράζεται με κρατικό έλεγχο στις τράπεζες. Αυτή φαινόταν να είναι η αμετακίνητη θέση του κ. Γ. Παπανδρέου, όχι όμως και η θέση του κ. Ε. Βενιζέλου.
Πλέον ο τέως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, πίστευε και πιστεύει ακράδαντα, ότι αυτή δεν είναι η καλύτερη λύση. Πιστεύει ότι οι διοικήσεις των τραπεζών πρέπει να είναι αυτές, οι οποίες, θα εξακολουθούν να έχουν τον έλεγχο των Τραπεζών και όχι το Δημόσιο. Ο … «σοσιαλιστής» κ. Βενιζέλος !!! Το σενάριο ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών, προβλέπει έκδοση μετοχών χωρίς δικαίωμα ψήφου, που πολύ απλά σημαίνει πως το Δημόσιο δεν θα αποκτήσει κοινές μετοχές επομένως δεν θα μετέχει στις διοικήσεις των Τραπεζών τις οποίες ουσιαστικά και κυριολεκτικά “έσωσε” από χρεοκοπία. Η θέση της τρόικας είναι να εκδοθούν μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου, και ο Ε.Βενιζέλος στη Βουλή μίλησε για ανακεφαλαιοποιήσεις με κοινές μετοχές άνευ ψήφου και να πάρει ως αντάλλαγμα το Δημόσιο υψηλή σταθερή ετήσια απόδοση από τις μετοχές άνευ ψήφου ή τις ομολογίες που θα λάβει εγγύηση.
Ο κ. Ε. Βενιζέλος, ό “τραγικός” άνθρωπος, στην θέση του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και Υπουργός των Οικονομικών, θεματοφύλαξ του Δημοσίου συμφέροντος υπεστήριζε και εξακολουθεί να υποστηρίζει, το “δίκαιο” των Τραπεζιτών με “χρήματα” του Ελληνικού δημοσίου. Ο νύν πρόεδρος του νέου Γαλλικού κόμματος των Τραπεζιτών!!! Ο δέ άλλος Εθνικός σωτήρ κ. ΓΑΠ, δηλώνει στίς 18 Οκτώμβρη 2011: «Οι τράπεζες, αντί για τους πολίτες θα πληρώσουν το κόστος της διαγραφής του χρέους….», είπε και ελάλησε, μιλώντας έτσι για μια πιο “δίκαιη”, κατανομή του βάρους του χρέους “.
Τέτοια και τόση κοροϊδία !!! Οι Ελληνικές τράπεζες (το ποιες είναι μη ανακοινώσιμο ως φαίνεται), θα λάβουν τα πρώτα 18 δισ. ευρώ από το δάνειο που παίρνει η χώρα για την ανακεφαλαιοποίησή τους, την Παρασκευή (25-05-2012) ή την Δευτέρα, δήλωσε ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γιώργος Προβόπουλος, κατά τη συνάντηση που είχε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια. «Πολλά ακούγονται για τις τράπεζες», παρατήρησε ο κ. Παπούλιας, για να απαντήσει ο κ. Προβόπουλος, «Σε μία περίοδο μεγάλης αβεβαιότητας είναι σημαντικό να διατίθενται 18 δισ. ευρώ στις τράπεζες».
Ειδικά για τους τραπεζίτες, είναι «πάρα πολύ» σημαντικό. Εδώ τα σχόλια περιττεύουν.!!! Ομως τα παράδοξα δεν σταματούν εδώ και βέβαια η θρασύτητα ξεχειλίζει, μη υπάρχοντος ενός κράτους οργανωμένου με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά με όρους “Τραπεζικής δικαιοσύνης”, δηλ το Τραπεζικό δίκαιο ή το μεταφραζόμενο με τραπεζικούς όρους, κοινωνικά άδικο, σε δίκαιο των Τραπεζιτών. Δυστυχώς τα περιβόητα «Τραπεζικά κριτήρια», αναγορεύθηκαν σε “κανόνες δικαίου” και ορθής συναλλαγής, από τούς Τραπεζίτες, την στιγμή κατά την οποίαν άπαντες γνωρίζουμε ότι εξυπηρετούν μονοσήμαντα τα στενά ανάλγητα τοκογλυφικά συμφέροντα των Τραπεζών.
Επί αυτής της διαδικασίας ουδείς έλεγχος διενεργείται από κανένα όργανο της πολιτείας, πολύ δε περισσότερο από τον … ιδιωτικό Τραπεζικό οργανισμό, υπό την επωνυμία Τράπεζα της Ελλάδος, αγνώστων ιδιοκτητών, η οποία θεωρητικά και κατά νόμον, έχει μέρος της αποστολής της, την προστασία των χρηστών συναλλακτικών ηθών. Σήμερα οι Τραπεζίτες με επίκληση διαφόρων οικονομικο-τεχνικών “τεχνασμάτων”, “ανεβάζουν” άνευ ουδεμίας προειδοποιήσεως των “πελατών-υποζυγίων”, τα επιτόκια δανείων, καρτών, καταναλωτικών δανείων και επιχειρηματικών δανείων, σε ύψη, τα οποία προσεγγίζουν ευθέως τα όρια της παράνομης τοκογλυφίας, άνευ ουδενός κρατικού ελέγχου, δια το νόμιμον, ή το “επαχθές” της αυξήσεως, εν καιρώ “κρίσης”. Μία κοινωνία έρμαιο των συμφερόντων των Τραπεζιτών, και η οποία εξηναγκάσθη σε βίαιη φτωχοποίηση και χρεοκοπία, εξ αιτίας της “χρεοκοπίας” κάποιων Τραπεζιτών, τούς οποίους έσπευσε ασθμαίνως το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα να διασώσει και να ανατάξει.
Προβάλλοντας αυτό το πολιτικά υποτελές σύστημα, την χρεοκοπία της χώρας ώς επίφαση-επιχείρημα και δικαιολογία, δημιουργώντας προπέτασμα “καπνού” το Δημόσιο χρέος, ουσιαστικά έδινε “νύν υπέρ πάντων αγώνα”, για να καλύψει την πραγματική χρεοκοπία, η οποία αφορούσε κάποιους Τραπεζίτες. Σήμερα δεν υφίσταται άραγε αναγκαιότητα συγχωνεύσεων και Τραπεζικών “deals” ή πλέον υπάρχει “χρήμα” και επομένως δεν υφίσταται η “ανάγκη” συγχωνεύσεων ;;;
Τα τελευταία χρόνια οι Τραπεζίτες μέσω των δανειακών συμβάσεων τίς οποίες συνήψε η χώρα, “πήραν” περί τα 200 δισ, ώς δάνεια έναντι μελλοντικής παραχωρήσεως μετοχών των δανειοδοτημένων Τραπεζών.
Για «μυστικά κονδύλια» ύψους 100 δισ. ευρώ που θα δοθούν επιπλέον στις ελληνικές τράπεζες, κάνει λόγο το σημερινό δημοσίευμα των Financial Times. Σύμφωνα με την εφημερίδα, η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, με τη μυστική συγκατάθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας θα εξασφαλίσει επείγουσα ρευστότητα προς τον ελληνικό τραπεζικό κλάδο που “ασφυκτιά”. Ποιός λοιπόν είναι υπό χρεοκοπία και ποιος δανείζεται και για ποιόν ;;; «Εάν η Ελλάδα έφευγε από την Ευρωζώνη, η πιο πιθανή αιτία θα ήταν η απόφαση της ΕΚΤ να τραβήξει την πρίζα της παροχής χρηματοδότησης προς τις Τράπεζες» γράφει το άρθρο των Financial Times.
Νά γιατί ολόκληρο το “σύστημα” έχει αποδοθεί σε αγώνα να πείσουν τον Ελληνικό λαό περί του αντιθέτου. Όπως τονίζει το δημοσίευμα, το πρόγραμμα, που διαφέρει από την κανονική παροχή ρευστότητας προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες που δίνει η ΕΚΤ, έχει ήδη χρησιμοποιηθεί στην περίπτωση της Ιρλανδίας και εσχάτως της Ελλάδας. «Δίνει στην ΕΚΤ, η οποία, έχει τον τελικό έλεγχο, επί της δυνατότητας αυτής, την δύναμη να καθορίσει τη μοίρα ολόκληρων κρατών» αναφέρουν οι FT.
Όχι μόνον έλεγαν ψέματα, όταν διέρρεαν ότι η ΕΚΤ μας βάζει περιορισμούς και δεν μας δανείζει πια, αλλά αποδεικνύεται ότι αντίθετα, η ΕΚΤ τώρα, μας αύξησε επιπλέον και το όριο δανεισμού “από το παράθυρο” (ELA), το οποίο υποτίθεται μας έκλεισε. Είναι το “παράθυρο” ELA με το οποίο η Τράπεζα της Ελλάδος επιτρέπεται να δανείζει απευθείας τις ελληνικές τράπεζες. Το όριο δανεισμού, το αύξησε μάλιστα η ΕΚΤ κατά 10 δις ευρώ, φθάνοντάς το στα 100 δις ευρώ συνολικά. Ας σημειωθεί, ότι από τα 90 δις ευρώ πριν και τώρα 100 δις ευρώ, έχουν αντληθεί περί τα 50- 60 δις ευρώ, όλους αυτούς τους μήνες που ο μηχανισμός ELA έχει χρησιμοποιηθεί!!!

