Το ΔΝΤ φεύγει, οι Γερμανοί ξανάρχονται

Όταν θέλει κάποιος να βγει από μια σχέση, μια γνωστή και δοκιμασμένη μέθοδος είναι η προβολή της παραδοχής «είμαι ο λάθος άνθρωπος για σένα». Έτσι, το φέρνεις πιο γλυκά στον άλλον, δεν μπορεί να σου πει και τίποτα και γίνεσαι… καπνός. Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και με το ΔΝΤ. Βλέπει καθαρά που πάει το πράγμα με την Ελλάδα και την «κάνει».

Με ενοχλεί αισθητικά σαν Έλληνα, να τσακώνονται δυο γιγάντιοι οργανισμοί όπως το ΔNT και η Κομισιόν για τη χώρα μου και η Ελλάδα να μη βγάζει άχνα. Να μη λέει λέξη για αυτά που ανταλλάσσονται εκατέρωθεν και να κρύβεται. Όσοι παρακολουθούν την αρθρογραφία μου, σήμερα ίσως μπορούν να καταλάβουν πολύ καλύτερα, την επιμονή μου να χαραχθεί μια εθνική διαπραγματευτική στρατηγική. Όταν τσακώνονται τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια! Ειδικά μάλιστα αυτά που έχουν κάτσει πιο ήσυχα απ’ όλα.

Το πολυδιαφημισμένο «success story» και το φως στο βάθος του τούνελ είναι επινοήσεις της κυβέρνησης και των βορειοευρωπαίων δανειστών. Κανείς άλλος δεν διαπιστώνει βελτιώσεις και προόδους, πολύ δε περισσότερο κανείς άλλος δεν προβλέπει πως τα δύσκολα τα έχουμε αφήσει πίσω μας. Μόνο για το 2014 το χρηματοδοτικό κενό έχει προβλεφθεί στα 4,6 δις ευρώ ( και είμαστε ακόμη στα μισά του 13, όταν τελειώσει η χρονιά το κενό θα είναι ακόμη μεγαλύτερο) πράγμα που σημαίνει πως είτε η Ελλάδα θα πρέπει να βγει στις αγορές και να βρει τα λεφτά ή θα πρέπει να πάμε σε ένα ακόμη Μνημόνιο με την τρόικα.

Αν πίστευε το ΔΝΤ στη δυνατότητα της Ελλάδας να βγει στις αγορές – όπως βγήκε και είπε κάποια στιγμή ο «αισιόδοξος» κ. Στουρνάρας και μετά το ψιλομάζεψε – αυτή τη στιγμή δεν θα γινόταν καμιά συζήτηση για κανένα λάθος. Αντιθέτως, η συζήτηση περί λάθους γίνεται ακριβώς επειδή πάμε ολοταχώς σε νέο μνημόνιο και το ΔΝΤ δεν επιθυμεί σε καμιά περίπτωση να βάλει άλλα χρήματα στη «μαύρη τρύπα» της Ελλάδας.

Το ΔΝΤ ουσιαστικά λέει στην Ευρώπη πως δεν μπορεί να λύνει τα δικά της προβλήματα με τα λεφτά των άλλων, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και την τεράστια ευρωπαϊκή υποκρισία. Το μέλημα των Ευρωπαίων το 2010 δεν ήταν να σώσουν την Ελλάδα αλλά να σώσουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες από την έκθεσή τους σε ελληνικά ομόλογα. Αντί λοιπόν να λαμβάνονταν τότε οι σοβαρές αποφάσεις που θα είχαν να κάνουν με την αναδιάρθρωση του χρέους, παίχτηκε ένα καταστροφικό παιχνίδι καθυστερήσεων στην πλάτη της ελληνικής οικονομίας, μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο αναγκαίος χρόνος «ξεφορτώματος» των «σκουπιδιών» από τις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Παρ’ όλα αυτά ακόμα και σήμερα, τρία χρόνια μετά, αντί και πάλι να αντιμετωπιστεί με γενναιότητα η αποκλιμάκωση του ελληνικού χρέους, οι Ευρωπαίοι συνεχίζουν με μισόλογα να παίζουν με το χρόνο, προκειμένου να εξυπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες όπως οι γερμανικές εκλογές.
Η οργισμένη αντίδραση του Επιτρόπου Όλι Ρεν έναντι όσων υποστηρίζει το ΔΝΤ δείχνει πως όσοι χαράσσουν την πολιτική στην ευρωζώνη θα αγνοήσουν τις εκθέσεις και θα συνεχίσουν να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Σε αυτή την περίπτωση το ΔΝΤ δείχνει αποφασισμένο να μη συνεχίσει να συμμετέχει στο ελληνικό χρηματοδοτικό πρόγραμμα. Η τύχη της Ελλάδας θα είναι αποκλειστικά στα χέρια των Ευρωπαίων δανειστών της, δηλαδή των Γερμανών.
Εν τω μεταξύ, η ελληνική οικονομία θα ζει τον αργό θάνατο από ασφυξία και ο ευρωπαϊκός νότος θα αναδεικνύεται στην πυριτιδαποθήκη του 21ου αιώνα που θα απειλεί να ανατινάξει ανά πάσα στιγμή την παγκόσμια οικονομία.

Το τραγικό σε αυτή την διένεξη είναι η αφωνία της ελληνικής κυβέρνησης. Λες και το ΔΝΤ τσακώνεται με τους Ευρωπαίους για κάποιους άσχετους τρίτους και όχι για εμάς τους ίδιους. Λες και δεν μας αφορά το εάν τα πράγματα θα πάρουν από δω και πέρα τη μια ή την άλλη τροπή. Μιλάμε στην ουσία για πλήρη παραίτηση από το καθήκον της διαφύλαξης των εθνικών συμφερόντων της χώρας. Έχουμε πετάξει «λευκή πετσέτα» κι απλά περιμένουμε σαν μελλοθάνατοι το μοιραίο.
Το αστείο είναι πως μετά απορούν πως γίνεται να καταγράφονται αθρόες δημοσκοπικές διαρροές και από τη ΝΔ και από τον ΣΥΡΙΖΑ προς τη Χρυσή Αυγή. Τον ακραίο εθνικισμό δεν τον σταματούν νομοσχέδια. Τον σταματά το να κάνει μια εθνική κυβέρνηση το εθνικό καθήκον της.

ΥΓ1: Την «εθνική σιωπή» επιχείρησε να σπάσει ο Σαμαράς, λέγοντας πως κι εκείνος μιλούσε για λάθος στο πρώτο Μνημόνιο και τώρα προσπαθεί να διορθώσει τα λάθη. Τώρα, πως ένα λάθος μπορεί να διορθωθεί με την αέναη επανάληψή του είναι κάτι που ξεφεύγει από την αρμοδιότητα της κοινής λογικής. Κοινώς, παραμύθια…

ΥΓ2: Πότε να πιστέψουμε τον πρωθυπουργό; Όταν θυμάται ξαφνικά πως έλεγε κι αυτός πως το πρώτο Μνημόνιο ήταν λάθος ή όταν πάει στη Μέρκελ και λέει «ουδείς αναμάρτητος»;

ΥΓ3: Γενναίο κούρεμα του χρέους οι Ευρωπαίοι ακόμη και αν το δεχτούν, θα το συνοδεύσουν με κούρεμα καταθέσεων και πλήρη αποστέρηση της εθνικής κυριαρχίας. Τυπικά και ουσιαστικά θα μιλάμε για γερμανική κατοχή, με όρους «κινεζοποίησης». Αν η Ελλάδα θέλει καλύτερο μέλλον με δικούς της όρους, τότε θα πρέπει να αγωνιστεί για να το επιβάλλει. Και τον Αντώνη, δεν τον βλέπω πολύ έτοιμο…

Πηγή : http://rizopoulospost.com

Τρία χρόνια παταγώδους αποτυχίας!

Σαν το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του μοιάζει το αποτύπωμα της οικονομικής πολιτικής για τα τρία χρόνια που πέρασαν με την παρουσία του ΔΝΤ στη χώρα μας. Το απίθανο έλλειμμα 15% του ΑΕΠ που εμφάνισε η κυβέρνηση Παπανδρέου για το 2009 και οδήγησε στο πρώτο μνημόνιο και το πρώτο πακέτο μέτρων την Ανοιξη του 2010 σε συνδυασμό με την 100% αποτυχία αντιμετώπισης της παραοικονομίας και την άρνηση της πολιτικής των αποκρατικοποιήσεων, πυροδότησαν το φαύλο κύκλο «νέων ελλειμμάτων - νέων μέτρων - βαθύτερης ύφεσης» που συνεχίζεται βυθίζοντας την οικονομία σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδο.

Στην αποτίμηση των πολιτικών των δύο μνημονίων που εφαρμόστηκαν ανεπιτυχώς μέχρι σήμερα, είναι αφιερωμένο ξεχωριστό κεφάλαιο του μεσοπρόθεσμου προγράμματος σταθερότητας που κατατέθηκε στη Βουλή και στο οποίο επιχειρείται να δοθεί μια απάντηση στο τι έφταιξε για τη αποτυχία των δημοσιονομικών στόχων και οδήγησε στην ανάγκη ενός νέου ακόμη πιο σκληρού μνημονίου για την περίοδο 2013 - 2016, το οποίο θα κληθεί να ψηφίσει η Βουλή.

Σ΄αυτό, το τεχνικό κείμενο, δεν προκύπτει η απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημα «πώς θα βγούμε από την κρίση» αλλά περιγράφεται ανάγλυφα πώς βυθιστήκαμε σ΄αυτή. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 2010 κι ενώ βρισκόμαστε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας οι πρωτογενείς δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού αυξήθηκαν κατά 4,66 δισ. ευρώ(!) ενώ το 2011 τα νέα μέτρα και η αβεβαιότητα περί παραμονής ή εξόδου από το ευρώ οδήγησαν στη συρρίκνωση της οικονομίας κατά 7,1% προκαλώντας έκρηξη της ανεργίας.

Εφέτος η ανεργία, το κύμα συνταξιοδοτήσεων και η συρρίκνωση για τρίτη χρονιά του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων οδηγούν σε βαθύτερο σημείο την οικονομία και σε αποτυχία το τελευταίο πρόγραμμα παρ΄ότι αυτό υπογράφηκε και ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Παπαδήμου μόλις τον περασμένο Μάρτιο.

Mε συνταγματική εκτροπή, ψηφοφορία παρωδία και σιωπηρή συναίνεση των κομμάτων.. εγκρίθηκε το EFSF

Συνεχίζοντας τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις του “Εχω μάτια και βλέπω”, του Olympia.gr και του πολύ καλού diaforos.blogspot.com, διαβάστε την συνέχεια του άρθρου και δείτε ένα αποκαλυπτικό βίντεο ντοκουμέντο ..

Εδώ και ενάμιση χρόνο σας είχαμε μιλήσει για την αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση...και το EFSF (Πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας). Η δανειακή σύμβαση, η ταφόπλακα της εθνικής μας κυριαρχίας και το ΕFSF, σας θυμίζουμε ότι δεν πέρασαν ποτέ από την Βουλή… Την σύμβαση EFSF την έχει ήδη υπογράψει ο Παπακωνσταντίνου από 7/6/2010 .

Η εν λόγω σύμβαση τροποποιήθηκε ένα χρόνο μετά και υπογράφηκε από τον κ. Βενιζέλο στις 30/6/2011.
Η σύμβαση όμως αυτή έπρεπε να περάσει από την βουλή και στην συνέχεια να υπογραφεί.
Έλα όμως, που οι Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος έχουν ήδη υπογράψει την EFSF και τους απαράδεκτους όρους που απεμπολούν την εθνική κυριαρχία.. 

 

Εκχώρησαν την εθνική κυριαρχία και έψαχναν για νομιμοποίηση και συνενόχους… 
Ο Βενιζέλος όπως βλέπετε και από τις εικόνες.. Τα κατάφερε τελικά και πέτυχε την ψήφιση νόμου και νομιμοποίηση του EFSF..

