Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα must read. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα must read. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 15 Ιουνίου 2013

Χτυπήσαμε τεράστια φλέβα μαύρου χρυσού... μεταξύ του Καστελόριζου και της Νότιας Ρόδου...!! Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα..


«Στην περιοχή μεταξύ του Καστελόριζου και της Νότιας Ρόδου βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο κοίτασμα πετρελαίου στον κόσμο. Τα στοιχεία προέρχονται από γαλλική εταιρεία που έχει πραγματοποιήσει δεκάδες έρευνες στην περιοχή και δεν επιδέχονται αμφισβητήσεων. Οι εκτιμήσεις είναι πως πρόκειται για κοίτασμα 50 δισεκατομμυρίων βαρελιών». Την αποκάλυψη αυτή, που επαναλαμβάνει στο «ΚΑΡΦΙ» ο κ. Αντώνης Φώσκολος, ομότιμος καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης, την έχει αναλύσει εδώ και καιρό στον Αντώνη Σαμαρά.


Ο κ. Φώσκολος βρίσκεται στον Καναδά, όπου είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Πετρελαϊκής Ιζηματογενούς Γεωλογίας της καναδικής κυβέρνησης και επιστημονικός ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας Καναδά. Στις αρχές του Δεκεμβρίου, του ζητήθηκε να συναντήσει στο Μαξίμου τον Έλληνα πρωθυπουργό και να τον ενημερώσει για το μέγεθος των κοιτασμάτων στο ελληνικό υπέδαφος. Ο κ. Φώσκολος μαζί με τον Ηλία Κονοφάγο και τον Νίκο Λυγερό ήταν οι συντάκτες μιας έκθεσης που αποτύπωνε με πολλές λεπτομέρειες τα κοιτάσματα και εκτιμούσε πως μόνο στο βυθό νότια της Κρήτης βρίσκεται «θαμμένος» μαύρος χρυσός και φυσικό αέριο, η αξία των οποίων ξεπερνά το 1 τρισ. δολάρια. Στη συνάντηση ο πρωθυπουργός ενημερώθηκε για το πλούσιο κοίτασμα φυσικού αερίου στην περιοχή του Κατάκολου, το οποίο υπολογίζεται στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια, καθώς και για το πετρέλαιο που βρίσκεται εγκλωβισμένο στην ίδια περιοχή, αλλά και για το τεράστιο κοίτασμα στην περιοχή του Καστελόριζου, το οποίο εκτιμάται στα 50 δισεκατομμύρια βαρέλια ή, μεταφρασμένο σε ποσό, ξεπερνά τα 5 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ποσά ικανά να προκαλέσουν ίλιγγο σε κάθε κυβέρνηση και ισχυρές εντάσεις στην περιοχή. Το κοίτασμα του Καστελόριζου βρίσκεται στα όρια της περιοχής που ορίζεται από την ελληνική ΑΟΖ, αλλά διεκδικείται με ένταση και από την τουρκική πλευρά.

Συμφώνησαν πως… διαφωνούν για τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων

Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν πως στην ημίωρη συνάντηση, κεκλεισμένων των θυρών, μεταξύ Αντώνη Σαμαρά και Ταγίπ Ερντογάν επετράπη μόνο η παρουσία ενός Έλληνα επιχειρηματία της Πόλης, που εκτελούσε χρέη διερμηνέα. Οι δύο ηγέτες, κατά τις ίδιες πληροφορίες, συμφώνησαν πως… διαφωνούν για το ποιος θα έχει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων. Η Άγκυρα δεν επιθυμεί με κανέναν τρόπο μια επανάληψη της ιστορίας της ΑΟΖ με την Κύπρο και, από την άλλη, στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί θιασώτες της κυπριακής πολιτικής και πιέζουν σε περίπτωση που επαληθευτούν οι προβλέψεις των Γάλλων η Αθήνα να το κάνει όπως και η Λευκωσία.

Το «προξενιό» για τη συνάντηση των τριών επιστημόνων- ερευνητών με τον Αντώνη Σαμαρά το έκανε ο υπουργός ΠΕΚΑ, κ. Λιβιεράτος, που γνώριζε από την πανεπιστημιακή κοινότητα το έργο του κ. Φώσκολου και πως δεν επρόκειτο για κάποιο… χθεσινό που αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη στιγμή και να πουλήσει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» στον Έλληνα πρωθυπουργό.