Το όριο δανεισμού από το ELA, αυξήθηκε με στόχο να αξιοποιηθούν ως “εγγυήσεις” για δάνειο, τα λιγότερα καλής ποιότητας δάνεια των τράπεζών. Έτσι ώστε να μπορούν να “πάρουν”, επιπλέον δάνεια 10 δις ευρώ. Πόσα ψέματα μπορεί να λένε λοιπόν ακόμα και στις αγορές, σε ανθρώπους που γνωρίζουν;
Όπως φαίνεται πάρα πολλά. Έχουν καταντήσει “γελοίοι”, με όλα αυτά τα “παιχνιδάκια” και τις “διαρροές”, όπως αυτή με το δανεισμό από τις τράπεζες που έγινε μέσω Ολλανδίας, με στόχο να προκαλέσουν πλήθος προβλημάτων και κλίμα τρομοκρατίας στη χώρα.

Τέλος σημειώνεται ότι την αύξηση του ορίου δανεισμού των ελληνικών τραπεζών μέσω ELA, την αναφέρουν και οι αναλυτές της JP Morgan, σε τελευταία ενημέρωσή τους, ενώ σχετική αναφορά γίνεται και από τις σελίδες των Financial Times. Και όλα αυτά συμβαίνουν με την πεποίθηση από μια απίθανη πολιτικά συμμαχία, α-δέξιων δεξιών και Σοσιαλ(η)στών, που αισθάνονται ότι όλοι εμείς δεν τα αντιλαμβανόμαστε! Γιατί ακόμη και μετά από όλα αυτά, βρίσκονται έξω από τη φυλακή! Ο Ελληνικός λαός όχι απλά τα αντιλαμβάνεται, αλλά έχει πάρει πτυχίο στα Οικονομικά, προκειμένου να καταλάβει τις απίστευτες σε έκταση απάτες εναντίον του!