Για να τα καλύψουν-κουκουλώσουν όλα αυτά, πέρασαν την κύρωση του EFSF, με το απίστευτο άρθρο 48 του νόμου 4021/ΦΕΚ 218 (3 Οκτ-2011)

Για την ιστορία ο νόμος και το άρθρο 48 ψηφίστικαν στις 21/9/2011 δια βοής και ΟΧΙ με ονομαστική ψηφοφορία και ΟΧΙ από 180 βουλευτές..

Ένα άρθρο που βάζει ταφόπλακα στην εθνική μας κυριαρχία ψηφίστηκε βια βοής… 

Δείτε τις άθλιες μεθόδευσεις, δείτε την συνταγματική εκτροπή και δείτε την χαρακτηριστική αδιαφορία και συμπαιγνία των κομμάτων της αντιπολίτευσης πλην ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ που απλά δεν το ψήφισαν..
Για να είμαστε όμως ακριβείς, ΚΑΝΕΝΑΣ βουλευτής (ούτε του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε του ΚΚΕ), δεν μίλησε στην βουλή για τους όρους του EFSF και το αγγλικού δίκαιο που το διέπει…

Και κάτι για τους βουλευτές…

Ακόμη και αν δεν το έκαναν με πρόθεση, δεν έχουν δικαίωμα να μην ξέρουν τι ψηφίζουν… 

Μας δουλεύουν όλοι τους.
Είναι όλοι πουλημένοι;;; Θέλει λιγότερο από μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι…..
Κάτι τελευταίο ….χωρίς 180 ψήφους, οποιαδήποτε πατριωτική κυβέρνηση μπορεί να το διαλύσει…

Υ.Γ
Ο νόμος 4021/ΦΕΚ 218  ΕΔΩ

 

Πηγή : exomatiakaivlepo.blogspot.com

Οι λίστες των φορέων που τιθενται σε καθεστώς εφεδρίας ...

Το Απόλυτο κυβερνητικό αλαλούμ

Κυβερνητικό αλαλούμ αποκαλύπτουν οι λίστες των φορέων που τίθενται σε καθεστώς εφεδρείας. Ανάμεσα στα άλλα, περιλαμβάνουν φορείς που, είτε δεν είναι δημόσιοι, αλλά Σωματεία, είτε δεν υπάρχουν καθόλου.!!!

Ενδεικτικά σε ανακοίνωση που εξέδωσαν οι κκ Σταικούρας και Ζώης, επισημαίνεται ότι:

Ι. Στη λίστα των 151 φορέων για εφεδρεία, που καταγράφονται στην εγκύκλιο του Υπουργείου Οικονομικών, περιλαμβάνονται φορείς, για τους οποίους η Κυβέρνηση επαίρεται ότι έχουν προ πολλών μηνών καταργηθεί ή συγχωνευθεί . Έτσι:

- Το «Ελληνικό Κέντρο Αργιλλομάζης Α.Ε.» (ΕΛΚΕΑ Α.Ε.), το «Ελληνικό Κέντρο Αργυροχρυσοχοΐας Α.Ε.» (ΕΛΚΑ Α.Ε.), το «Κ.Ε.Κ. ΕΛΚΕΔΕ Ε.Π.Ε.» και το «Κέντρο Ελληνικής Γούνας» δεν υπάρχουν από το 2010. Σύμφωνα με το άρθρο 5 του ν. 3895/2010, συγχωνεύθηκαν δι’ απορροφήσεως από την «ΕΛΚΕΔΕ Κέντρο Τεχνολογίας και Σχεδιασμού Α.Ε.».

- Επίσης το «Παρατηρητήριο Απασχόλησης Ερευνητική – Πληροφορική (ΠΑΕΠ) Α.Ε.» και η «Επαγγελματική Κατάρτιση (ΕΚΑΕ) Α.Ε.». που, σύμφωνα με το άρθρο 88 του ν. 3996/2011 (ΦΕΚ 170Α/5.8.11) δεν υφίστανται πια, γιατί έχουν ήδη συγχωνευθεί.

Τι έχει συμβεί: Ή οι νόμοι που ψηφίσθηκαν δεν έχουν εφαρμοσθεί ή στην Κυβέρνηση δεν έχουν εικόνα των φορέων που προσπαθούν να περιορίσουν.

ΙΙ. Στην ίδια λίστα του Υπουργείου Οικονομικών περιλαμβάνονται 31 φορείς, τους οποίους η Οικονομική Διεύθυνση του Υπουργείου Υγείας, σε έγγραφο που απέστειλε από τις 28 Απριλίου προς την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία, υπογράμμιζε ότι έχουν συμπεριληφθεί στην εκπονούμενη λίστα από παραδρομή και ζητούσε να διαγραφούν. Πέντε μήνες μετά και δεν έγινε τίποτε. Μεταξύ των 31 αυτών φορέων είναι το Κέντρο Ειδικών Ατόμων «Η Χαρά», που είναι ιδιωτικό οικοτροφείο με μηνιαία δίδακτρα και δεν συνεργάζεται με κρατικές υπηρεσίες, αλλά έλαβε απλώς κάποια στιγμή επιχορήγηση για συγκεκριμένα λειτουργικά έξοδα. Επίσης, το Ίδρυμα Προστασίας Τυφλών Βόρειας Ελλάδας «Ο Ήλιος», που έπαψε να υφίσταται από τις 2 Μαρτίου 2011 και λειτουργεί ως παράρτημα του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών της Αθήνας.

ΙΙΙ. Στη λίστα των 389 οργανισμών, που δημοσιοποίησε ο κ. Πάγκαλος, περιλαμβάνεται και η Διεθνής Διαφάνεια Α.Ε., η οποία, όμως, είναι Μη Κυβερνητική Οργάνωση με τη νομική μορφή του σωματείου και όχι δημόσιος φορέας!

* Το ίδιο συμβαίνει και με το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, το οποίο είναι επίσης σωματείο.

Γενικά, η λίστα περιλαμβάνει πολλές αστικές μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εταιρείες, ΜΚΟ και σωματεία, τα οποία φαίνεται ότι είχαν κάποια στιγμή επιχορηγηθεί κλπ. (π.χ. Διαβαλκανικό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης που είναι ΜΚΟ της ΑΔΕΔΥ, Μονή Λαζαριστών που είναι αστική μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα εταιρεία, ΑΝΟΔΟΣ, ΜΕΡΙΜΝΑ, ΙΑΣΙΣ, ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΡΩΓΗ κλπ, που επίσης είναι αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες στο χώρο της υγείας).

IV . Για να μην αναφερθούμε και στην Ο.Κ.Ε. (Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή) που, με τον ν. 3943/2011, τον περασμένο Μάρτιο δηλαδή, αυξήθηκαν τα μέλη της σε 60. Και τώρα, λίγους μήνες μετά, αποφάσισαν να την βάλουν σε εφεδρεία.

V . Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι προφανώς δεν γνωρίζει καν η Κυβέρνηση πόσοι και ποιοι είναι οι δημόσιοι οργανισμοί, αν και αυτό είναι το πρώτο βήμα για να αποφασίσει ποιος είναι χρήσιμος και ποιος είναι περιττός. Και αναγκάζεται τώρα να βγάζει ανεξέλεγκτες λίστες με οργανισμούς και νομικά πρόσωπα και να ανακοινώνει την κατάργησή τους ή τη θέση του προσωπικού τους σε καθεστώς εφεδρείας, πανικοβάλλοντας τους εργαζόμενους!

Τι έγιναν, άραγε, όλες εκείνες οι μελέτες και τα έργα συνολικού προϋπολογισμού πάνω από 20 εκ. ευρώ που προωθούσαν οι κ.κ. Πάγκαλος και Ραγκούσης μέσα από το ΕΣΠΑ 2007-2013 και το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα για τη Διοικητική Μεταρρύθμιση; Πού πήγαν όλα αυτά τα λεφτά του ΕΣΠΑ και τι γίνεται με τα έργα;

 Πηγή : http://www.politis-gr.com

Ο σκοπός του σχεδίου των Δυτικών Δυνάμεων και ο Γιώργος Παπανδρέου ως Κατηγορούμενος για εσχάτη προδοσία

Του Παναγιώτη Α. Μπόμη
Η αλήθεια είναι πως ο ελληνικός λαός έχει δείξει περίσσια υπομονή στα εξωφρενικά και στραγγαλιστικά μέτρα της Κυβέρνησης και παρά το γεγονός πως το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων ολισθαίνει προς το ναδίρ, η κοινωνική συνοχή, ακροβατώντας μεν, διατηρείται σε ανεκτά ακόμα επίπεδα δε!

Και αυτή είναι μια νίκη των Ελλήνων απέναντι σε όσους σχεδίασαν και εκτελούν το σχέδιο αναταραχής και διάλυσης της χώρας.

Είναι ξεκάθαρο πως υπάρχει τέτοιο σχέδιο στο οποίο μάλιστα συμμετέχουν σαν υψηλά εκτελεστικά όργανα και Έλληνες με τους οποίους θα ασχοληθούμε πιο κάτω.
Το κουβάρι πλέον έχει ξετυλιχθεί και έχουν γίνει γνωστά κομμάτια που συνθέτουν πλέον ένα ανατριχιαστικό παζλ.

Τα απόρρητα έγγραφα της ΕΥΠ και της ρώσικης FSB (Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας) για το σχεδιασμό της δολοφονίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, της τροπής που παίρνει η υπόθεση των υποκλοπών, τα έγγραφα του wikileaks σε συνδυασμό με την απόβαση του ΔΝΤ στην Ελλάδα με κάνουν να βλέπω ξεκάθαρα πως είμαστε στη μέση του πολέμου που μας έχουν κηρύξει. Ενός πολέμου, που σύμφωνα με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες και ξένους παρατηρητές, μας έχει κηρυχτεί λόγω των σχέσεων του Καραμανλή με τους Ρώσους την περίοδο 2007-09.
Προσωπικά εκτιμώ πως τα όσα αναφέρονται στο έγγραφο της ΕΥΠ Νο53/13-1-2009 είναι αληθινά, καθώς τώρα εν έτει 2012 έχω και έχετε παρακολουθήσει όσα περιγράφονταν το 2009!Τότε η FSB ενημέρωνε την Αθήνα για το σχέδιο «ΠΥΘΙΑ-1».
Το «ΠΥΘΙΑ-1» σύμφωνα πάντα με τους Ρώσους, σχεδιάστηκε από Δυτικές Υπηρεσίες σε συνεργασία με την MOSSAD και προέβλεπε:

1ον Την πολιτική αποσταθεροποίηση
2ον Την επιχειρηματική αποσταθεροποίηση
3ον Την κοινωνική αποσταθεροποίηση
4ον Προβλήματα στην εξωτερική πολιτική
5ον Τη δολοφονία Καραμανλή

Σύμφωνα με τα έγγραφα της FSB, η ρωσική Υπηρεσία αναγκάστηκε να «επιχειρήσει» στην Ελλάδα γιατί έπεσε στην αντίληψη της προσπάθεια «απόπειρας τηλεφωνικής υποκλοπής συνομιλιών μεταξύ Πούτιν, Παρβάνοφ και Καραμανλή»! Εμείς πλέον ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ για τις υποκλοπές συνομιλιών του πρώην Πρωθυπουργού ΕΠΙΣΗΜΑ.
Όλα αυτά η Ρωσική Κυβέρνηση τα γνωστοποίησε στις ελληνικές αρχές το 2008 και την ίδια χρονιά φέρεται να έγινε και η απόπειρα δολοφονίας του Καραμανλή. Αφού η αντικατασκοπεία των Ρώσων είχε αποτέλεσμα στις αρχές του 2008, η ανάπτυξη του σχεδίου αναταραχής και εκτροπής λάμβανε δράση από πολύ νωρίτερα!