Τον είχαν λοιδορήσει

Τα τελευταία 15 χρόνια ο κ. Φώσκολος ήταν ένας από τους ελάχιστους που φώναζε πως το ελληνικό υπέδαφος είναι γεμάτο πετρέλαιο και πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου. Οι διαπιστώσεις του, που γι’ αυτόν βασίζονταν σε επιστημονικές εργασίες, είχαν λοιδορηθεί αρκετές φορές από ανθρώπους που τύχαινε να κατέχουν κρίσιμα πολιτικά πόστα αλλά είχαν επιλέξει να «θάψουν» τις επιστημονικές φωνές για το αντίθετο. Το 1996, με μια υπουργική απόφαση, δείγμα μοναδικής πολιτικής ανευθυνότητας, απαγορεύονταν διά νόμου οι έρευνες για την ύπαρξη ή μη πετρελαίου στον ελλαδικό χώρο. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2010 να συσταθεί ειδικό υφυπουργείο, με τον Γιάννη Μανιάτη επικεφαλής, για να παραδεχτεί επιτέλους η επίσημη πολιτεία πως υπάρχουν κοιτάσματα και θα προσπαθήσουμε να τα εκμεταλλευτούμε.

Η δικαίωση ήρθε από τους Νορβηγούς

Η δικαίωση για τον κ. Φώσκολο, αλλά και όσων επί τόσα χρόνια λοιδορήθηκαν ήρθε με την ολοκλήρωση των ερευνών του νορβηγικού πλοίου Nordicexplorer, τα επιστημονικά ευρήματα του οποίου ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, όπως ανακοίνωσε ο Σβέρε Στράντερες, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της PetroleumGeoServices(PGS). Η εταιρεία PGSπλήρωσε από την τσέπη της 120 εκατομμύρια ευρώ για να πραγματοποιήσει μια τεράστια έρευνα σε μια συνολική έκταση 12.431 χιλιομέτρων. Οι Νορβηγοί «όργωσαν» το Βόρειο Ιόνιο, τις περιοχές μεταξύ Κεφαλονιάς, Ζακύνθου, Κυθήρων, Κυπαρισσίας, Πύλου και τη Νότια Κρήτη. Η ανάλυση στις φουσκάλες μεθανίου που αναδύονται στην περιοχή του Κατάκολου αποκάλυψε, σύμφωνα με τον κ. Φώσκολο, πως κάτω από τις τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου βρίσκονται εγκλωβισμένες ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου. «Οι φυσαλίδες των αερίων που διαφεύγουν από τον πυθμένα της θάλασσας αποτελούνται από μεθάνιο κατά 80%-90% και από υδρόθειο σε μικρότερο ποσοστό, κάτι που σημάνει πως υπάρχει πετρέλαιο – και μάλιστα εξαιρετικής ποιότητας, πολύ καλύτερης από αυτής των αραβικών χωρών».

«Να μην πουληθεί η ΔΕΠΑ»

«Η ύπαρξη των υδρογονανθράκων στον ελλαδικό χώρο είχε επιβεβαιωθεί με την ανακάλυψη των κοιτασμάτων του Πρίνου, του φυσικού αερίου στα νότια της Θάσου, του φυσικού αερίου στην Επανομή και του πετρελαίου στο Κατάκολο, αλλά και των επιφανειακών εμφανίσεων στην Ήπειρο. Παρόλα αυτά, η πολιτική επιλογή ήταν να μην αναζητήσουμε τα κοιτάσματα αυτά για χρόνια», υποστηρίζει ο κ. Φώσκολος. Στον πρωθυπουργό μετέφερε και τις υποψίες του εξαιτίας ποιων επί τόσα χρόνια η Ελλάδα καθόταν πάνω σε ένα θησαυρό χωρίς να κάνει τίποτα. «Τώρα θα είναι έγκλημα να πουληθεί η ΔΕΠΑ στους Ρώσους, που με την ανακάλυψη των ελληνικών κοιτασμάτων βλέπουν πως μπορούν να χάσουν μεγάλο μέρος της οικονομικής τους δύναμης, γιατί με αυτά τα αποθέματα η Ελλάδα πια θα μπορεί να τροφοδοτήσει την Ευρώπη για δεκάδες χρόνια. Η ΔΕΠΑ μπορεί να γίνει η νέα GASPROMκαι ακόμη μεγαλύτερη», αποκαλύπτει ο άνθρωπος που συνέδεσε την επιστημονική δουλειά του με αυτό που σήμερα θεωρείται πια πραγματικότητα και όχι παιχνίδι φαντασίας.
Πηγές : conspiracyfeeds
hellas-now.com

Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

Η μεγάλη αποτυχία





Εφθασε πάλι ο καιρός για την ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Ενωσης Οικονομολόγων, ένα είδος μεσαιωνικού πανηγυριού που λειτουργεί σαν αγορά για ανθρώπους (με διδακτορικά που αναζητούν δουλειά), βιβλία και ιδέες. Και εφέτος, όπως τις προηγούμενες χρονιές, ένα θέμα κυριαρχεί: η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση.