 

Λάζαρος Ελευθεριάδης

aegeantimes.gr

Είπα- ξείπα Βενιζέλου για το «κούρεμα» των Ταμείων

Είπα-ξείπα από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος δεν διστάζει να πάρει πίσω υποσχέσεις, που ο ίδιος από την θέση του υπουργού Οικονομιών είχε δώσει στις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων.

Δεν έχει δα περάσει και πολύς καιρός, που ο φιλόδοξος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ως «τσάρος» της Οικονομίας διαβεβαίωνε πως θα παρουσιάσει ολοκληρωμένη πρόταση για την αναπλήρωση της ζημιάς που θα εμφάνιζαν τα ταμεία από το υποχρεωτικό «κούρεμα» των χαρτοφυλακίων ελληνικών ομολόγων. Δεν έχει δα περάσει πολύς καιρός άλλωστε από τότε, που ως «τσάρος» της Οικονομίας κατηγορούσε ούτε λίγο ούτε πολύ ως «εθνικούς μειοδότες» τους διοικητές των ταμείων, οι οποίοι αρνούνταν την συμμετοχή τους στο PSI. Είχε δε τότε επιτεθεί με σφοδρότητα κατά του Ταμείου των δημοσιογράφων και ενός- δύο ακόμη «ξεχνώντας» να αναφερθεί στα του οίκου του, δηλαδή στο Ταμείο των Υπαλλήλων του υπουργείου Οικονομίας.

Με την περισσή ευκολία, που του παρέχει η στήριξη των συστημικών ΜΜΕ και ο ορμητικός χαρακτήρας του, ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ φτάνει σε σημείο να αυτοαναιρείται και αυτοακυρώνεται χωρίς… να τρέχει μία. Από την περίφημη πλέον κυβίστηση με τα τιμολόγια της ΔΕΗ και το χαράτσι (διαθέσιμο στο you tube το σχετικό βιντεάκι) και τις… καντρίγιες με το κλιμάκιο της Τρόικας (που έφευγε βράδυ Παρασκευής από την Αθήνα…) μέχρι τον χειρισμό της διαδικασίας του PSI, ο πληθωρικός πολιτικός συλλαμβάνεται να μην έχει ισχυρή μνήμη.

Έτσι και στο θέμα της αναπλήρωσης των υποαξιών που κατά δεκάδες εκατομμύρια είναι υποχρεωμένα να «γράψουν» τα ασφαλιστικά ταμεία για τα χαρτοφυλάκια ελληνικών ομολόγων, ο Ευ. Βενιζέλος κάνει ακόμη μία κυβίστηση.

Αντί της ολοκληρωμένης πρότασης, που υποτίθεται πως θα παρουσίαζε (για την οποία άλλωστε είχε δεσμευτεί και στην διάρκεια της διαδικασίας εκλογής του στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ) πρότεινε στους τρεις διοικητές των μεγαλύτερων ασφαλιστικών ταμείων της χώρας να επενδύσουν εκ νέου σε ελληνικά ομόλογα αγοράζοντας στις πολύ χαμηλές τρέχουσες τιμές. Προσδοκώντας υποθέτουμε σε γύρισμα της αγοράς μέσα στα επόμενα χρόνια και πώλησης των τίτλων σε υψηλότερες τιμές έχοντας μειώσει το μέσο όρο κτήσης. Αυτά είναι πράγματα, που στερούνται σοβαρότητας και είναι άξιον απορίας πως σε προεκλογική περίοδο ο φιλόδοξος αυριανός πρωθυπουργός μπορεί να δίνει επενδυτικές συμβουλές στις διοικήσεις των ταμείων.

Οι διοικητές του ΙΚΑ, του ΟΓΑ και του ΟΑΕΕ είχαν μείνει με τη βεβαιότητα (που μπορεί να τους δίνει η υπόσχεση ενός πολιτικού) πως μεγάλο μέρος των υποαξιών θα καλυπτόταν από την παραχώρηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου. Φευ, πριν αλέκτωρ φωνήσαι συνειδητοποίησαν, στη συνάντηση που είχαν με τον Ευ. Βενιζέλο προχθές, πως τα εχέγγυα που τους υπόσχονταν για να «κουρέψουν» έως 70% τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων δεν ήταν καν προεκλογικές φενάκες και λόγια του στυλ… λεφτά υπάρχουν.

Το περίεργο δεν είναι, που τα συστημικά ΜΜΕ κάνουν κατά το κοινώς λεγόμενο το συγκεκριμένο θέμα «γαργάρα», ούτε το ότι ο παριστάμενος (στην συνάντηση) υπουργός Εργασίας Γ. Κουτρουμάνης δεν άρθρωσε λέξη, ούτε βέβαια η αβελτηρία των πολιτικών, αλλά η «ευκολία» με την οποία γίνεται η διαχείριση ενός τόσο σοβαρού θέματος.