Βάλτε τώρα σε αντιστοιχία με την αρίθμηση του παραπάνω σχεδίου τι έχουμε ζήσει:

1ον Το Βατοπαίδι: Μια υπόθεση που είχε διάρκεια πολλά χρόνια, αλλά την μάθαμε το καλοκαίρι του 2008 και ουσιαστικά σήμανε το τέλος της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Ένα χρόνο νωρίτερα είχαμε τις φονικές φωτιές σε όλη την Ελλάδα με επίκεντρο την Πελοπόννησο. Εκείνες τις φωτιές που κόστισαν την ζωή σε δεκάδες Έλληνες και αναπτύχθηκαν σε μια νύχτα απ’ακρη σε άκρη της Ελλάδας, διαλύοντας τον κρατικό μηχανισμό, με τις όποιες πολιτικές προεκτάσεις επακολούθησαν.
2ον Την οικονομική υποβάθμιση της χώρας μας με συγκεκριμένο μοτίβο που έριξε πολλές επιχειρήσεις στο καναβάτσο και ταυτόχρονα το…ποντάρισμα στην πτώχευση της Ελλάδας μέσω των CDS. Μια από τις εταιρείες που έχουν «παίξει» στη χρεοκοπία μας είναι και η Goldman Sacs!
3ον Εδώ έχουμε φυσικά τα Δεκεμβριανά, αλλά και τα γεγονότα της MARFIN. Προσθέστε και τα οργανωμένα επεισόδια που έχουμε δει από το 2008 και έπειτα
4ον Δεν νομίζω να έχει προχωρήσει κανένα θέμα «ΥΨΙΣΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ» της χώρας μας.
5ον Η δολοφονία Καραμανλή δεν έγινε. Σύμφωνα με τους Ρώσους υπήρξε εμπλοκή κλιμακίου της FSB με τους εκτελεστές. Η πολιτική του δολοφονία πάντως πέτυχε και όλα αυτά εξηγούν την ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ του πρώην πρωθυπουργού από τότε μέχρι και σήμερα.
Οι «Εφιάλτες»
Για να βρούμε τους σύγχρονους «Εφιάλτες» πρέπει να αναλύσουμε κάποια δεδομένα του σχετικά κοντινού παρελθόντος.

Το 2007 η Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή αποφάσιζε στρατηγική συμφωνία με την Ρωσία και ταυτόχρονα την αγορά τεθωρακισμένων και έναν χρόνο αργότερα τον προγραμματισμό κατασκευής του αγωγού South Stream και του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. Στις 2 Απριλίου του 2008 ο Καραμανλής έθετε βέτο για την είσοδο των Σκοπίων στην Ευρώπη παρά την θέληση του Μπους και των Δυτικών Συμμάχων. Αυτές οι συμφωνίες και οι πολιτικές αποφάσεις του Καραμανλή, σε συνδυασμό με την στρατηγική συμμαχία με τους Ρώσους αναιρούν την μοναδική επιφύλαξη της ΕΥΠ για τα όσα ανέφεραν οι Ρώσοι στο έγγραφο για το ΠΥΘΙΑ-1, ότι δηλαδή ίσως ήταν σχέδιο επιχειρούμενης παραπληροφόρησης. Δεν είχαν ανάγκη να κάνουν κάτι τέτοιο οι Ρώσοι, καθώς είναι γνωστό πως ο Πούτιν ήταν σε ανοιχτή γραμμή με τον Καραμανλή. Το ότι οι Αμερικάνοι είχαν ενοχληθεί είναι πλέον γνωστό μέσα από τα έγγραφα που αποκάλυψε το wikileaks στα οποία η Αμερικάνικη Πρεσβεία ενημέρωνε μέσω της Ντέμπορα Μακάρθι την Κυβέρνηση της πως «εργάζονται για να ακυρώσουν τις συμφωνίες Ελλάδας και Ρωσίας».

Όλα αυτά έγιναν την τελευταία τριετία. Τώρα εν έτει 2011 τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Έχουμε γυρίσει την πλάτη σε Ρωσία και Κίνα, που εκτός του αγαπημένου μας ΔΝΤ, προσφέρθηκαν και αυτές να βοηθήσουν με δανεισμό, αλλά η ελληνική (;) Κυβέρνηση προτίμησε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το ότι τα κεντρικά γραφεία του ΔΝΤ βρίσκονται στην 19η Λεωφόρο της Ουάσινγκτον είναι «τυχαίο…ε;» που λέει και η γνωστή διαφήμιση.

Η Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου μας οδήγησε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ στο ΔΝΤ πολύ πριν από τις εκλογές του 2009. Αυτό δεν το λέω εγώ, το λέει ο Στρος Καν:


Αν ο Στρος Καν λέει αλήθεια τότε υπάρχουν δυο περιπτώσεις:
Πρώτη περίπτωση που δεν μπορούμε να τη διανοούμαστε ως Έλληνες: Ο Παπανδρέου γνώριζε το σχέδιο για την ανατροπή Καραμανλή και η είσοδος μας στο ΔΝΤ ήταν ο σκοπός του σχεδίου των Δυτικών Δυνάμεων.

Δεύτερη περίπτωση και πιο πιθανή, ο Παπανδρέου να μην γνώριζε το σχέδιο των Δυτικών για την «εξόντωση» Καραμανλή, αλλά οι Δυτικοί… γνώριζαν τον Παπανδρέου και τον είχαν…εύκολο. Είναι γνωστή άλλωστε η σχέση της οικογένειας Παπανδρέου με τα ισχυρά αμερικάνικα λόμπι.
Ο Παπανδρέου πάντως μας είπε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΨΕΜΑΤΑ με προφανή λόγο να μας παραπλανήσει! Δείτε το παρακάτω βίντεο ,που χρονολογείται το 2009, και ακούστε προσεχτικά ΚΑΘΕ πρόταση του Πρωθυπουργού:



Τι λέτε λοιπόν; Όλα αυτά είναι τυχαία και ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα; Ή μήπως όλα αυτά είναι τα κομμάτια ενός παζλ στο οποίο απεικονίζεται η άλωση και τιμωρία της χώρας μας; Είναι θεωρία συνομωσίας, όπως αυτονόητα θα ισχυριστούν οι πρωταγωνιστές και τα πρόσωπα των ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ; Για να το αποδείξουν πάντως θα πρέπει να δώσουν πειστικότατες απαντήσεις στα όσα παραθέτονται πιο πάνω και στα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας.

Το σίγουρο είναι πως η εξαθλίωση στην οποία οδηγείται ο ελληνικός λαός, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη ανεργία, τον δείκτη ύφεσης, την κατάσταση της πραγματικής οικονομίας και της απεμπόλησης της εθνικής μας κυριαρχίας είναι ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ πολέμου. Σίγουρα κάποια στιγμή, και εύχομαι να το ζήσω, όσοι μας οδήγησαν εδώ θα δικαστούν σε ΚΑΝΟΝΙΚΑ δικαστήρια με την κατηγορία που τους αποδίδει ΣΗΜΕΡΑ το δικαστήριο της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ!
Τα απόρρητα έγγραφα της ΕΥΠ & της ρώσικης FSB που αναφέρονται στο σχεδιασμό της δολοφονίας του Κ.Καραμανλή







Τα έγγραφα του Wikileaks που αποκαλύπτουν τις προσπάθειες των Αμερικανών να ακυρώσουν τις συμφωνίες Ελλάδας - Ρωσίας για το φυσικό αέριο

Πηγή : http://www.newsbomb.gr

ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Ο άλλος δρόμος…

Από τον Κώστα Χρυσόγονο, Καθηγητή Νομικής ΑΠΘ

Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα από τη Βουλή αποτελεί το τελευταίο, προς το παρόν, βήμα συμμόρφωσης του ελληνικού κράτους προς τις απαιτήσεις του περιβόητου «μνημονίου» και της «τρόικας» (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) η οποία κυβερνά ουσιαστικά τη χώρα μας. Οι διατάξεις του οδηγούν σε δραστική περιστολή των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, προκαλώντας προβληματισμό για τη συμφωνία του ή μη προς την κατοχύρωση του δικαιώματος για κοινωνική ασφάλιση (άρθρο 22 του Συντάγματος) και της περιουσίας (άρθρο 1 του πρώτου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ). Η κυβέρνηση επιχειρεί, βέβαια, να παρουσιάσει τόσο το συγκεκριμένο νομοσχέδιο όσο και την εφαρμογή του μνημονίου στο σύνολό του ως μονόδρομο για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας.

Η αλήθεια είναι ότι το μνημόνιο αυτό και γενικότερα ο μηχανισμός δήθεν «στήριξης» της ελληνικής οικονομίας από τα άλλα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ αποσκοπούν στην ασύμμετρη ικανοποίηση των δανειστών του de facto πτωχευμένου ελληνικού Δημοσίου. Οι δανειστές σε χρήμα ικανοποιούνται στο ακέραιο τόσο για το κεφάλαιο όσο και για τους τόκους. Αντίθετα οι «δανειστές» σε είδος, δηλαδή αυτοί οι οποίοι έχουν πιστώσει το κράτος με την εργασιακή τους δύναμη (δημόσιοι υπάλληλοι και λειτουργοί) ή τις ασφαλιστικές τους εισφορές (συνταξιούχοι), καθώς και οι αναγκαστικοί χρηματοδότες του (φορολογούμενοι) επωμίζονται όλο το βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής. Το παράδοξο μάλιστα είναι ότι όλοι αυτοί είναι ψηφοφόροι, σε αντίθεση με τους περισσότερους από τους κατατασσόμενους προνομιακά δανειστές σε χρήμα (αφού το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους οφείλεται, άμεσα ή έμμεσα, σε αλλοδαπούς πιστωτές). Το παράδοξο τούτο αποτελεί και μια ένδειξη για την «ποιότητα» της δημοκρατίας μας.

Η επιδίωξη να επιρριφθεί το σύνολο των συνεπειών της υπερχρέωσης στον ελληνικό λαό είναι άδικη, διότι όση ευθύνη φέρουν οι Ελληνες ψηφοφόροι που ψήφιζαν τους κυβερνώντες, οι οποίοι ανεύθυνα και αλόγιστα δανείζονταν τις τελευταίες δεκαετίες, άλλη τόση φέρουν και οι μέτοχοι των αλλοδαπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που ψήφιζαν τις διοικήσεις τους, οι οποίες εξίσου ανεύθυνα και αλόγιστα δάνειζαν. Η ίδια επιδίωξη είναι όμως και μη ρεαλιστική, γιατί μια υπερβολικά γρήγορη αφαίμαξη πόρων από την εθνική οικονομία, προκειμένου να εξυπηρετηθεί το χρέος, οδηγεί σε επιδείνωση της ύφεσης, εισάγοντάς μας σε φαύλο κύκλο.

Ο άλλος δρόμος θα ήταν η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και η σταδιακή ανάκτηση των κρατικών ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά, σε τιμές αρκετά χαμηλότερες από την ονομαστική τους αξία. Οι πόροι για την ανάκτηση αυτή θα μπορούσαν να εξευρεθούν με τη βαθμιαία απόλυση της ιδιωτικής περιουσίας του ελληνικού Δημοσίου, παράλληλα με την εσωτερική δημοσιονομική εξυγίανση. Βραχυπρόθεσμα η αναδιάρθρωση θα ήταν ίσως ένας δρόμος ακόμη πιο δύσβατος από το μνημόνιο, αλλά μακροπρόθεσμα είναι μάλλον η μόνη διέξοδος για την ελληνική οικονομία και κοινωνία.


ΝΟΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ (Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης):
Ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι,
Το θέμα που συζητούμε είναι ιδιαίτερα σοβαρό και θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί έχουμε φθάσει στο να συζητούμε το κατά πόσο θα κυρωθεί ή δεν θα κυρωθεί μία τέτοια δανειακή σύμβαση, η οποία είναι προκλητική. Και λίγο έως πολύ πρέπει να ξετυλίξουμε το κουβάρι, διότι το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι ένα ευρύτερο πρόβλημα ευρωπαϊκό που η αφετηρία του, θα έλεγα, βρίσκεται ουσιαστικά το 2008, όταν οι ηγέτες της Ευρωζώ-
νης, αλλά και των άλλων χωρών, των G-20, για να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια οικονομική κρίση, αποφάσισαν να κοινωνικοποιήσουν τις ζημιές και να ιδιωτικοποιήσουν τα κέρδη. Από εκεί ξεκινούν όλα. Τα κράτη έκαναν μία μεγάλη παρέμβαση για να σώσουν τις τράπεζες και τους άλλους χρηματοοικονομικούς οίκους. Αρκετοί από αυτούς τους οίκους και αρκετές τράπεζες σώθηκαν και στην πορεία οι τράπεζες αυτές, μαζί με τους διεθνείς κερδοσκόπους, επιτέθηκαν στα κράτη, τα οποία, ούτως ή άλλως, αντιμετώπιζαν προβλήματα, γιατί είχαν αρκετά χρέη και
φθάσαμε αυτή τη στιγμή να παίρνονται μέτρα σε παγκόσμιο επίπεδο, στο όνομα δήθεν του περιορισμού των ελλειμμάτων. Είναι αυτό που ο Πολ Κρούγκμαν αποκάλεσε το Φεβρουάριο του 2010 «υστερία των ελλειμμάτων», που επικράτησε στη συνέχεια ως πολιτική της Μέρκελ απέναντι ακόμη και στον Ομπάμα, πριν λίγες μέρες στον Καναδά και διαμορφώνει μία παγκόσμια κατεύθυνση για το χειρισμό των οικονομικών θεμάτων.
Επομένως, το θέμα είναι γενικότερο, δεν αφορά μόνο ότι υπάρχει μία ανάξια «τάξη πολιτικών» στην Ελλάδα, γιατί τα ίδια προβλήματα έχουν και άλλες χώρες. Έτσι, τα θέματα είναι λίγο πιο ευρύτερα και θα ήθελα μέσα από αυτά να φθάσω στο θέμα της Δανειακής Συμβάσεως.
Καθώς πέρασαν σχεδόν όλα τα πρώτα μέτρα που απαιτούσε το Μνημόνιο, αρχίζει να υποχωρεί, θα έλεγα, η τρομοκρατία των αριθμών. Δημιουργήθηκε μία εντύπωση σε όλους ότι η Ελλάδα έφθασε δήθεν στο χείλος του γκρεμού, της πτώχευσης, και δεν υπήρχε άλλος τρόπος, παρά να αποδεχθούμε τη συνεισφορά και τη «βοήθεια» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωζώνης.
Να δούμε, όμως, τα γεγονότα όπως εξελίσσονται τώρα. Όλη η Δανειακή Σύμβαση είναι αξίας 110.000.000.000 ευρώ, 80.000.000.000 ευρώ από την Ευρωζώνη και 30.000.000.000 ευρώ από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δηλαδή 40.000.000.000 ευρώ κάθε χρόνο, γιατί είναι τριετούς διάρκειας η δανειακή σύμβαση. Μέχρι στιγμής, που υποτίθεται μας έσωσαν οι χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ, μας έχουν δώσει 20.000.000.000 ευρώ. Τα 10.000.000.000 ευρώ τα χρησιμοποίησε το Ελληνικό κράτος για να πληρώσει κάποια ομόλογα που έληγαν τον Μάιο και τα άλλα 10.000.000.000 ευρώ θα τα διαθέσει για να διασωθούν οι τράπεζες, ιδρύοντας ένα ειδικό ταμείο σωτηρίας των τραπεζών, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας η ίδρυση του οποίου προβλέπεται σε νόμο που ψηφίστηκε χθες από την Ελληνική βουλή. Ο Υπουργός Οικονομικών είπε χθες ότι βλέπει εξελίξεις στο θέμα των τραπεζών και σήμερα στο Χρηματιστήριο κάποιοι κέρδισαν –οι μετοχές συγκεκριμένων τραπεζών πήγαν 22% η μία επάνω και η άλλη 15%– και επομένως βγήκαν και κέρδη από αυτή τη μεγάλη παρέμβαση που έγινε. Αν υπήρχε
λοιπόν άμεσα η μεγάλη ανάγκη του Ελληνικού δημοσίου για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων του, προφανώς δεν θα εδίδοντο αυτά τα 10.000.000.000 ευρώ για το Ταμείο των Τραπεζών.

Για να δούμε, λοιπόν, την πραγματικότητα. Και θα μείνω λίγο σε αυτό, γιατί θα πρέπει να πέσουν οι μάσκες. Μιλάω με στοιχεία, είτε της έκθεσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου του Μαΐου 2010 όπου αναφέρεται ότι το έλλειμμα είναι 13,7% του ΑΕΠ, είτε του Προϋπολογισμού 2010, τον οποίο κατέθεσε ο κ. Παπακωνσταντίνου στη Βουλή το Νοέμβριο 2009 αν θυμάμαι καλά, αφού είχε αναθεωρήσει το έλλειμμα. Τα στοιχεία είναι εδώ και είναι στη διάθεση όλων.

Το 2010 το έλλειμμα είναι 22.000.000.000 ευρώ. Αυτό είναι το έλλειμμα. Δηλαδή χρειαζόμασταν 22.000.000.000
ευρώ, για να λειτουργήσει η ελληνική Οικονομία για το 2010. Έχω ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» της 26ης Ιανουαρίου 2010, που λέει: «Η Ελλάδα βγαίνει για δανεισμό» –θυμάστε χρειαζόμαστε 22.000.000.000 ευρώ για όλο το χρόνο– «μας προσφέρουν 25.000.000.000 ευρώ στις 26 Ιανουαρίου 2010 και δεν τα παίρνουμε». Επομένως, αν είχαμε πάρει αυτά τα 25.000.000.000 ευρώ με 6,2%, δεν θα υπήρχε το πρόβλημα ρευστότητας που στη συνέχεια μας ανάγκασε να μπούμε στο μηχανισμό «στήριξης».
Από εκεί και πέρα –γιατί πέφτουν σιγά-σιγά οι μάσκες– όλος ο Προϋπολογισμός του 2010 είναι 80.000.000.000 ευρώ, το έλλειμμα 22.000.000.000 ευρώ, ενώ τα τοκοχρεολύσια είναι 32.000.000.000 ευρώ. Επομένως, όπως είπε ο Κώστας Χρυσόγονος και το έχουμε πει και εμείς από καιρό, αλλά το έγραψαν και οι «Financial Times», ο «μηχανισμός διάσωσης» είναι μηχανισμός διάσωσης των δανειστών της Ελλάδας και δεν έχει καμία σχέση
με μηχανισμό διάσωσης της Ελληνικής Οικονομίας. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Και επειδή βλέπω και εκπροσώπους της ΑΔΕΔΥ εδώ, οι οποίοι υπέστησαν μεγάλη επίθεση, θα ήθελα να επισημάνω ότι οι μισθοί σε όλο το δημόσιο τομέα είναι μόνο 15.000.000.000 ευρώ το χρόνο –αυτό είναι το ποσό που υποτίθεται που κατέστρεψε την οικονομία– και οι συντάξεις 7.000.000.000 ευρώ. Αυτά τα νούμερα είναι πριν γίνουν οι μειώσεις, διότι μειώθηκαν οι συντάξεις κατά 700.000.000 ευρώ το χρόνο και κατά 2.500.000.000 ευρώ οι μισθοί. Επομένως και πρόβλημα ρευστότητας δεν υπήρχε, γιατί θα μπορούσαμε να έχουμε δανειστεί άνετα, και οι μισθοί, ή οι συντάξεις, δεν έριξαν έξω το σύστημα. Διότι όλοι έχουμε ακούσει –γιατί αναφέρθηκε η συνάδελφος Μανδαράκα στο συνταξιοδοτικό– πως στην Ελλάδα έχουμε ανθρώπους που βγαίνουν σε μικρή ηλικία και κατέστρεψαν το σύστημα.