Αν είχατε ρωτήσει τους οικονομολόγους που συμμετείχαν στη συνάντηση πριν από τρία χρόνια, οι περισσότεροι θα είχαν προβλέψει ότι σήμερα θα συζητούσαμε για το πώς τέλειωσε η κρίση και όχι γιατί συνεχίζεται.

Τι πήγε λοιπόν λάθος; Η απάντηση είναι κυρίως ότι θριάμβευσαν οι κακές ιδέες.
Μπαίνει κανείς στον πειρασμό να πει ότι οι οικονομικές αποτυχίες των τελευταίων ετών αποδεικνύουν ότι οι οικονομολόγοι δεν έχουν όλες τις απαντήσεις. Όμως η αλήθεια είναι χειρότερη: στην πραγματικότητα, τα κλασικά οικονομικά προσφέρουν καλές απαντήσεις αλλά οι πολιτικοί ηγέτες _ και πάρα πολλοί οικονομολόγοι _ επέλεξαν να ξεχάσουν ή να αγνοήσουν αυτό που έπρεπε να γνωρίζουν.

Η ιστορία είναι μάλλον απλή. Η οικονομική κρίση οδήγησε, μέσω αρκετών καναλιών, σε μια απότομη πτώση της ιδιωτικής δαπάνης: οι επενδύσεις σε ακίνητα καταβαραθρώθηκαν καθώς έσκασε η φούσκα των ακινήτων, οι καταναλωτές άρχισαν να αποταμιεύουν περισσότερο καθώς εξαφανίστηκε η ψευδαίσθηση του πλούτου που δημιουργούσε η φούσκα ενώ τα χρέη των στεγαστικών δανείων παρέμειναν. Και αυτή η πτώση στην ιδιωτική δαπάνη οδήγησε, αναπόφευκτα, σε παγκόσμια ύφεση.

Διότι η οικονομία δεν είναι σαν ένα νοικοκυριό. Μια οικογένεια μπορεί να αποφασίσει να δαπανά λιγότερα και να προσπαθήσει να κερδίζει περισσότερα. Αλλά στην οικονομία συνολικά, οι δαπάνες και τα έσοδα πάνε μαζί: οι δαπάνες μου είναι το εισόδημά σου, οι δαπάνες σου είναι το εισόδημά μου. Αν όλοι προσπαθήσουν να περιορίσουν τις δαπάνες τους συγχρόνως, τα εισοδήματα θα πέσουν _ και η ανεργία θα εκτιναχθεί στα ύψη.

Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2012

Αντί να μπούμε στον South Stream, μπήκαμε στο Μνημόνιο

Του Βελισσάριου Δραγάτση

Η πέτρα του σκανδάλου που προκάλεσε λυτούς και δεμένους να ρίξουν την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, ο αγωγός “Southstream”, εγκαινιάστηκε από τον Ρώσο Πρόεδρο κ. Βλαντιμήρ Πούτιν στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Την ώρα που πέντε χώρες πανηγυρίζουν για την έναρξη αυτού του έργου, η Ελλάδα παραμένει στο περιθώριο, αιχμάλωτη στα δεσμά των Μνημονίων και της γερμανικής ηγεμονίας.

Εντύπωση προκαλεί η ύποπτη σιωπή τόσο της κυβέρνησης του κ. Αντώνη Σαμαρά, όσο και της κομματικής ιεραρχίας της Νέας Δημοκρατίας για το γεγονός αυτό, το οποίο επιβεβαιώνει την ορθότητα της πολιτικής που ακολούθησε ο κ. Κώστας Καραμανλής.
Διαβάζοντας πλέον την επίσημη ενημέρωση για τον αγωγό που θα περάσει από τη Βουλγαρία, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβενία και την Ιταλία αποδεικνύεται ο σκοτεινός ρόλος ορισμένων φερέφωνων που εξυπηρέτησαν συμφέροντα που δεν ήθελαν αυτήν την στρατηγική προσέγγιση των Αθηνών με τη Μόσχα. Επιπροσθέτως γεννιούνται εύλογα ερωτηματικά για τις πολιτικές ευθύνες του κ. Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος φέρει το βάρος της ακύρωσης ενός από τους σημαντικότερους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς της Ελλάδας.

Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012

Χρεοκοπία ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Πρώτα πρέπει να νικήσουμε τον φόβο της άγνοιας και μετά τους τοκογλύφους.
Ο ελληνικός λαός έχει πέσει θύμα μιας πρωτοφανούς μεθόδευσης. Έχει πέσει θύμα μιας τεράστιας προσπάθειας δυσφήμισης, εκβιασμού και τρομοκρατίας ...
Θύμα μιας προσπάθειας δαιμονοποίησής του, που ανάλογες έχουμε δει μόνον εις βάρος των Σέρβων και των Ιρακινών παραμονές των στρατιωτικών επεμβάσεων εναντίον τους. Για λόγους τους οποίους υποψιαζόμαστε —αλλά δεν είναι της παρούσης να αναφέρουμε— γνωστά κέντρα του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού ασχολούνται μέρα-νύκτα με το ελληνικό "ζήτημα". Σε έναν κόσμο που βουλιάζει από τα χρέη, τα πάντα αποδίδονται στην Ελλάδα. Η "γέφυρα" της οικονομίας "γκρεμίζεται", όχι επειδή είναι βαριοί οι "ελέφαντες", αλλά επειδή ένα "μυρμήγκι" κουβαλούσε μαζί του έναν "σάκο". Δεν είναι ένοχοι οι "ελέφαντες", γιατί αυτοί —ως "υπεύθυνοι"— κουβαλάνε μόνον τα απαραίτητα μαζί τους, σε αντίθεση με το προκλητικό και  ανεύθυνο "μυρμήγκι", το οποίο είχε το θράσος να κουβαλάει μαζί του έναν "σάκο".
Σε έναν κόσμο, όπου τα τρισεκατομμύρια "σφυρίζουν" απειλητικά γύρω από τους λαούς, υπεύθυνοι για όλα είναι οι Έλληνες, που —άκουσον άκουσον— έχουν συλλογική σύμβαση εργασίας. Σε έναν κόσμο, όπου οι ΗΠΑ διαρκώς καθυστερούν το "μοιραίο" με νέες εκτυπώσεις δολαρίων και νομοθετικές ρυθμίσεις αύξησης του χρέους τους, όλοι φοβούνται το "μπαμ" της Ελλάδας. Σε έναν κόσμο, όπου μια κοινή ιδιωτική τράπεζα, όπως η DEXIA, έχει "άνοιγμα" πολλαπλάσιο από το συνολικό ελληνικό χρέος, οι πάντες ανησυχούν για τη βιωσιμότητα του. Αυτό το κάνουν, για να τρομοκρατούν τους Έλληνες. Το κύριο μέσο που χρησιμοποιούν, για να επιτύχουν αυτήν την τρομοκράτησή τους, είναι ο εκβιασμός, που αφορά την επιβίωσή τους. 

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ... αυτός ο άνθρωπος αυτός, που περπατά πάντα σκυφτος ...


“Δεν γίνονται πράγματα, ρε πούστη μου, δεν γίνονται πράγματα…” Αυτή η βγαλμένη από το ντεκολτέ της Βάνας Μπάρμπα ατάκα σούρχεται στο μυαλό όταν η Μαρία Σπυράκη μας ενημερώνει ότι ο φερόμενος ως πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, συνομιλεί με τους Βενιζέλο και Κουβέλη, την ώρα που ένα αδεσποτάκι σηκώνει το πόδι και κατουράει στο…παγκάκι του Καμίνη. Κανείς άλλος λαός δεν θα μπορούσε να επιλέξει με τόση σοφία τις καρικατούρες του πρωινού ειδώλου του στον καθρέφτη και να τους αναθέσει την συγκυβέρνηση της χώρας στην πιο κρίσιμη συγκυρία από την εποχή που οι Ιταλοί βύθιζαν άνανδρα την «Έλλη».