Γιατί με τα διαθέσιμα των ταμείων στο κόκκινο και την αξία των χαρτοφυλακίων ομολόγων στο ναδίρ, αυτοί που θα την πληρώσουν ΚΑΙ πάλι θα είναι οι ίδιοι οι ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι. Που θα κληθούν να υποστούν ακόμη έναν γύρο μειώσεων και νέες περικοπές σε εφάπαξ και αποζημιώσεις…    

Joffrey Postman

www.newpost.gr

Από χώρα, εταιρεία σε πτώχευση…

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι ένας χώρος. Ένας χώρος προς διάθεση των όποιων απαιτήσεων των «δανειστών» της. Πώς συνέβη αυτό; Ή για να κάνω την ερώτηση ακόμη καλύτερα; Γιατί συνέβη αυτό;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι πτώχευση; Πτώχευση, μας λένε οι οικονομολόγοι, είναι μία διαδικασία κατά την οποία περιέρχεται μία επιχείρηση – εταιρεία η οποία δεν μπορεί να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις της. Έτσι, τα περιουσιακά της στοιχεία περιέρχονται στην κυριότητα εκείνων στους οποίους η πτωχευμένη εταιρεία χρωστάει…

Στην περίπτωση της Ελλάδας, εδώ ακριβώς αρχίζει το πρώτο παράδοξο ή παγκόσμια πρωτοτυπία. Μπορεί ένα κράτος να κηρύξει πτώχευση; Και πάλι οι οικονομολόγοι μας λένε πως «τα κράτη δεν πτωχεύουν». Δηλαδή, με βάση το διεθνές δίκαιο, όταν ένα κράτος δεν μπορεί να πληρώσει τους δανειστές του, τότε με νόμο που ψηφίζει το κράτος κηρύσσει στάση πληρωμών απέναντί τους. Τα κράτη δεν είναι επιχειρήσεις, δεν είναι εταιρείες.

Και όμως, στην περίπτωση της Ελλάδας, η Δανειακή Σύμβαση (που δεν έχει ψηφιστεί από τη Βουλή), αναγκάζει τη χώρα να πληρώσει με την περιουσία της! Δηλαδή, με αποδοχή της κυβέρνησης Παπανδρέου (και την σιωπηλή αποδοχή του υπόλοιπου πολιτικού σκηνικού) η χώρα μας μετατράπηκε σε εταιρεία!!! Και με βάση αυτήν ακριβώς την αποδοχή, εκποιεί τα περιουσιακά της στοιχεία… Αν και με βάση το Σύνταγμα της Ελλάδας, τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους ανήκουν στους πολίτες και όχι στην εκάστοτε κυβέρνηση…
Αποδεικνύεται, λοιπόν, πως η παρούσα κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου έχει μετατρέψει την χώρα σε χώρο ικανοποίησης αιτημάτων των «δανειστών» μας. Ένα χώρο στον οποίο «πέφτουν» για να αρπάξουν όσα μπορούν, όσα προλάβουν, προκειμένου να κερδοσκοπήσουν (για όσο διάστημα τους επιτραπεί) και στην συνέχεια να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις πώλησης – επιστροφής τους στο Ελληνικό κράτος…
Αυτό ζούμε σήμερα. Και το βιώνουμε κάτω από κούφιες απειλές των δανειστών μας. Γιατί; Επειδή ο κανόνας λέει πως ο δανειστής ανησυχεί πάντα για την πληρωμή. Στην περίπτωσή μας, ο δανειστής εκβιάζει, τρομοκρατεί, επικάθεται του Συντάγματος μίας χώρας, κινείται με κανόνες συμμορίας και αφήνει πολλά «ίχνη» προσυμφωνημένων ενεργειών… Μάλλον θα πρέπει να αντιδράσουμε. Μάλλον θα πρέπει να δούμε την αλήθεια κατάματα και να πάψουμε να τρώμε το «κουτόχορτο» που μας ταΐζουν. Μάλλον θα πρέπει να ενωθούμε σαν πολίτες και να διεκδικήσουμε τη χώρα μας. Όταν αυτό θα συμβεί, τότε πολλά, πάρα πολλά θα είναι αυτά που θα αλλάξουν. Όλοι μαζί μπορούμε να παλέψουμε για μία Νέα Ελλάδα. Εμείς, οι πολίτες, μπορούμε να κάνουμε πολλά περισσότερα από τους σημερινούς πολιτικούς, οι οποίοι δεν τολμούν ούτε να σκεφθούν…

Όλοι μαζί μπορούμε να αγωνιστούμε για μία δημοκρατία και όχι για να επανέλθουν «σκηνικά» που στήθηκαν για να ανακυκλώνεται η πολιτική ελίτ-αλήτ που κυβερνά παρεΐστικα και συνήθως εκτελώντας διάφορες εργολαβίες…

Μήπως ήρθε η ώρα να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας;
Κωνσταντίνος

kostasxan.blogspot.com

Στα ύψη το έλλειμμα της χώρας λόγω PSI! - Η απάτη σε βάρος των Ταμείων

Τελικά η πολυδιαφημισμένη «επιτυχία» του PSI εξελίσσεται σε "πέτρα στο λαιμό" της χώρας, καθώς την τελευταία στιγμή δηλαδή στις 9 Μαρτίου, ημέρα που έκλεινε το ελληνικό PSI, η κυβέρνηση Παπαδήμου με υπουργό Οικονομικών τον σημερινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελο Βενιζέλο, «κούρεψε» μεταξύ άλλων κάπου 200 εκ. ευρώ από ... καταθέσεις ΑΕΙ, ΤΕΙ νοσοκομείων και άλλων ΝΠΔΔ για να πετύχει το εγχείρημά του, χωρίς να ενημερώσει φυσικά κανέναν ότι μετέτρεψε τις καταθέσεις σε ομόλογα εν μία νυκτί και τα ομόλογα ε συνεχεία τα ... "κούρεψε"!