Αφού τέλειωσαν όλα και ψηφίστηκαν τα δύο νομοσχέδια για το ασφαλιστικό στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, έβγαλε η Commission τα στοιχεία και λέει για όλη την Ευρώπη των 27 «μέσος όρος ηλικίας συνταξιοδότησης είναι τα 61,4 χρόνια». Στην Ελλάδα; Επίσης 61,4 ο μέσος όρος ηλικίας συνταξιοδότησης. Άρα λοιπόν είμαστε καθαρά στο μέσο όρο και δεν ισχύει ότι δήθεν επειδή κάποιοι συνταξιοδοτούνται σε μικρή ηλικία έχουν τινάξει το συνταξιοδοτικό σύστημα στον αέρα.
Πάμε να δούμε τώρα γιατί γίνονται όλα αυτά. Ακούσατε χθες την κ. Μέρκελ, η οποία μίλησε για το μηχανισμό της ελεγχόμενης πτώχευσης. Αν μεταφράσουμε ορθά την ορολογία στα ελληνικά πρόκειται για ένα μηχανισμό ελεγχόμενης αφερεγγυότητας, ένα μηχανισμό ελεγχόμενης αδυναμίας πληρωμής. Σύμφωνα λοιπόν με το μηχανισμό αυτό επειδή πρέπει οι δανειστές να πληρωθούν, επειδή πρέπει οι τράπεζες να πληρωθούν, εν προκειμένω οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες στις οποίες η Ελλάδα οφείλει ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος του χρέους της, θα πρέπει οι χώρες της ΕΕ που υπάρχει ο κίνδυνος να πτωχεύσουν, να έχουν κάποιου είδους «προστασία» και να δημιουργηθεί ένας τέτοιος μηχανισμός που θα «προστατεύσει» αυτές τις χώρες, κυρίως βοηθώντας στην
εξόφληση των δανειστών τους.
Θυμάμαι παλιά –γιατί βλέπω και άλλους συναδέλφους– το 1983, η Ελλάδα είχε τις προβληματικές επιχειρήσεις και ίδρυσε τον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, προκειμένου με τη μεσολάβηση του κράτους να σώσει κάποιες επιχειρήσεις για να λειτουργούν και να εξοφληθούν και οι πιστωτές τους. Αυτό είναι λίγο έως πολύ το σχέδιο που ονομάζεται «οργανωμένη ή ελεγχόμενη πτώχευση». Δηλαδή τα κράτη που έχουν πρόβλημα –και δεν
είναι μόνο η Ελλάδα, είναι η Ισπανία, είναι ενδεχόμενα η Ιταλία, η Πορτογαλία και δεν ξέρω αν θα είναι αύριο και η Γερμανία, γιατί πολλές φορές όποιος σκάβει το λάκκο του άλλου πέφτει μέσα ο ίδιος– θα πρέπει να προστατευτούν με ένα σύστημα. Ο Τόμας Μάγιερ της Ντόϊτσε Μπανκ υποστηρίζει τη σύσταση ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου κατά το πρότυπο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Υποστήριξε ότι η ΕΕ δεν έχει πρόθεση
να δημιουργήσει ένα οργανισμό που θα ανταγωνίζεται το ΔΝΤ, αλλά για σκοπούς εσωτερικής σταθερότητας χρειάζεται μια υπηρεσία με πείρα, χρειάζεται κάτι αντίστοιχο με το ΔΝΤ σε επίπεδο ΕΕ εφοδιασμένο με αποτελεσματικές εξουσίες για παρεμβάσεις. Επομένως, η επιχείρηση –το κράτος, γιατί σαν επιχείρηση μας βλέπουν– θα αρχίσει να εξυγιαίνεται –όπως γίνεται στην περίπτωση της αναγκαστικής διαχείρισης επιχειρήσεων– προκειμένου να ξαναβγεί στην αγορά. Και αυτό το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο θα αγοράσει το κρατικό χρέος στην ονομαστική του αξία – και όχι στην αξία που θα έχει πληρώσει τους δανειστές– και θα έλθει μετά να συζητήσει με την Ελλάδα, με την Πορτογαλία, με την Ισπανία πώς θα εξοφληθεί. Και το πώς θα εξοφληθεί, είναι αυτό που εμείς ήδη ξέρουμε. Δηλαδή, αυτό που ονομάζομε «Μνημόνιο» και «Δανειακή Σύμβαση», είναι αυτό που προετοιμάζεται
να γίνει πλέον ένα ευρωπαϊκό πακέτο. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και έτσι, λοιπόν, ερχόμαστε στο θέμα του Μνημονίου. Καταρχήν να εξηγήσουμε ότι είναι δύο τα Μνημόνια τυπικά. Είναι δύο έγγραφα, τα οποία δεσμεύουν και οργανώνουν μία συγκεκριμένη πολιτική σε αρκετά θέματα. Και επειδή μιλάμε για θέματα εθνικής ανεξαρτησίας, η Ελλάδα βεβαίως ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει εκχωρήσει, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος, και πολιτικά, επειδή το επιθυμεί, κάθε εξουσία στο νομισματικό τομέα, μια και έχουμε μπει στο ευρώ, έχει εκχωρήσει εξουσίες σε σχέση με τη διαμόρφωση των επιτοκίων, αλλά δεν έχει εκχωρήσει με βάση και τη Συνθήκη της Λισσαβόνας που ισχύει από 1.12.2009, καμία εξουσία στα θέματα οικονομικής πολιτικής.
Δεύτερον, στη Συνθήκη της Λισσαβόνας, αν τη διαβάσετε, το κράτος -μέλος διατηρεί τα δικαιώματά του για τη διαμόρφωση της κοινωνικής πολιτικής, διατηρεί τα δικαιώματά του για τη διαμόρφωση της εισοδηματικής πολιτικής, διατηρεί τα δικαιώματά του ακέραια για τα συνταξιοδοτικά θέματα. Μέσα όμως από το Μνημόνιο και με βάση τη συμφωνία που έκανε η Ελλάδα μπαίνοντας στο Μηχανισμό «διάσωσης» έχασε –και αυτό είναι το βασικό– την κυριαρχία της στα ζητήματα άσκησης πολιτικής σε όλα αυτά τα θέματα. Και δεν χρειάζεται να το πούμε εμείς, το έχει πει και ο Πρωθυπουργός ότι δεν υφίσταται εθνική κυριαρχία. Και μάλιστα, αν δεν κάνω λάθος κύριε εκπρόσωπε της ΑΔΕΔΥ όταν πήγατε στον Πρωθυπουργό και του ζητήσατε κάποια πράγματα για τα θέματα των δημοσίων υπαλλήλων, σας είπε «να πάτε να τα πείτε στην «τρόικα»». Δηλαδή, η ίδια η διαδικασία απέδειξε ότι δεν υφί-
σταται σήμερα κυρίαρχη Κυβέρνηση στην Ελλάδα, αλλά υπάρχει μία «τρόικα» που διαμορφώνει την πολιτική. Αυτό το ξέρουν όλοι και δεν χρειάζεται να το αποδείξουμε και νομικά. Επομένως, δεσμευόμενη η χώρα από το Μνημόνιο, τα δύο Μνημόνια για την ακρίβεια, έχει πλέον εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα άσκησης πολιτικής στην τρόικα.
Και ακόμη περισσότερο –γι’ αυτό αναφέρω ότι μας αντιμετωπίζει η τρόικα σαν να είμαστε μία εταιρεία– όταν μία εταιρεία μπει σε αναγκαστική διαχείριση, οι πιστωτές αντικαθιστούν τη διοίκηση και βάζουν δική τους διοίκηση. Οι μέτοχοι, (δηλαδή ο ελληνικός λαός εν προκειμένω), σε αυτές τις εταιρείες δεν έχουν καμία αξία, κάθονται στην άκρη και «κουμάντο» κάνουν οι δανειστές, οι οποίοι βάζουν ένα δικό τους Διοικητικό Συμβούλιο, που στόχο έχει να
αναζωογονήσει την εταιρεία, να δουλέψει, και αφού ξεχρεώσει, ΑΝ μπορέσουν κάποτε οι μέτοχοι, θα επιστρέψουν. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα αυτό που βλέπουμε σε σχέση με τη χώρα μας. Έχουμε μία συγκεκριμένη «τρόικα», η οποία διαμορφώνει και ελέγχει την πολιτική και δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα αν δεν συμφωνήσει. Μάλιστα υπάρχει και μία πρόβλεψη στο Μνημόνιο: «Αν επιθυμεί η Ελλάδα να κάνει κάτι που δεν προβλέπεται στο Μνημόνιο, αυτό γίνεται υπό τον όρο συμφωνίας της «τρόικας». Επομένως, είμαστε σε μία διαδικασία αναγκαστικής διαχείρισης. Δεν
ξέρουμε αν η εταιρεία θα προχωρήσει ή θα διαλυθεί και αν τα περιουσιακά της στοιχεία θα εκποιηθούν. Αλλά, επειδή δεν μπορείς να εκποιήσεις έναν ολόκληρο λαό και όλα τα δικαιώματα που έχει, εγώ πιστεύω ότι αυτά τα πειράματα και οι προσπάθειες που γίνονται, δεν πρόκειται να περάσουν και το αποδεικνύει σήμερα η παρουσία όλων μας, γιατί πραγματικά πιστεύουμε ότι μπορούμε να πάμε σε μία διαφορετική κατεύθυνση.
Τώρα θα ήθελα να έλθω σε μερικά τεχνικά ζητήματα γύρω από τη Δανειακή Σύμβαση. Πρώτα απ’ όλα το Μνημόνιο κυρώθηκε με το Ν.3845/2010. Εκεί υπάρχει μία πρόβλεψη που λέει ότι ο Υπουργός Οικονομικών μπορεί να υπογράφει δανειακές συμβάσεις και άλλα Μνημόνια σε εκτέλεση του Μηχανισμού «Στήριξης» και των Μνημονίων. Οι συμβάσεις αυτές και τα Μνημόνια θα έρχονται για κύρωση στη Βουλή (ΦΕΚ 6 Μαΐου 2010). Την επόμενη μέρα ο Υπουργός Οικονομικών δηλώνει μέσα στη Βουλή ότι με βάση αυτά που ζητούν τα δικηγορικά γραφεία που διαμορφώνουν τη Δανειακή Σύμβαση, θέλει να αλλάξει αυτό το σημείο στο νόμο και να αναφέρεται στο νόμο ότι θα έρχεται η Δανειακή Σύμβαση στη Βουλή μόνο για ενημέρωση (ΦΕΚ 11 Μαΐου 2010). Όμως με τις ρυθμίσεις αυτές δημιουργήθηκαν πολλά νομικά προβλήματα. Πρώτον, ο Ν.3845/2010 δίνει την εξουσιοδότηση στον Υπουργό Οικονομικών να υπογράφει συμβάσεις υπό τον όρο ότι θα έλθουν αυτές μεταγενέστερα για κύρωση στη Βουλή. Για αυτό του δίνει την εξουσιοδότηση η Βουλή και δεν του τη δίνει εν λευκώ.
Επομένως, με αυτό το πνεύμα έδωσε την εξουσιοδότηση η βουλή και υπέγραψε στις 8 Μαΐου 2010 ο Υπουργός Οικονομικών τη Δανειακή Σύμβαση. Επομένως, αυτή τη Δανειακή Σύμβαση οφείλει να τη φέρει για κύρωση στη Βουλή, διότι την υπέγραψε στις 8 Μαΐου 2010, ενώ στις 11 Μαΐου 2010 δημοσιεύθηκε ο Ν.3847/2010 που αναφέρεται σε απλή ενημέρωση της Βουλής. Άρα, ή θα έλθει η Δανειακή Σύμβαση για κύρωση, θα μπει σε ψηφοφο-
ρία και θα καλυφθεί και ο Υπουργός Οικονομικών και αρκετοί άλλοι –γιατί ο Κώστας Χρυσόγονος έθεσε κάποια θέματα σε σχέση και με τη λειτουργία των νομικών συμβούλων συγκεκριμένων Υπουργείων– ή θα είναι εκτεθειμένος ο κ. Υπουργός των Οικονομικών, αφού θα πάσχει από ακυρότητα η δανειακή σύμβαση και πιθανόν να ζητηθεί από τον ίδιο να εξοφλήσει τα 110.000.000.000 ευρώ, όταν έλθει μια άλλη πολιτική ηγεσία, μια άλλη πολιτική κατάσταση που μπορεί να πει «δεν αναγνωρίζουμε αυτά που έγιναν».
Δεύτερον, δύο σημεία που τέθηκαν: α) Εφαρμοστέο Δίκαιο, το Αγγλικό Δίκαιο, όπως είπαν και οι συνάδελφοι. Έχω και δύο φυλλάδια με άρθρα μου που βρίσκονται στο τραπεζάκι στο χωλ, αν θέλετε να τα πάρετε, όπου αναλύονται
αυτά. β) Θέμα παραίτησης από την ασυλία λόγω κυριαρχίας, που είναι δύο ειδών: η ασυλία σε σχέση με τη δικαιοδοσία, να μη μπορεί δηλαδή να εκδικαστεί η υπόθεση που αφορά ένα κράτος ενώπιον δικαστηρίων άλλων κρατών, και η ασυλία σε σχέση με την εκτέλεση. Επειδή το αγγλικό σύστημα, ακόμη και μέχρι το 1978 που πέρασε αυτή τη διάταξη σε σχέση με την ασυλία κρατών που ανέφερε ο Κώστας Χρυσόγονος, υποστηρίζει την απόλυτη ασυλία κρατών –το Αγγλικό Δίκαιο είναι το μοναδικό που είναι άκαμπτο έπρεπε να βρεθεί τρόπος, για να μπορεί να γίνει η εκτέλεση, εφόσον εφαρμοστέο είναι το αγγλικό Δίκαιο και θα δικάσουν τα Δικαστήρια βάσει του Αγγλικού Δικαίου. Αν εφαρμοστέο ήταν κάποιο άλλο Δίκαιο, τότε αυτά τα Δίκαια δέχονται τη σχετική κυριαρχική ασυλία. Δηλαδή υπό όρους επιτρέπεται να γίνει εκτέλεση επί αυτών των πραγμάτων που επιτρέπεται και σύμφωνα με την Ελληνική Πολιτική Δικονομία να γίνει εκτέλεση, δηλαδή αυτά που δεν είναι δημόσια αγαθά. Άρα λοιπόν το πρόβλημα θα είχε λυθεί. Επειδή όμως έβαλαν ως εφαρμοστέο Δίκαιο το Αγγλικό Δίκαιο – γιατί είναι το Δίκαιο που προστατεύει το δανειστή– έπρεπε να βρουν και τρόπο εκτέλεσης, σε περίπτωση που θα υπήρχε αθέτηση της Δανειακής Σύμβασης από τη χώρα μας. Άρα, έπρεπε να πάνε σε όλες αυτές τις διατάξεις –δεν θέλω να σας τις διαβάσω στα αγγλικά– οι οποίες είναι ακριβώς οι ίδιες με αυτό που περιγράφουν συγκεκριμένες διατάξεις και του Αμερικάνικου Δικαίου ως άρσεις ασυλίας και του Καναδά και της Αγγλίας. Δηλαδή οι φράσεις είναι ίδιες, όπου η Ελλάδα κάνει άρση ασυλίας λόγω κυριαρχίας σε σχέση με όλα τα ζητήματα, όπως ακριβώς τα αναφέρει η σχετική αμερικανική κωδικοποίηση σε σχέση με την παραίτηση από την ασυλία λόγω κυριαρχίας. Αν έχετε τον εν λόγω Κώδικα στα αγγλικά και βάλουμε δίπλα το αγγλικό κείμενο της Δανειακής Σύμβασης, είναι ακριβώς το ίδιο σε λέξεις και σε εκφράσεις. Επομένως, έχει γίνει πλήρης άρση της δικαιοδοτικής ασυλίας και της ασυλίας εκτελέσεως, σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο. Γι’ αυτό λοιπόν υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα έλλειψης προστασίας των δικαιωμάτων της Ελλάδας σε σχέση με τη Δανειακή Σύμβαση.
Σε σχέση με το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπάρχει ήδη ένα άρθρο από την παλιά Συνθήκη της ΕΟΚ– τώρα είναι το άρθρο 273 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λέει: «Το Δικαστήριο είναι αρμόδιο επί οποιασδήποτε διαφοράς μεταξύ των κρατών-μελών συναφούς με το αντικείμενο των συνθηκών, αν η διαφορά του υποβληθεί δυνάμει συμβάσεως διαιτησίας». Εδώ λοιπόν, επειδή γράφει η Δανειακή Σύμβαση ότι γίνεται σε εκτέλεση και συγκεκριμένων διατάξεων της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κολλάει και έχουν βάλει αυτή τη ρήτρα διαιτησίας, για να μπορούν να πάνε ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να δικάσει το εν λόγω Δικαστήριο και να συμβούν όλα αυτά τα ζητήματα, τα οποία ήδη ο κ. Μπέης και άλλοι συνάδελφοι ανέλυσαν.
Το θέμα είναι ότι δεν μπορεί να προστατευτεί το γερμανικό πιστωτικό ίδρυμα για την ανοικοδόμηση, όπως λέγεται η Γερμανική Τράπεζα που συμπεριλαμβάνεται στους δανειστές μας αφού δεν μπορεί να παραστεί ενώπιον του Δικαστηρίου της ΕΕ. Επομένως, αυτή η «κακή» γερμανική τράπεζα –οι Γερμανοί είναι αυτοί οι οποίοι πρέπει να κάνουν τον κακό, γιατί ένα κράτος δεν θα κάνει τον κακό να έλθει να κάνει εκτέλεση ενάντια στην Ελλάδα, πρέπει να είναι μία «κακή» τράπεζα που θα κάνει εκτέλεση στα ελληνικά νησιά και σε άλλους χώρους– που έχει συμβληθεί ως δανειστής, πρέπει κάπου να μπορεί να ζητήσει να εκδικασθούν οι απαιτήσεις της κατά της Ελλάδας. Και επειδή δεν θέλουν να εκδικαστούν αυτές ενώπιον των Ελληνικών Δικαστηρίων, έχει γίνει εκ μέρους της Ελλάδας πλήρης άρση και της ασυλίας δικαιοδοσίας, για να μπορεί να εκδικασθούν οι γερμανικές απαιτήσεις ενώπιον των Αγγλικών Δικαστηρίων πιθανότατα και να διεκδικήσει εκεί αυτά που θέλει να διεκδικεί.
Επομένως, έτσι εξηγούνται –γιατί θα πρέπει κανείς να δώσει και ορισμένες απαντήσεις– για ποιο λόγο έχουν μπει όλα αυτά και στο Μνημόνιο και στη Δανειακή Σύμβαση, τα οποία μας φαίνονται απίθανα, με βάση αυτά που έχουμε διαβάσει και με βάση αυτά που μας έχουν διδάξει στο παρελθόν οι καθηγητές μας ο Κώστας Μπέης και ο Γεώργιος Κασιμάτης. Είναι απίθανα αυτά τα οποία βλέπουμε και όμως γίνονται, γιατί εξυπηρετούν πολύ συγκεκριμένους σκοπούς, οι οποίοι είναι για να δημιουργηθεί μία κατάσταση που η Ελλάδα θα είναι το πειραματόζωο, αλλά θα
ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι στον ευρωπαϊκό νότο. Αυτό θεωρώ ότι είναι το ζήτημα και νομίζω πρέπει να εξηγήσουμε σε όλους πώς έχουν τα πράγματα.
Υπάρχουν νομικά ζητήματα που νομίζω πρέπει να τα δούμε στη συζήτηση παραπέρα. Σημασία έχει ότι η πρωτοβουλία που παίρνει ο Δικηγορικός Σύλλογος, η ΑΔΕΔΥ, οι μαζικοί φορείς, λένε σε τελική ανάλυση ότι δεν μπορούμε να αναχθούμε αυτή την κατάσταση. Και επειδή υπάρχουν και πρώην εκπρόσωποι του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, εδώ υπάρχει ένα θέμα. Πρώτο ερώτημα: Από πού προκύπτει ότι ο νομικός σύμβουλος του
Υπουργείου Δικαιοσύνης και ο νομικός σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών έχουν τέτοια εξουσιοδότηση μόνοι τους να κάνουν άρση δικαιοδοτικής ασυλίας και ασυλίας εκτελέσεως; Εγώ δεν ξέρω αν μπορούν να κάνουν μόνοι τους παραίτηση από μία υπόθεση για 50.000 ευρώ.
Δεύτερον, ο Υπουργός Οικονομικών –το είπε και ο Κώστας Χρυσόγονος– μπορούσε να κάνει παραίτηση από την ασυλία λόγω κυριαρχίας; Επομένως, κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν πράξεις που έχουν γίνει και δεν μπορούν να θεμελιωθούν νομικά.
Και μία τελευταία παρατήρηση. Το «Slaughter and May» είναι το γραφείο Λονδίνου που ανέλαβε να διαμορφώσει τη Δανειακή Σύμβαση, με βάση απόφαση του Προέδρου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, για να υποστηρίξει την Ελλάδα. Αυτός που χειρίστηκε την υπόθεση είναι ένας σημαντικός εταίρος του γραφείου, ένας senior partner, και ειδικός επί των πτωχεύσεων των ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Σας ευχαριστώ πολύ.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από την ηλεκτρονική διεύθυνση www.dsanet.gr