Μόνο ο αστείος εθελοντής λαός του Αθήνα 2004, που αναζητεί μόνιμα πατερούληδες και μητερούλες να αναλάβουν τον ρόλο του εθνικού σωτήρα θα επέλεγε με τόση αφασία αυτούς τους ηγέτες τη συγκεκριμένη στιγμή. Ένας λαός που έχει συνηθίσει να προσεύχεται και να ζητιανεύει, η μάλλον όταν προσεύχεται να ζητιανεύει, απομεινάρι του σφάξε με αγάμ ν αγιάσω, θα επέτρεπε στον εαυτό του τέτοιο ξεπεσμό, τόση απαξία. Μόνο ένας δουλικός λαός που στερείται- ο καθένας από μας- αυτοεκτίμηση θα έμενε απαθής μπρος σ΄ αυτή την εκτόξευση προσβολών από μέρους της εξουσίας προς τον ίδιο, την οικογένειά του, τη σύζυγό του, τα παιδιά, τους γονείς, τα αδέλφια του. Μόνο ένας δουλοπρεπής ατιμασμένος και άτιμος λαός, θα κατάπινε τις προσβολές που έχει καταπιεί ο Έλληνας 2012. Το επιχείρημα «τι να κάνει ο κοσμάκης» που κυκλοφορεί στους καφενέδες, αποτυπώνει ακριβώς την θέση του καθενός μας στο κόσμο. Είμαστε «κοσμάκης» και ως “κοσμάκης” μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, για να γίνουν και κείνα με τη σειρά τους «κοσμάκης», ένα ατέλειωτο γαιτανάκι «κοσμάκης», από παππού στον εγγονό- δεν ξέρω πόσες πιο ατιμωτικές λέξεις από το «κοσμάκης» έχουν απομείνει αναξιοποίητες στο ελληνικό λεξικό.

Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012

Το τίμημα της προδοσίας

Ας μιλήσουμε καθαρά - χωρίς υπεκφυγές και φτιασιδώματα. Αλλωστε εδώ που φθάσαμε δεν έχουν νόημα οι καθωσπρεπισμοί και τα κεκαλυμμένα λόγια. Το προηγούμενο μοντέλο λειτουργίας της χώρας χρεοκόπησε και πλέον τείνει να καταρρεύσει. Χωρίς εξωτερική βοήθεια και στήριξη δεν στέκεται ούτε μέρα. Και αυτό το ξέρουν όλοι.
Επίσης είναι σαφές ότι δομές και σχέσεις που οικοδομήθηκαν στα 35 χρόνια της Μεταπολίτευσης δεν μπορούν να υπηρετηθούν πλέον.

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012

Yπάρχει "ρήτρα ύφεσης" στο Μνημόνιο αλλά ήταν μυστική...!!



Την αποκάλυψη ότι στο κείμενο της συμφωνίας για την χρηματοδότηση της Ελλάδας από την τρόικα υπάρχει "ρήτρα ύφεσης" που επιτρέπει την παράταση του χρόνου επίτευξης των μεταρρυθμιστικών στόχων σε περίπτωση που η ύφεση είναι χειρότερη των εκτιμήσεων, επιβεβαίωσε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, αλλά συμπλήρωσε ότι "δεν έχει νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα".


Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι κανείς δεν έχει μιλήσει μέχρι στιγμής για το θέμα και το ερωτημα είναι τι άλλο υπάρχει μέσα στα καταραμένα Μνημόνια και δεν τα γνωρίζουν οι πολίτες!

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών Μάρτιν Κοτχάους παραδέχθηκε ότι οι διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σχετικά με τους δημοσιονομικούς στόχους της Ελλάδας μπορούν να ξανανοίξουν σε περίπτωση που η ύφεση είναι χειρότερη των εκτιμήσεων της τρόικας.

Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα με την άποψη του εκπροσώπου του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, η ρήτρα αυτή «δεν έχει νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα», εξήγηση την οποία ο κ. Κοτχάους δεν θέλησε να διευκρινίσει περαιτέρω.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη πτυχή του προγράματο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας έχει ιδιαίτερη σημασία. Κι αυτό διότι σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί περαιτέρω ότι στις συμφωνίες αναχρηματοδότησης του ελληνικού χρέους με τους ξένους δανειστές υπάρχει «ρήτρα ύφεσης» η οποία προβλέπει την δυνατότητα παράτασης του χρόνου.



Πηγή : Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Παρασκευή 6 Ιουλίου 2012


Πρώτος στόχος της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα είναι η εκταμίευση της δόσης των 31,5 δισ. ευρώ από το μηχανισμό στήριξης το αργότερο έως τις 20 Αυγούστου.