Το πλέον ανατριχιαστικό: Το έλλειμμα εκτινάχθηκε στα ύψη καθώς οι ΔΕΚΟ που χάνουν δισεκατομμύρια επι δισεκατομμύρίων φόρτωσαν αυτό το έλλειμμα στον κρατικό Προϋπολογισμό βάσει των "papastatistics" δηλαδή των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ που επέβαλε κατόπιν εντολής των ξένων πατρόνων του ο Γ.Παπακωνσταντίνου και βάσει των οποίων προσμετράται στο έλλειμμα του κράτους και το έλλειμμα των ΔΕΚΟ!

Περίπου 200 εκ. ευρώ ή το 70% των κεφαλαίων τους σε καταθέσεις έχασαν έτσι τα ΝΠΔΔ την τελευταία ημέρα, στις 9 Μαρτίου, για να πετύχει το κούρεμα!!! Τα κεφάλαια αυτά όπως καταγγέλλεται αρμοδίως, από πρυτάνεις ΑΕΙ (Σύνοδος πρυτάνεων), και από γιατρούς, δεν ήταν ομόλογα, αλλά απλές καταθέσεις νπδδ, οι οποίες δεν προσφερόνταν ώστε να δεχθούν μεταχείριση ανάλογη με τα αποθεματικά των ταμείων. Δηλαδή υποχρεωτική τοποθέτηση σε ομόλογα…

Ανακύπτει έτσι το καυτό ερώτημα: Σε ΠΟΙΑ ΤΙΜΗ και ΠΩΣ έγιναν τα μετρητά ομόλογα και αγοράστηκαν τίτλοι την ημέρα που τα ομόλογα κουρεύονταν; Ειδικώς δε λένε οι επαγγελματίες, σε ΠΟΙΑ τιμή αγοράστηκαν; Και εξηγούν: «Πως είναι δυνατόν τα ΝΠΔΔ να έχασαν το 70% των κεφαλαίων τους στο κούρεμα, όταν οι τιμές των ομολόγων έτσι κι αλλιώς ήταν στα τάρταρα και χαμηλότερες από το 30% της ονομαστικής αξίας τους; Και μάλιστα την ημέρα του κουρέματος;»  

Όλα αυτά όταν το κοινό αγνοεί, ότι παραμένουν ακούρευτα και δεν έχει κλείσει το PSI για ελληνικά ομόλογα και εγγυήσεις 28 δις ευρώ σε διεθνές δίκαιο. Πρόκειται για ομόλογα αξίας 18 δις ευρώ και εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου που ανέλαβε δάνεια των ΔΕΚΟ, ΟΣΕ, ΕΑΣ, ΟΑΣΑ!!!

Το τρομερό εδώ είναι ότι αυτά τα χρέη των ΔΕΚΟ τα οποία προφανώς κατέπεσαν, ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΑΝ μέσω της ΕΛΣΤΑΤ στο ελληνικό χρέος, όταν έγιναν αλλεπάλληλες αναθεωρήσεις ελλείμματος…

Με αυτά όμως, έχει τελικά κηρυχθεί και επίσημα χρεοκοπία στην Ελλάδα από την ISDA και έχουν καταβληθεί αποζημιώσεις για ελληνικά ομόλογα που αθέτησαν την υποχρέωση πληρωμής τους, σε κατόχους CDS, γεγονός που θα προκαλεί για μεγάλο διάστημα εμπόδια στο δανεισμό της χώρας. Αλλά στον αέρα βρίσκεται στο μεταξύ και το υπόλοιπο PSI δηλαδή το κούρεμα για ελληνικά ομόλογα σε ξένο δίκαιο (και εγγυήσεις του δημοσίου) συνολικού ύψους 28 δις ευρώ, που μένουν «ακούρευτα» και είναι αμφίβολο αν θα γίνουν ακόμα και στις 4 Απριλίου, με φόβους ότι μπορεί να υπάρξει νέα αναβολή ίσως και έως τις 15 Μαίου, που λήγει ομόλογο 450 εκ. ευρώ σε ξένο δίκαιο και μπορεί να πληρωθεί...

Σχετική καταγγελία για την κλοπή των κεφαλαίων των νπδδ πέραν των Ταμείων, των πρυτάνεων, γιατρών μέσω σχετικών blogs, (υγεία) αλλά και του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, έκανε και η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του χρέους, η οποία έδωσε συγκεντρωτικά στοιχεία. Έτσι προκύπτουν τα «χαμένα» 200 εκ. ευρώ, σερ σύνολο περίπου 300 εκ. ευρώ. Η ΕΛΕ αναφέρει μεταξύ άλλων: «Προκαλεί τεράστιο, άμεσο οικονομικό βάρος στην κοινωνία, λόγω των αυθαίρετης απόφασης της Τράπεζας της Ελλάδας να μετατρέψει ακόμη κι εντός του 2012 καταθέσεις ΝΠΔΔ σε ομόλογα, για να αυξηθεί η «εθελοντική συμμετοχή».

Από το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων ζημιώθηκαν τα ασφαλιστικά ταμεία 12 δισ. (από 24 δισ. περίπου) τα Πανεπιστήμια 87 εκ. ευρώ (από 120 έμειναν 33), τα ΤΕΙ 100 εκ. (50 από 150), το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων 21 εκ. (9 από 30), το νοσοκομείο Άγιοι Ανάργυροι 1,3 εκ. ευρώ (575.000 ευρώ έμειναν από 1,9 εκ. ευρώ), το ΤΕΕ 2 εκ. ευρώ (850.000 από 2,8 εκ. ευρώ), κοκ. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις απειλείται ακόμη και η μισθοδοσία λόγω του PSI!».