Τι είναι το Δ.Ν.Τ ???

Μερικές φορές, η πιο αποκαλυπτική πτυχή της ακατάσχετης φλυαρίας των ειδήσεων του 24ώρου είναι η σιωπή. Συχνά, τα πιο σημαντικά γεγονότα κρύβονται κάτω από το θόρυβο, χωρίς να αναφέρονται και να συζητούνται.

Έτσι, το γεγονός ότι ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο πρώην επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), είναι υπόδικος με την κατηγορία ότι βίασε μια καμαριέρα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη είναι - δικαίως - μεγάλη είδηση. Αλλά, φανταστείτε μια εξέχουσα προσωπικότητα να κατηγορούνταν όχι για τον βιασμό μιας καμαριέρας, αλλά επειδή την άφησε να πεθάνει της πείνας, μαζί με τα παιδιά της, τους γονείς της και χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Αυτό είναι που το ΔΝΤ έχει κάνει σε αθώους ανθρώπους κατά το πρόσφατο παρελθόν. Αυτό είναι που θα κάνει και πάλι, αν δεν αλλάξει τελείως. Αλλά για όλα αυτά υπάρχει σιωπή.

Για να κατανοήσουμε αυτή την ιστορία, θα πρέπει να πάμε πίσω στην εποχή της δημιουργίας του ΔΝΤ. Το 1944, οι χώρες που ήταν έτοιμες να κερδίσουν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο συγκεντρώθηκαν σε ένα ξενοδοχείο σε μια αγροτική περιοχή του New Hampshire για να μοιράσουν τα λάφυρα. Με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις, όπως τον μεγάλο Βρετανό οικονομολόγο John Maynard Keynes, οι διαπραγματευτές ήταν αποφασισμένοι να κάνουν ένα πράγμα. Ήθελαν να οικοδομήσουν ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που θα τους εξασφάλιζε τη μερίδα του λέοντος από τον πλούτο και τους πόρους του πλανήτη. Έστησαν μια σειρά από θεσμικά όργανα σχεδιασμένα για το σκοπό αυτό - κι έτσι προέκυψε και το ΔΝΤ.

Ο επίσημος σκοπός του ΔΝΤ ακούγεται απλός και ελκυστικός. Είναι, υποτίθεται, εκεί για να εξασφαλίσει ότι οι φτωχές χώρες δε θα βυθιστούν στα χρέη, αλλά και αν το κάνουν, να τις βγάλει από αυτή την κατάσταση με δάνεια και τεχνική υποστήριξη σε οικονομικά θέματα. Παρουσιάζεται ως ο καλύτερος φίλος και φύλακας των φτωχών παγκοσμίως. Αλλά πέρα από τις ρητορείες, το ΔΝΤ σχεδιάστηκε για να καθοδηγείται από λίγες πλούσιες χώρες - και, πιο συγκεκριμένα, από τις τράπεζές τους και τους χρηματοπιστωτικούς κερδοσκόπους Το ΔΝΤ λειτουργεί προς το συμφέρον τους, σε κάθε βήμα της πορείας του.

Ας δούμε πώς γίνεται αυτό στην πράξη. Στη δεκαετία του 1990, η μικρή χώρα του Μαλάουι στη νοτιο-ανατολική Αφρική αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ως συνέπεια μιας από τις χειρότερες επιδημίες AIDS-HIV στον κόσμο και αφού επιβίωσε μιας στυγνής δικτατορίας. Έπρεπε να ζητήσει από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βοήθεια. Αν το ΔΝΤ είχε ενεργήσει με βάση τον επίσημο ρόλο του, θα είχε δώσει δάνεια και θα είχε καθοδηγήσει τη χώρα να αναπτυχθεί με τον ίδιο τρόπο που η Βρετανία, οι ΗΠΑ και κάθε άλλη επιτυχημένη χώρα κατάφερε να αναπτυχθεί - μέσω της προστασίας νεοσύστατων βιομηχανιών, μέσω επιδοτήσεων στους αγρότες και επενδύοντας στην εκπαίδευση και την υγεία των κατοίκων της.

Έτσι θα ενεργούσε ένα θεσμικό όργανο το οποίο θα νοιάζονταν για τους απλούς ανθρώπους - και το οποίο θα ήταν υπόλογο σε αυτούς. Αλλά το ΔΝΤ έκανε κάτι πολύ διαφορετικό. Είπαν ότι θα δώσουν βοήθεια μόνο αν το Μαλάουι συμφωνούσε στις "διαρθρωτικές αλλαγές" που απαιτούσε το ΔΝΤ. Διέταξαν το Μαλάουι να εκποιήσει σχεδόν ολόκληρη την κρατική περιουσία σε ιδιωτικές εταιρείες και κερδοσκόπους, και να μειώσει τις κοινωνικές δαπάνες. Απαίτησαν να σταματήσει η επιδότηση λιπασμάτων, ακόμη και αν αυτό ήταν το μόνο πράγμα που επέτρεπε τους γεωργούς - την πλειοψηφία του πληθυσμού - να καλλιεργήσουν κάτι στο σαθρό και αδύναμο έδαφος της χώρας. Τους είπαν ότι αποτελεί προτεραιότητα να δίνουν χρήματα στους διεθνείς τραπεζίτες παρά να τα ξοδεύουν για τους κατοίκους του Μαλάουι.

Έτσι, όταν το 2001 το ΔΝΤ διαπίστωσε ότι η κυβέρνηση του Μαλάουι είχε δημιουργήσει μεγάλα αποθέματα σιτηρών για την περίπτωση που υπάρξει μια χρονιά με κακή σοδειά, τη διέταξε να το ξεπουλήσει άμεσα σε ιδιωτικές εταιρείες. Είπαν στο Μαλάουι ότι ήταν άμεση προτεραιότητα να χρησιμοποιήσει τα έσοδα από το ξεπούλημα των αποθεμάτων σιτηρών για την αποπληρωμή ενός δανείου που το ίδιο το ΔΝΤ τους είχε κανονίσει να πάρουν από μια μεγάλη τράπεζα, με 56 τοις εκατό ετήσιο επιτόκιο. Ο Πρόεδρος του Μαλάουι διαμαρτυρήθηκε, λέγοντας ότι αυτό ήταν επικίνδυνο. Αλλά δεν είχε επιλογή. Το σιτάρι πουλήθηκε. Και οι τράπεζες πληρώθηκαν.

Το επόμενο έτος, η σοδειά ήταν πολύ μικρή. Η κυβέρνηση του Μαλάουι δεν είχε σχεδόν τίποτα να μοιράσει. Οι πεινασμένους πληθυσμός κατέληξε να τρώει τους φλοιούς από τα δέντρα, καθώς και όποιον αρουραίο κατάφερνε να πιάσει. Το BBC περιέγραψε την κατάσταση ως τη "χειρότερη πείνα" που αντιμετώπισε ποτέ το Μαλάουι. Έτσι, τουλάχιστον χίλιοι αθώοι άνθρωποι πέθαναν από την πείνα. Νωρίτερα, το 1991-92, οι σοδειά ήταν πολύ χειρότερη, αλλά τότε δεν υπήρξε πείνα, διότι η κυβέρνηση είχε αρκετά αποθέματα σιτηρών για να μοιράσει.



Στο αποκορύφωμα της λιμοκτονίας, το ΔΝΤ ανέστειλε μια δόση βοήθειας ύψους 47 εκ. δολαρίων, διότι η κυβέρνηση είχε «επιβραδύνει» την εφαρμογή αυτών ακριβώς των μεταρρυθμίσεων της αγοράς που οδήγησαν σ' αυτή την καταστροφή. Η ActionAid, η κύρια φιλανθρωπική οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε στη χώρα, προέβη σε αυτοψία της κατάστασης. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το ΔΝΤ "φέρει ευθύνη για την καταστροφή".