Από τα χρήματα αυτά θα προχωρήσει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, και θα αποπληρωθεί ομόλογο που έχει στο χαρτοφυλάκιό της η ΕΚΤ, που θυμιζώ οτι κανένα ομόλογο της ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΕΥΤΕΙ !!

...είπατε κάτι για επαναδιαπραγμάτευση ???

The truth.

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Ο Τσίπρας καταγγέλλει με ονόματα το »κεφάλαιο » που λυμαίνεται την Ελλάδα


Απίστευτες καταγγελίες Τσίπρα! Κύριοι Εισαγγελείς, ακούει κανείς;

Αναδημοσιεύουμε ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ που περιλαμβάνει συγκεκριμένες αποκαλύψεις του Α. Τσίπρα:

«Το Κεφάλαιο μπορεί να είναι ...από τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη και τον Λάτση, μέχρι τον μικρομεσαίο που έχει ένα μαγαζί. Και αυτόν «κεφάλαιο» τον θεωρούν! Δεν μπορεί να λες «το κεφάλαιο» χωρίς να λες ονόματα και διευθύνσεις. Και να αναλαμβάνεις βέβαια και το πολιτικό κόστος» σημειώνει.

«Δεν μπορείς να καταγγέλλεις αόριστα το «Κεφάλαιο», όπως κάνει η Παπαρήγα που λέει αόριστα «φταίει το Κεφάλαιο»» λέει μεταξύ άλλων σε συνέντευξή του, o πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας. Στην ερώτηση πόσο συμπτωματικό είναι κάποιοι όμιλοι, όπως π.χ. αυτός του κυρίου Μυτιληναίου, που είδαμε πρόσφατα να καταγγέλλεται σε δημοσιεύματα για την ευκολία με την οποία παίρνει δουλειές, να είναι συγχρόνως χορηγός στα συνέδρια που κάνει ο αδελφός του πρωθυπουργού για την «πράσινη ανάπτυξη», ο κ. Τσίπρας απαντά:

«Ο κύριος Μυτιληναίος, διαθέτει μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Ξέρετε πως το παράγει; Με …; πετρέλαιο! Και ως γνωστόν, το πετρέλαιο είναι μαύρο. Δεν είναι «πράσινο». Κατά τ’ άλλα, μία από τις πρώτες ενέργειες του κυρίου Παπακωνσταντίνου, του «για αποτυχημένος μια χαρά σε βλέπω στην θέση σου», ξέρετε ποια ήταν; Ήταν να κατατάξει την μονάδα αυτή στις «πράσινες» πηγές ενέργειας και ο Έλληνας φορολογούμενος να πληρώνει…; Μυτιληνόσημο! Να πληρώνει δηλαδή την μονάδα αυτή ως ανανεώσιμη πηγή παραγωγής ρεύματος.

Επίσης γνωρίζω ότι ο κύριος Παπακωνσταντίνου, με το που ανέλαβε το «πράσινο» υπουργείο, υπέγραψε μία περιβαλλοντική μελέτη, την οποία η προκάτοχος του ηρνείτο επίμονα να εγκρίνει. Βεβαίως αυτή η επιμονή δεν της βγήκε σε κακό αφού σήμερα βρίσκεται ως πρέσβειρα στον ΟΟΣΑ, διαμένοντας σε μία πολυτελή κατοικία και με μισθό που υπερβαίνει τα 300 χιλ. ευρώ τον χρόνο. Προχώρησε λοιπόν μία μελέτη για τον χρυσό στην Χαλκιδική.
Την στιγμή που το τεχνικό επιμελητήριο, το Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το δασαρχείο Χαλκιδικής, θεωρούσαν ότι έχει πάρα πολλά προβλήματα και δεν μπορούσε να εγκριθεί.
Πίσω από αυτή την υπόθεση λοιπόν, πέραν από το θέμα του περιβάλλοντος, που εάν δεν χρησιμοποιηθούν οι σωστές μέθοδοι μπορεί να προκληθεί απίστευτη καταστροφή στο περιβάλλον, να μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας και εντέλει η Χαλκιδική από θέρετρο να γίνει φέρετρο- διότι εμείς δεν λέμε γενικά «αφήστε τα μεταλλεύματα εκεί που είναι», λέμε να τα βγάλετε με τις ορθές μεθόδους εξόρυξης και όχι να επιτρέψετε την καταστροφή του περιβάλλοντος για να κερδοσκοπήσει ο κάθε ανεύθυνος- Πέρα από όλα αυτά λοιπόν, εδώ υπάρχει ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο. Πίσω από το οποίο κρύβονται πάλι συγκεκριμένα συμφέροντα».