Στο υπόλοιπο PSI  για τα ξένα ομόλογα, έχουμε και πάλι φιάσκο: Σε συνελεύσεις ομολογιούχων, οι ομολογιούχοι μόνο δύο ελληνικών κρατικών ομολόγων σε σύνολο δώδεκα που διέπονται από ξένο δίκαιο έχουν αποφασίσει μέχρι στιγμής τη συμμετοχή τους στο PSI, σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσε ο ΟΔΔΗΧ. από τους υπόλοιπους πέντε αρνήθηκαν το κούρεμα και οι άλλοι δεν εμφανίστηκαν! Οι άλλοι δηλαδή, δεν θέλουν να κουρευτούν ή δεν εμφανίστηκαν…

Συγκεκριμένα σε πέντε συνελεύσεις δεν υπήρξε απαρτία ενώ σε άλλες πέντε δεν συγκεντρώθηκε η απαραίτητη πλειοψηφία για να ενεργοποιηθούν οι συλλογικές ρήτρες. Οι γενικές συνελεύσεις πραγματοποιήθηκαν ηλεκτρονικά και ήταν ανοιχτές για ψήφο μέχρι αργά τη νύχτα.

Πρόκειται για ελληνικά ομόλογα αξίας 18 δισ. ευρώ αλλά σε ξένο δίκαιο και για κρατικές εγγυήσεις χρεών στις ΔΕΚΟ ΟΣΕ, ΟΑΣΑ και ΕΑΣ ύψους 10 δισ. ευρώ, το χρέος των οποίων ανέλαβε το δημόσιο. Τα ομόλογα διεθνούς δικαίου ύψους 28 δις ευρώ, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:

-Η πρώτη κατηγορία αφορά τα ομόλογα που εκδόθηκαν πριν το 2004. Σε αυτά τα ομόλογα πρέπει να συμφωνήσουν ομολογιούχοι με ποσοστό 66,6% για να γίνει το κούρεμα.

-Η δεύτερη κατηγορία είναι τα ομόλογα που εκδόθηκαν μετά το 2004. Σε αυτά τα ομόλογα πρέπει να συμφωνήσουν ομολογιούχοι με ποσοστό 75% που είναι μεγαλύτερο και πιο δύσκολο να επιτευχθεί για να εφαρμοστεί μετά και στους άλλους ομολογιούχους...

ΝΙΚΟΣ ΚΩΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ
defencenet.gr

Τελευταία έκθεση βόμβα του ΔΝΤ: Προτιμότερη η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ

Ο υπογράφων ως εκπρόσωπος της «συμμορίας της δραχμής» ( ! ), θεωρώ αναγκαίο να αναφερθώ χωρίς δικά μου ενδιάμεσα σχόλια, σε τελευταία έκθεσή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το οποίο εκτιμά ότι, η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι προτιμότερη από την παραμονή σε αυτήν. Το νέο πρόγραμμα που υιοθετείται με το Μνημόνιο και την αναδιάρθρωση του χρέους δε θα πετύχει, αναφέρεται στην έκθεση. Από την οποία συμπεραίνεται ότι, οι δανειστές της χώρας θα βρεθούν απέναντι στο δίλημμα «νέο πακέτο διάσωσης ή έξοδο της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ;».

«Η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μέσω της εσωτερικής υποτίμησης έχει αποδειχθεί πολύ δύσκολο εγχείρημα, με πολύ μικρή επιτυχία», επισημαίνεται στην έκθεση. Όπου αναφέρεται επίσης ότι «οι χώρες που αποδεσμεύονται από ένα νόμισμα και προχωρούν σε υποτίμηση της συναλλαγματικής τους ισοτιμίας με μία κίνηση, μία και έξω, συνήθως ανακάμπτουν ταχύτερα».
Σύμφωνα πάντα με την ίδια έκθεση, «το ελληνικό χρέος προβλέπεται να παραμείνει σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα σε όλη τη διάρκεια εφαρμογής του προγράμματος, αλλά και μετά. Παραμένουν σημαντικοί κίνδυνοι λόγω της ανικανότητας του ελληνικού πολιτικού συστήματος να αναθερμάνει τις μεταρρυθμίσεις και να υλοποιήσει τις δομικές αλλαγές που είναι απαραίτητες ώστε η Ελλάδα να ξαναγίνει ανταγωνιστική εντός ευρωζώνης. Η εμπειρία της Αργεντινής μεταξύ των ετών 1998-2002 δείχνει ότι μια οικονομία μπορεί να παγιδευτεί σε ένα καθοδικό σπιράλ, στο οποίο η προσαρμογή μέσω εσωτερικής υποτίμησης, τελικά αποδεικνύεται αδύνατη και ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί η ανάκαμψη είναι η χρεοκοπία και η εγκατάλειψη της σταθερότητας στην ισοτιμία του συναλλάγματος. Το παράδειγμα της Αργεντινής προσφέρει μια χρήσιμη προοπτική για την πιθανή εξέλιξη των μακροοικονομικών στοιχείων της Ελλάδας, παρά το γεγονός ότι οι αρχικές συνθήκες στη χώρα μοιάζουν δυσμενέστερες σε σχέση με την προηγούμενη διεθνή εμπειρία». Και η έκθεση συμπεραίνει ότι «οι περισσότερες προϋποθέσεις για επιτυχία δεν υπάρχουν στην Ελλάδα».