Στη συνέχεια, το συντετριμμένο από την πείνα Μαλάουι έκανε κάτι που οι φτωχές χώρες υποτίθεται πως δεν πρέπει να κάνουν. Είπαν στο ΔΝΤ να φύγει από τη χώρα. Ξαφνικά, όντας υπόλογη στους δικούς της πολίτες και όχι στις ξένες τράπεζες, το Μαλάουι αγνόησε όλες τις «συμβουλές» του ΔΝΤ, και επανέφερε τις επιδοτήσεις για το λίπασμα, μαζί με μια σειρά από άλλες κοινωνικές υπηρεσίες για τους απλούς ανθρώπους. Μέσα σε δύο χρόνια, η χώρα μετατράπηκε από ζητιάνο, σε μια χώρα με τόση αφθονία, που παρείχε επισιτιστική βοήθεια στην Ουγκάντα και τη Ζιμπάμπουε.
O λιμός στο Μαλάουι θα έπρεπε να ηχήσει ως μια μακρινή κραυγή προειδοποίησης για εμάς. Η υποταγή των συμφερόντων των απλών ανθρώπων στα συμφέροντα των τραπεζιτών και κερδοσκόπων, προκάλεσε το λιμό εκεί. Μέσα σε λίγα χρόνια, αυτού του είδους η υποταγή προκάλεσε την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση.

Στην ιστορία του ΔΝΤ, αυτή η ιστορία δεν είναι η εξαίρεση: είναι ο κανόνας. Ο οργανισμός αυτός αναλαμβάνει τη διαχείριση φτωχών κρατών, με την υπόσχεση ότι έχει το φάρμακο που θα τις γιατρέψει - και στη συνέχεια τις βάζει να πιουν δηλητήριο. Κάθε φορά που ταξιδεύω στις φτωχές περιοχές αυτού του κόσμου, βλέπω παντού τα σημάδια που άφησαν οι "διαρθρωτικές αλλαγές" του ΔΝΤ, από το Περού έως την Αιθιοπία. Ολόκληρες χώρες έχουν καταρρεύσει μετά από παρέμβαση του ΔΝΤ, με πιο γνωστές τις περιπτώσεις της Αργεντινής και της Ταϊλάνδης τη δεκαετία του '90.

Δείτε κάποιες από τις μεγαλύτερες "επιτυχίες" αυτού του οργανισμού: Στην Κένυα, το ΔΝΤ επέμεινε να εισάγει η κυβέρνηση τέλη για να δει κάποιος έναν γιατρό - έτσι, ο αριθμός των γυναικών που ζητούσαν βοήθεια ή συμβουλές για σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες μειώθηκε κατά 65 τοις εκατό, σε μία από τις χειρότερα πληγείσες, από το AIDS, χώρες στον κόσμο.

Στην Γκάνα, το ΔΝΤ επέμενε να επιβάλλει η κυβέρνηση δίδακτρα για να πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο - και ο αριθμός των αγροτικών οικογενειών που είχαν την οικονομική δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο μειώθηκε κατά τα δύο τρίτα. Στη Ζάμπια, το ΔΝΤ επέμενε να μειωθούν οι δαπάνες για την υγεία και ο αριθμός των βρεφών που πέθαναν διπλασιάστηκε. Όλως περιέργως, αποδεικνύεται ότι το να διανέμει μια χώρα τον πλούτο της σε ξένους τραπεζίτες, αντί στους δικούς της ανθρώπους, δεν είναι τελικά και τόσο καλή στρατηγική ανάπτυξης.

Ο Νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς δούλεψε στενά με το ΔΝΤ για πάνω από μια δεκαετία, μέχρι που παραιτήθηκε κι άρχισε να αποκαλύπτει το τi συμβαίνει. Μου είπε πριν μερικά χρόνια: "Όταν το ΔΝΤ φτάνει σε μια χώρα, τους ενδιαφέρει μόνο ένα πράγμα. Πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα πληρωθούν; Eίναι το ΔΝΤ, το οποία εξασφαλίζει την οικονομική επιβίωση των κερδοσκόπων. Δεν ενδιαφέρετε για την ανάπτυξη, ή για ό,τι θα μπορούσε να βοηθήσει μια χώρα να βγει από τη φτώχεια."

Κάποιοι χαρακτηρίζουν το ΔΝΤ "ασυνεπές", διότι ο οργανισμός αυτός υποστηρίζει τη διάσωση τραπεζών με τεράστια κρατικά κονδύλια στις πλούσιες χώρες, ενώ απαιτεί τον τερματισμό σχεδόν κάθε κρατικής ενίσχυσης στις φτωχές χώρες. Αλλά αυτό είναι ασυνεπές, μόνο αν το δει κανείς από μια πνευματική σκοπιά, όχι όμως αν το δει από τη σκοπιά των σκληρών οικονομικών συμφερόντων. Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ κάνει ακριβώς αυτό που θα φέρει περισσότερα χρήματα στους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους. Αν πλούσιες κυβερνήσεις σώζουν τις τράπεζες, δίνοντάς τους δωρεάν χρήμα, εντάξει. Αν φτωχές χώρες υποχρεωθούν να πληρώσουν χρήματα στις τράπεζες με ληστρικές «αποδόσεις», πάλι καλά. Δεν υπάρχει απολύτως καμιά ασυνέπεια.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Στρος-Καν ήταν ένας «μεταρρυθμιστής» που άλλαξε το ΔΝΤ, αφότου τέθηκε επικεφαλής του το 2009. Σίγουρα, υπήρξε μια στροφή στη ρητορική - αλλά μια λεπτομερής μελέτη από την Δρ. Ντανιέλα Γκαμπόρ του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αγγλίας έδειξε ότι επί της ουσίας συνεχίζει τις ίδιες πρακτικές.

Δείτε το παράδειγμα της Ουγγαρίας. Μετά τη συντριβή του 2008, το ΔΝΤ την επαίνεσε για την τήρηση των αρχικών στόχων για το έλλειμμα, μειώνοντας δραστικά τις δημόσιες δαπάνες. Ο απηυδισμένος ουγγρικός λαός απάντησε καταψηφίζοντας την κυβέρνηση κι επιλέγοντας να κυβερνήσει ένα κόμμα που υποσχέθηκε να κάνει τις τράπεζες να πληρώσουν για την κρίση που δημιούργησαν οι ίδιες. Η νέα κυβέρνηση εισήγαγε μια εισφορά 0,7 τοις εκατό για τις τράπεζες (τέσσερις φορές υψηλότερη από όπου οπουδήποτε αλλού). Το ΔΝΤ τρελάθηκε. Είπε ότι αυτό θα ήταν "στρεβλωτικό" για τις τραπεζικές δραστηριότητες - σε αντίθεση με τη κρατική διάσωση των τραπεζών, φυσικά - και τσίριξε ότι θα προκαλέσει φυγή των τραπεζών από τη χώρα. Το ΔΝΤ έπαυσε κάθε δραστηριότητά του στην Ουγγαρία, για να την εκφοβίσει.

Όμως, η κατάρρευση που προέβλεψε το ΔΝΤ δεν συνέβη. Η Ουγγαρία συνέχισε να εφαρμόζει ήπια μέτρα, αντί να τιμωρεί τον πληθυσμό της. Επεβλήθησαν φόροι επί των εξαιρετικά κερδοφόρων τομέων του λιανικού εμπορίου, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών, και πήρε κεφάλαια από ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα για να πληρώσει το έλλειμμα. Το ΔΝΤ τσίριζε σε κάθε βήμα, και απαιτούσε, αντ' αυτού, περικοπές για τους απλούς Ούγγρους. Ήταν η ίδια, όπως πάντα, ατζέντα, με τις ίδιες, όπως πάντα, απειλές. Ο Στρος-Καν έκανε το ίδιο σε όλες σχεδόν τις φτωχές χώρες, όπου παρενέβη το ΔΝΤ, από το Ελ Σαλβαδόρ, στο Πακιστάν, μέχρι την Αιθιοπία, όπου επεβλήθησαν μεγάλες περικοπές στις επιδοτήσεις για τους απλούς ανθρώπους. Πολλές χώρες έπεσαν θύματα εκφοβισμού στο να βλάπτουν τα ίδια τους τα συμφέροντα. Το Κέντρο Οικονομικής και Πολιτικής Έρευνας, μια "δεξαμενή σκέψης" που εδρεύει στις ΗΠΑ, βρήκε πως 31 από τα 41 μνημόνια που συνέταξε το ΔΝΤ επέβαλαν μακροοικονομικές πολιτικές που βύθιζαν τις χώρες σε μεγαλύτερη ύφεση.

Δεν είναι μόνο ο Strauss-Kahn, που θα έπρεπε να είναι υπόδικος. Είναι και ο οργανισμός στον οποίο ήταν επικεφαλής. Υπάρχει μια ανόητη συζήτηση στον τύπο σχετικά με το ποιος θα έπρεπε να είναι ο επόμενος επικεφαλής του ΔΝΤ, σαν να συζητούσαμε για το ποιος θα έπρεπε να είναι επικεφαλής ενός τοπικού επιμελητηρίου. Αλλά, αν παίρναμε στα σοβαρά την ιδέα της ισότητας των ανθρώπων, και θυμόμασταν όλους τους ανθρώπους που εξαθλιώθηκαν, πείνασαν και σκοτώθηκαν από τις ενέργειες αυτού του οργανισμού, θα συζητούσαμε τώρα τη δημιουργία μιας Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης - και πώς να διαλυθεί πλήρως το ΔΝΤ και να αρχίσουμε ξανά από την αρχή.

Εάν ο Στρος-Καν είναι ένοχος, υποψιάζομαι ξέρω πώς συνέβη. Πρέπει να μπέρδεψε την καμαριέρα με μια φτωχή χώρα με οικονομικά προβλήματα. Στο κάτω-κάτω, οι επικεφαλής του ΔΝΤ, μπορούσαν να τις βιάζουν ατιμώρητοι για χρόνια.

Τελεσίγραφο 10 ημερών από την Τρόικα: Απολύστε και πουλήστε ή τελειώσατε

Κατόπιν εντολών της τρόικας, επίσης, το μνημόνιο 2 θα περιέχει και εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις ύψους 15 δισ. ευρώ εντός των επόμενων 18 μηνών. Ετσι η επόμενη δόση του Ιουνίου ύψους 12 δισ. ευρώ θα είναι ουσιαστικά η πρώτη δόση του νέου μνημονίου, το οποίο θα έχει ενσωματωμένη τη νέα βοήθεια ύψους 50-60 δισ. ευρώ. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί ότι η απαίτηση των Ευρωπαίων είναι να δημιουργηθεί ένας ειδικός οργανισμός με προίκα όλα τα υπό πώληση περιουσιακά στοιχεία της χώρας, τα οποία θα αποτελούν την εγγύηση (collateral) του νέου δανείου.

Το νέο μνημόνιο εκτιμάται ότι θα ψηφιστεί από τη Βουλή έως τις 15 Ιουνίου, ώστε να μπορεί να εκταμιευτεί λίγες ημέρες αργότερα η επείγουσα δόση. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι θα εμπεριέχει και μερικές από τις προτάσεις Σαμαρά ώστε να πιεστεί περαιτέρω η αξιωματική αντιπολίτευση προς την κατεύθυνση της συναίνεσης.

Πάντως, αν δεν εκταμιευτούν τα 12 δισ. ευρώ έως το τέλος Ιουνίου (για οποιονδήποτε λόγο), τότε ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου θα είναι αναγκασμένος να αποσύρει περίπου 8 δισ. ευρώ από τα τελευταία αποθέματα της χώρας για να ικανοποιήσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της Ελλάδας και να πληρώσει τους μισθούς στο Δημόσιο. Αν το ποσό δεν δοθεί ούτε τον Ιούλιο, τότε η χώρα δεν θα έχει να πληρώσει τους ξένους πιστωτές της και θα δούμε το σενάριο της στάσης πληρωμών.

 

Πηγή  : http://www.on-news.gr

O Σαμαράς το “Ζαππειο” κι ο ντε λα Ρούα!

Το “Ζάππειο” ΙΙ ήταν μια άριστη οικονομοτεχνική ανάλυση και πρόταση ανάπτυξης. Συμφωνούμε όλοι στα μέτρα ανάσας για την οικονομία, που παραθέσαμε εδώ.

Αλλά …

Την ώρα που δηλώνει αντίθετος στο μνημόνιο και στην οικονομική πολιτική αυτού υιοθετεί απερίφραστα το κυριότερο σκεπτικό του Μνημονίου! Δηλαδή το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της χώρας!