«Το 2003, το Ελληνικό δημόσιο πήρε πίσω από την εταιρεία TVX Gold την επίμαχη έκταση που είχε παραχωρήσει προς εκμετάλλευση αντί του ποσού των 11 εκ. ευρώ. Αμέσως μετά, παραχώρησε αυτή την έκταση αντί του ιδίου ποσού, που είχε δώσει στην TVX, στην Ελληνικός Χρυσός ΑΕ, στην οποία μεγαλομέτοχοι είναι ο κύριος Μπόμπολας, ο κύριος Κούτρας κλπ.
Εγώ βλέπετε, δεν μπορώ να αποφύγω να λέω ονόματα. Όπως κάνει η Παπαρήγα που λέει αόριστα «φταίει το Κεφάλαιο»! Το Κεφάλαιο μπορεί να είναι από τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη και τον Λάτση, μέχρι τον μικρομεσαίο που έχει ένα μαγαζί. Και αυτόν «κεφάλαιο» τον θεωρούν! Δεν μπορεί να λες «το κεφάλαιο» χωρίς να λες ονόματα και διευθύνσεις.
Βέβαια εγώ έχω πολιτικό κόστος γι’ αυτό. Όπως βλέπετε, δεν λένε «τι καλός που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ»!Από το 2003 λοιπόν, έχουν μία έκταση 300,000 στρεμμάτων με μόλις 11 εκ. ευρώ!
Η οποία έκταση, σύμφωνα με τις μελέτες του ΙΓΜΕ (τυχαίο που το κατήργησαν;) έχει ορυκτό πλούτο αξίας 20 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ! Πέρασαν τα χρόνια, όταν έγινε αυτή η αγοραπωλησία ο χρυσός είχε περίπου 280 Ευρώ η Ουγγιά και σήμερα έχει φτάσει στα 1700!!

Τώρα λοιπόν που η επένδυση είναι κυριολεκτικά «χρυσορυχείο», αποφασίζουν να προχωρήσουν στην επένδυση. Και επειδή αυτοί δεν έχουν μάθει να βάζουν το χέρι στην τσέπη, έτσι λειτουργούν οι νταβατζήδες, φέρνουν λεφτά από το Κατάρ!
Και έρχεται ο Παπανδρέου να κάνει τον μεσάζοντα! Για μία επένδυση με μεγάλα περιβαλλοντικά προβλήματα που δεν θα φέρει ούτε ένα Ευρώ στην χώρα μας, παρά μόνο μετά από πολλά χρόνια μέσω της φορολογίας των κερδών. Και όλοι ξέρουμε πως φορολογούνται τα κέρδη στην Ελλάδα.

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό! Το 2003, οι κάτοικοι προσέφυγαν στην Ευρωπαϊκή δικαιοσύνη θεωρώντας ότι η αγοραπωλησία είναι επιζήμια για το Ελληνικό δημόσιο…; και δικαιώθηκαν!
Γιατί πράγματι, δεν μπορεί μία τόσο μεγάλη περιουσία να αποτιμάται μόνο …; 11 εκ. Ευρώ!
Και πράγματι, η Ευρωπαϊκή επιτροπή δικαίωσε τους κατοίκους και επιδίκασε το ποσό των 15.5 εκ. Ευρώ (+ τόκους) εις βάρος της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός», υπέρ του δημοσίου!

Και τι νομίζετε ότι κάνει τότε το Ελληνικό κράτος που κόβει τα φάρμακα και τις συντάξεις των 300 Ευρώ; Κάνει προσφυγή στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια, για να μην εισπράξει από την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός! Για να ακυρώσει το πρόστιμο!!! Δεν μιλάμε πλέον για πολιτικούς αλλά για υπαλλήλους συμφερόντων!

Και το κερασάκι; Βάσει των 75εκ. ευρώ που έδωσε το Κατάρ για το ποσοστό της European Goldfields, σημαίνει ότι η τρέχουσα αξία της εταιρείας είναι 2 δισ. ευρώ! Τι σημαίνει αυτό; Ότι έδωσαν μόλις 11 εκ. ευρώ για να αποκτήσουν κάτι που σήμερα αποτιμάται 2 δισ. ευρώ και εκμεταλλεύεται έναν πλούτο της τάξεως των 20 ΔΙΣ ΕΥΡΩ!!!