Για πρώτη φορά το ΔΝΤ, παραθέτει δημόσια εκτιμήσεις του από μια έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Σύμφωνα με αυτές, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν θα υποχωρήσει αμέσως κατά δώδεκα ποσοστιαίες μονάδες. Το 2013 προβλέπεται να επιστρέψει στα επίπεδα πριν από την είσοδό μας στην ευρωζώνη το 2001. Το 2015, λόγω της αναμενόμενης ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας της χώρας, αναμένεται να διαμορφωθεί έξι μονάδες υψηλότερα από τα σημερινά επίπεδα. Ο πληθωρισμός θα εκτοξευθεί άμεσα στο 35% ,αλλά εκτιμάται ότι θα αρχίσει να υποχωρεί μετά το 2013. Στα σημερινά επίπεδα περίπου του 4% ,υπολογίζεται ότι θα επανέλθει το 2020. Ο δείκτης της πραγματικής σταθμισμένης ισοτιμίας του νομίσματος, έναντι των ανταγωνιστών της χώρας (real effective exchange rate), προβλέπεται να μειωθεί κατά 50% με την έξοδο από το ευρώ.

Η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας θα αρχίσει αμέσως μετά, υποστηρίζει η έκθεση του ΔΝΤ. Σε συνδυασμό με τις άλλες ως άνω εκτιμήσεις, η πρόβλεψη αυτή δείχνει ότι αμέσως μετά την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα η Ελλάδα θα ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της ταχύτερα και σίγουρα με μεγαλύτερο ρυθμό από ότι προβλέπεται στο σημερινό σενάριο της παραμονής στο ευρώ και της εφαρμογής του Μνημονίου. Η έκθεση του ΔΝΤ, κάθε άλλο παρά  περιγράφει την έξοδο από το ευρώ ως καταστροφή και ολοκληρωτική ισοπέδωση. Αντίθετα προβλέπει ότι, τα βασικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας θα σημειώσουν ραγδαία πτώση αμέσως μετά την αλλαγή νομίσματος και ταχύτατη σχεδόν αυτόματη προσαρμογή στα νέα δεδομένα.Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; Ύστερα από αυτή τη βόμβα του ΔΝΤ, τι έχουν να πουν οι λάτρεις του εκβιαστικού μονόδρομου που εκπροσωπεί το εξοντωτικό Μνημόνιο; Και απ’ την άλλη μεριά, τι έχουν να πουν οι αριστεροδεξιοί αντιμνημονιακοί που αρνούνται το Μνημόνιο, αλλά επαιτούν τα δανεικά σε ευρώ; Οι πρώτοι, προφανώς βρίσκονται σε σύγχυση και ορισμένοι απ’ αυτούς, απλώς επαναλαμβάνουν τη φωνή του μέχρι τώρα κυρίου τους. Οι δεύτεροι, κουτοπόνηροι όντες, θέλουν και την πίττα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

Είναι καιρός να επανέλθει η λογική επιτέλους σ’ αυτή τη δύσμοιρη χώρα. Οι επιλογές είναι δύο. Ή παραμένουμε στο ευρώ και αγκαλιά με το Μνημόνιο, χωρίς ελπίδα ανάκαμψης. Ή φεύγουμε από τον παραλογισμό του ευρώ, περνάμε μέσα από μια δύσκολη σχετικά σύντομη αρχική φάση, στην οποία έτσι κι’ αλλιώς βρισκόμαστε και τώρα, νοικοκυρεύουμε τα άθλια δημοσιοικονομικά μας με έντιμη και αποτελεσματική διαχείριση, γινόμαστε ανταγωνιστικοί και οδεύουμε σε μια ελπιδοφόρα αναπτυξιακή προοπτική. Ας δεχτούμε το Μνημόνιο και τα βάσανα των καιρών σαν ένα γερό χαστούκι, σαν ένα μάθημα για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Και ας προχωρήσουμε μπροστά. Γιατί η ελπίδα επιβραβεύει τους συνετά τολμηρούς.

Θόδωρος Κατσανέβας

Πηγή :http://enwtheite.blogspot.com

Οι ξένες τράπεζες ξεφορτώθηκαν τα ομόλογα και μετά μας «κούρεψαν»

Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία από τη Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών για το ποιος ωφελήθηκε πραγματικά από το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων, στοιχεία που δημοσίευσε το πρακτορείο Bloomberg, φιλοξενώντας αναλυτές που επισημαίνουν πολύ απλά ότι στη πραγματικότητα αυτό που μειώθηκε δεν είναι το Χρέος αλλά το Χρέος της Ελλάδας απέναντι στους ιδιώτες.

Σύμφωνα με τα εν λόγω στοιχεία, κατά την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου, όταν και η συζήτηση περί αναδιάρθρωσης Χρέους ήταν απαγορευμένη, οι ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν στα χαρτοφυλάκια τους ελληνικά ομόλογα 68 δισ δολάρια, κάτι που σημαίνει πρακτικά ότι αν γινόταν τότε το "κούρεμα", οι τράπεζες θα έχαναν περίπου 51 δισ δολάρια, προκαλώντας κραδασμούς άνευ προηγουμένου σε όλη την Ευρωζώνη. Ωστόσο, από τη στιγμή που άρχισαν να δημοσιοποιούνται στοιχεία για την ελληνική οικονομία και τις προοπτικές της, πολύ περισσότερο όταν άρχισε να συζητείται το θέμα της αναδιάρθρωσης στο πλαίσιο του Νέου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού, οι τράπεζες με πρώτη και καλλίτερη τη Deutche Bank, ξεκίνησαν το... ξεφόρτωμα, περιορίζοντας δραστικά την έκθεση του στο ελληνικό Χρέος.