Οσο κι αν τονίζει ότι το μνημόνιο απέτυχε, η πραγματικότητα μας δείχνει ότι το Μνημόνιο έχει πετύχει όλους τους αντικειμενικούς στόχους του!

1. Στόχος του μνημονίου δεν ήταν ποτέ να σωθεί η χώρα αλλά να προλάβουν να ξεφορτωθούν τα τοξικά Ελληνικά Ομόλογα οι Δανειστές. ΤΟ ΠΕΤΥΧΕ!

ΔΝΤ: Το «μαγαζί γωνία» του Διεθνούς Σιωνισμού και του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού!

Δεν είναι τυχαίο, είναι γεγονός! Το ΔΝΤ είναι το Ταμείο του Διεθνούς Σιωνισμού – Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού που δανείζει – χρεώνει και μετά υποτάσσει τους λαούς στα συμφέροντα των Η.Π.Α. και της αγγλοσαξωνικής ευαγγελικής – σιωνιστικής ελίτ της υπερατλαντικής αυτοκρατορίας. Γνωρίζουμε ότι όποιος τολμά να πει την αλήθεια για το βρώμικο ρόλο των Εβραίων τραπεζιτών αμέσως κατηγορείται ως «αντισημίτης» και ως «ρατσιστής». Και οι δύο κατηγορίες είναι ηλίθιες. Πρώτον, γιατί Σημίτες θεωρούνται και οι Άραβες, τους οποίους οι Εβραίοι κατασφάζουν σε κάθε ευκαιρία στην Παλαιστίνη, άρα όποιος τα «χώνει» στην εβραϊκή ελίτ δεν μπορεί να είναι αντισημίτης – μπορεί να είναι «αντιεβραίος», αλλά αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται. Δεύτερον, το πρώτο παγκοσμίως ρατσιστικό κήρυγμα – ιδεολόγημα βρίσκεται μέσα στην Παλαιά Διαθήκη των Εβραίων, όπου αυτοί θεωρούνται ο «εκλεκτός λαός του θεού» και οι υπόλοιποι άνθρωποι είναι «γουρούνια» προορισμένα να υπηρετούν τους εκλεκτούς Εβραίους.

Είναι λοιπόν τουλάχιστον προκλητικό, αυτοί που γέννησαν και συντηρούν το ρατσισμό μέσα από τη μισάνθρωπη θρησκεία τους να κατηγορούν τους άλλους ως ρατσιστές και δεύτερον αυτοί που σφάζουν τους Άραβες, οι οποίοι είναι επίσης Σημίτες, να κατηγορούν όποιον τους ξεσκεπάζει ως «αντισημίτη»!

Σαφώς και δεν είναι όλοι οι Εβραίοι καθάρματα. Εάν αποδεχόμασταν μια τέτοια θεωρία τότε θα υιοθετούσαμε όντως «ρατσιστικές» απόψεις, σαν αυτές που διδάσκονται οι Εβραίοι στη θρησκεία τους. Είναι όμως γεγονός ότι όλα τα κορυφαία καθάρματα του πλανήτη είναι Εβραίοι! Τυχαίο; Όχι φυσικά!

ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΑΣ… Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου

Η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή είναι θύμα μιας πρωτοφανούς "δολοφονικής" επίθεσης. Αυτό, που γίνεται σήμερα εις βάρος της, μόνον με όρους θρίλερ μπορεί να περιγραφεί. Στην κυριολεξία "γρατζουνάει" το "φέρετρο" μέσα στο οποίο την έχουν βάλει "ζωντανή" οι κερδοσκόποι. Σε έναν κόσμο καταχρεωμένο στο σύνολό του, η Ελλάδα είναι αυτή, η οποία σπρώχνεται στην απόλυτη καταστροφή. Η Ελλάδα παρουσιάζεται σαν το "μαύρο" πρόβατο της παγκόσμιας κοινωνίας. Η Ελλάδα παρουσιάζεται σαν η "αχίλλειος πτέρνα" της παγκόσμιας οικονομίας. Οι Έλληνες παρουσιάζονται σαν οι "τεμπέληδες", που ζούσαν εις βάρος των Ευρωπαίων. Οι Έλληνες παρουσιάζονται σαν τα παράσιτα, που ξόδευαν του κόπους των άλλων.


Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Έχουν στοχοποιήσει την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, για να τον λεηλατήσουν. Τον διαβάλουν καθημερινά, για να τον κάνουν μισητό στους υπόλοιπους λαούς. Συστηματικά προσπαθούν να του στερήσουν όποιες συμμαχίες και συμπάθειες θα μπορούσε να εξασφαλίσει, προκειμένου να ισχυροποιηθεί στη δύσκολη άμυνά του. Στην κυριολεξία μιλάμε για προμελετημένο έγκλημα. Για έγκλημα, όπου το θύμα συστηματικά απομονώνεται από φίλους και συμμάχους, για να δολοφονηθεί αβοήθητο εν ψυχρώ. Αυτό συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα. Κανένας δεν λέει την αλήθεια για την περίπτωσή της. Ποια είναι αυτή η αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι πολύ χειρότερη από πολλές άλλες χώρες, οι οποίες "μυστηριωδώς" διαφεύγουν της προσοχής των "δυνάμεων" της αγοράς. Γιατί η Ελλάδα να βρίσκεται στο στόχαστρο της παγκόσμιας κοινωνίας και όχι κάποιοι άλλοι, που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση;


Γιατί να αποτελεί πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομίας η Ελλάδα —με τα 240 δις ΑΕΠ και με εξωτερικό χρέος που ανέρχεται στα 594 δις. δολάρια και άρα στο 182% του ΑΕΠ της— και όχι η Ιρλανδία; Η Ιρλανδία, με μικρότερο ΑΕΠ —της τάξης των 200 δις. Δολαρίων— και ένα απίθανο εξωτερικό χρέος των 1,235 τρις. δολαρίων, που αντιπροσωπεύει πάνω από το 1.200% του ΑΕΠ της. Γιατί να βιάζεται η Ελλάδα να ξεπουλήσει το εθνικό της κεφάλαιο και όχι η Ολλανδία; Η Ολλανδία, με ΑΕΠ 675 δις. δολάρια και εξωτερικό χρέος 2,580 τρις. δολάρια, που αντιπροσωπεύει πάνω από το 380% του ΑΕΠ της. Γιατί η Ελλάδα και όχι η ίδια η Αγγλία; Η πάλαι ποτέ κυρίαρχος των "κυμάτων". Η Αγγλία, που το συνολικό εξωτερικό της χρέος ξεπερνά το 370% του ΑΕΠ της.

Αμορτισέρ Λοβέρδου στον δρόμο για το Γουδί...

Της Σοφίας Βούλτεψη

Στην πιο επικίνδυνη φάση έχει πλέον μπει η χώρα, με την κυβέρνηση να βρίσκεται σε απόλυτη παράλυση, την τρόικα να καταφθάνει για να συναντήσει την διάλυση, τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης σε συντονισμένη επίθεση και το κυβερνητικό δίδυμο Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου να κάνει το παν για να επιτείνει την σύγχυση και την αβεβαιότητα.

Μετά την υπουργική εξαφάνιση της προηγούμενης Παρασκευής, που....

πυροδότησε ένα νέο κύκλο αστάθειας και ενίσχυσε τα σενάρια του περιοδικού «Σπήγκελ», χθες ήταν η σειρά του πρωθυπουργού να αποσταθεροποιήσει το ήδη ασταθές κλίμα, ανακοινώνοντας για σήμερα συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και προκαλώντας φήμες περί πρόωρων εκλογών.

«Κόλαση» για Ελλάδα σε ΕΕ - ΗΠΑ...

Του Γιώργου Δελαστικ

Απερίγραπτα αρνητικό κλίμα για την εικόνα της Ελλάδας επικράτησε χθες τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ. Και στη μεν Γηραιά Ηπειρο αυτό εκφράστηκε με λυσσώδεις επιθέσεις των σοβαρότερων εντύπων με επικεφαλής τις γερμανικές εφημερίδες, οι κυριότερες των οποίων είχαν πρώτο θέμα την κατάσταση στην Ελλάδα, συνοδεύοντάς το με πικρόχολα σχόλια. Από τις ΗΠΑ όμως ήρθε το σκληρότερο πλήγμα, καθώς δύο από τους τρεις οίκους αξιολόγησης, οι Στάνταρντ εντ Πουρ'ς και Μούντις υποβάθμισαν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα ακόμη περισσότερο - από την κατηγορία των «σκουπιδιών» σε εκείνη των... δυσωδών σκουπιδιών!

Η «ισχυρή Ελλάδα της ευρωζώνης» μετά τις υποβαθμίσεις αυτές.... βρίσκεται πλέον στην κατηγορία της... Μπουρκίνα Φάσο και της Γκάνας! Επίκειται δε, όπως μεταδίδεται, η υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων ακόμη χαμηλότερα και από τον τρίτο οίκο, τον Φιτς.

Αυτή η έξαρση της επίθεσης κατά της Ελλάδας από τους σκοτεινούς οίκους που λειτουργούν ως αιχμή του δόρατος των κερδοσκόπων, συναρτάται με το γεγονός ότι κάποιοι απατεώνες χρηματιστηριακοί τζογαδόροι κινδυνεύουν να χάσουν δισεκατομμύρια που έχουν στοιχηματίσει σε συμβόλαια ασφαλίστρων κινδύνου (CDS) καθώς η χώρα μας... αργεί να χρεοκοπήσει βάσει των στοιχημάτων που έχουν βάλει!

Persona non grata η τρόϊκα. Μπράβο στον ΔΣΑ.!

Ο μεγαλύτερος επιστημονικός σύλλογος της χώρας και ένας από τους καθ΄ ύλην αρμόδιους για θέματα νομιμότητας του μνημονίου, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, απάντησε υπερήφανα στο εντολοδόχο της τρόϊκας Υπουργείο Δικαιοσύνης,  ότι στην ουσία η τρόϊκα είναι persona non grata για τη χώρα μας και δεν θέλει να την νομιμοποιήσει με την παρουσία του. Για να γίνει καλύτερα αντιληπτό, ο ΔΣΑ θεωρεί την παρουσία της τρόϊκας στη χώρα μας παράνομη, αφού είναι εδώ κατά παράβαση του Συντάγματος.

Να μην ξεχνάμε ότι ο ΔΣΑ, μαζί με άλλους φορείς έχει ήδη προσφύγει στο ΣτΕ για την κήρυξη του μνημονίου ως αντισυνταγματικού. Επομένως θα ήταν αδιανόητο....
για τον ΔΣΑ να συναγελάζεται με την τρόϊκα και να συνομιλεί μαζί της πίσω από την πλάτη του ελληνικού λαού, όπως αποδεδειγμένα πράττει κατ’ εξακολούθηση δυστυχώς η εντολοδόχος ελληνική «κυβέρνηση». 

Ολόκληρος πλέον ο νομικός κόσμος της χώρας, καθηγητές Συνταγματικού Δικαίου και δικηγόροι, διακηρύσσουν την αντισυνταγματικότητα του μνημονίου και καλούν το λαό σε εγρήγορση. Ίσως κάποια στιγμή και πολύ σύντομα μάλιστα, όπως είπε και ο Συνταγματολόγος κ. Κασιμάτης, να χρειαστεί η ενεργοποίηση από το λαό, της ακροτελεύτιας διάταξης του άρθρου 120 του Συντάγματος.

Από τον νομικό κόσμο, απομένουν μόνο οι δικαστές να πάρουν θέση σχετικά με την αντισυνταγματικότητα του μνημονίου. Αν το ΣτΕ κηρύξει αντισυνταγματικό το μνημόνιο, τότε πραγματικά ελευθερωθήκαμε και σωθήκαμε. Όμως η σχετική εισήγηση που έγινε, καλύπτει τις ενέργειες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και μιλάει για συνταγματικότητα του μνημονίου. Ας ελπίσουμε ότι η απόφαση που θα βγει, θα εκφράζει το Σύνταγμα, τον υπόλοιπο νομικό κόσμο και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Επίτιμος Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων ...ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ !!!

Παναγιώτης Γεννηματάς
Επίτιμος Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων

ΔΙΑΔΩΣΕ ΤΟ !!!