Όπως παρατηρούν αναλυτές στο πρακτορείο, η μείωση των ζημιών που θα υφίσταντο οι τράπεζες κατά τουλάχιστον 45% σε συνδυασμό με τις διασφαλίσεις που πήραν για τη συμμετοχή τους στο "κούρεμα", είχαν τελικά ως αποτέλεσμα το βάρος να πέσει στον επίσημο τομέα ήτοι στα κράτη- μέλη άρα στους φορολογούμενους, οι οποίοι για μια ακόμα φορά είδαν τις τράπεζες- από τις οποίες ξεκίνησε η κρίση το 2008- να γλιτώνουν με... γρατζουνιές, σε αντίθεση με τους Κρατικούς Προϋπολογισμούς που κλήθηκαν να σηκώσουν νέα βάρη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το Bloomberg, μετά το "κούρεμα" και το νέο χρηματοδοτικό πακέτο, το 66- 75% του ελληνικού Χρέους θα είναι στα χέρια κρατών και κεντρικών τραπεζών, όταν το 2010 πριν υπογραφεί η πρώτη δανειακή σύμβαση ανήκε σχεδόν εξολοκλήρου σε ιδιώτες, μια ιστορία που δείχνει να επαναλαμβάνεται και με τη Πορτογαλία και με την Ιρλανδία...

Σήμερα που κουρευτηκε το χρέος...

Σημερα θα έπρεπε να πανηγυρίζουμε άλλωστε κουρεύτηκε το έλλειμμα κατά 105 δις.... !!!!

αλλά ποιο έλλειμμα ? όχι βέβαια τα 290 δις που χρωστάγαμε το 2009 με τα επίσημα στοιχεία (Παπακωσταντινου - ΕΛΣΤΑΤ) αλλά τα 372 Δις ΣΗΜΕΡΑ και 400+ μέχρι το 2015 (αν οι προβλέψεις ισχύσουν) και ΑΝ δεν πάρουμε και άλλο δάνειο στη πορεία ...

 Είμαστε δηλ με χρέος περί τα 300 δις μετα το κουρεμα  με σπρεντ 2000+ ΣΗΜΕΡΑ  (τον Οκτ. του 2009 είχαμε 160 σπρεντ) ΚΑΙ ΑΝ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ (βλ. Ταμείο Αξιοποίησης με παραχωρήσεις 99 ετών !!) ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ 2020 να ξαναβγούμε στις αγορές με τι επιτόκιο δεν λέει κανείς. (αχχαχα)

Θυμίζω ότι μέχρι πρόσφατα οι ελληνικές τράπεζες κερδοσκοπούσαν (carry trade) αγοράζοντας τους ομολογιακούς τίτλους που εξέδιδε το ελληνικό κράτος με 4,5% και καταθέτοντάς τους ακολούθως ως ενέχυρο δανείζονταν με 1% από την ΕΚΤ, ώστε να συνεχίσουν τις επενδύσεις αυτές καρπούμενες τη διαφορά.  Όμως, οι αγορές μακροχρόνιων τίτλων αποτελούν μεσομακροχρόνια επένδυση, ενώ ο δανεισμός των ίδιων των τραπεζών είναι βραχυχρόνιος. Τώρα, λοιπόν, που πρέπει να αποπληρώσουν την ΕΚΤ, οι εγχώριες τράπεζες χάνουν τη δυνατότητα να αγοράζουν ελληνικά κρατικά ομόλογα. Κάμψη της ζήτησης ισοδυναμεί με αύξηση του κόστους διάθεσής τους (επιτόκιο) στη διεθνή αγορά. Και για αυτό άλλωστε τους δίνουμε το ωραίο μας δάνειο για να της ανακεφαλοποιησουμε !!!     ΜΠΡΑΒΟ ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΔΑΝΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΙΣΑ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΠΟΥ ΚΟΥΡΕΨΑΝ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ!!!

Α όσο για ανάπτυξη και ασυλία του Έλληνα πολίτη ...κάτι χαζά λέει αυτός ο γραφικός ο τρελά-Αντώνης μόνο για το πρώτο αλλά μόλις πρόσφατα μας τα είπαν ακριβώς τα ίδια  και τα ποιο επίσημα χείλη της Ευρώπης κος Ρομπαξ(!!!) και του ΔΝΤ η Κα Λαφακλαν και βέβαια όλοι οι άλλοι...

ΤΕΛΙΚΑ ναι ρε αξίζει όλος αυτός ο διασυρμός, ο πόνος τα χαστούκια, η αβεβαιότητα, η ανεργία και η μιζέρια των πολιτών διότι σωθήκαμε κουρεύτηκε το χρέος ...ΜΠΡΑΒΟ ... ΜΠΡΑΒΟ.... ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΩ χαίρομαι που είμαι Έλληνας

η Ελλάδα άλλαξε .......

προς το καλύτερο ??? αφήνω να το κρίνουμε όλοι μας.... άλλωστε το μέλλον των παιδιών μας είναι τόσο κοντά....

ΕΥΧΟΜΑΙ και ελπίζω να κοιτάξουμε όλοι πίσω να δούμε τι έκαναν οι προγονοί μας στις αντίστοιχες περιπτώσεις και μην οδηγηθούμε πάλι σε κοντόφθαλμες επιλογές που θα βλάψουν τα παιδιά μας όπως οι αποφάσεις των γονιών μας  ...έβλαψαν εμάς.

Τσοβόλα (δώστα όλα ) καληνύχτα.....

Καληνύχτα και σε σένα αυμνηστε Αντρέα ....

του Δ. Ζέζα