Όταν λοιπόν κατήγγειλα την υπόθεση στην βουλή, άρχισαν τα ειρωνικά σχόλια στις εφημερίδες τύπου «πολύ ανήσυχος τον τελευταίο καιρό ο Τσίπρας, πετάγονται οι φλέβες στο λαιμό του κλπ». Εάν αυτά δεν είναι σκάνδαλα, τότε ποια είναι; Είναι ο ορισμός του σκανδάλου και πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι να λογοδοτήσουν.

Και επαναλαμβάνω ότι εγώ δεν είμαι αντίθετος στις επενδύσεις. Και βέβαια πρέπει να γίνουν επενδύσεις, πάντα με σεβασμό στο περιβάλλον. Αλλά να γίνουν επενδύσεις προς όφελος της χώρας και όχι των συγκεκριμένων συμφερόντων που την λυμαίνονται! Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε. Ή αυτοί, ή εμείς. Ή θα φύγουν αυτοί από την χώρα ή τα παιδιά μας θα πάνε μετανάστες. Και θέλει σύγκρουση μετωπική.

Και ο Κώστας ο Καραμανλής είχε αποφασίσει να έρθει σε ρήξη, προσπάθησε με το βασικό μέτοχο αλλά στο τέλος τους ανέχτηκε. Εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής. Ή αυτοί, ή η χώρα».


Σάββατο 16 Ιουνίου 2012

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΣΥΡΙΖΑ!! ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ!



Ναι, καλά διαβάζεις φίλε αναγνώστη. ΤΕΡΜΑ ΟΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ. ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ. Πρέπει, να κερδίσουμε χρόνο, πριν μας καταστρέψουν. Μπορεί, ο Σύριζα, να παρουσιάζεται ως υπερασπιστής των λαθρομεταναστών, αλλά αυτό που προέχει είναι η επιβίωσή μας.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ. ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ 1,5 ΜΗΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΑΜΕ ΤΡΟΜΟ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ. ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΦΙΑΛΤΗΣ! ΤΟ PARTY ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΟΡΟΙΔΕΥΕΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΑΡΜΑΚΟ! ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΓΕΛΟΥΝ….

Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΘΛΙΑ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΣΤΙΣ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ! ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΠΟΥ ΣΥΜΜΑΧΗΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ. ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΒΑΡΔΗ-ΜΠΟΜΠΟΛΑ…. ΠΟΤΕ ΩΣ ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΑΝ ΟΙ ΑΞΙΟΠΟΥΣΤΕΣ!!

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΚΑΙ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΑΝΤΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΛΑΚΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΗΤΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΖΗΤΑ ΨΗΦΟ! ΖΗΤΑ ΨΗΦΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΘΛΙΟ ΣΑΜΑΡΑ ΠΟΥ ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΕΝΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ. ΖΗΤΑ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ…..

ΤΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ-ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΑΚΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΖΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΣ. ΔΕΝ ΠΕΙΘΟΥΝ ΚΑΙ ΜΙΛΑΝΕ ΑΟΡΙΣΤΑ ΓΙΑ ΔΝΤ. ΔΕΝ ΠΕΙΘΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΣΟΚΑΚΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΠΑΧΤΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΨΗΦΟ.ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΨΕΜΑ…. ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΝΩ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ ΧΑΣΙΜΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ…..ΤΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; ΤΙ;; ΣΦΑΖΟΥΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΖΗΤΑΝΕ ΨΗΦΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! TOYΣ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ!! ΤΟΥΣ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ ΚΑΙ ΣΦΥΡΙΖΟΥΝ ΑΔΙΑΦΟΡΑ. Η ΧΩΡΑ ΣΒΗΝΕΙ ΚΑΙ ΧΑΖΟΓΕΛΟΥΝ…..ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ.


ΤΟ PARTY ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ.
Μπορεί να δυσαρέστησα κάποιους καλούς φίλους αλλά δεν πάει άλλο. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ. Εδώ που φτάσαμε πρέπει όλοι μας να δούμε τι θα κάνουμε. Οι τοκογλύφοι δεν αστειεύονται και θέλουν να μας θάψουν. Επαναλαμβάνω, ο Σύριζα, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κερδίσουμε χρόνο. Δεν ανήκω στον χώρο της αριστεράς, αλλά αν χρειαστεί για την πατρίδα μου θα κάνω την καρδιά μου πέτρα! Έχω, γράψει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι κατά μια έννοια εκπρόσωπος του Μογγολικού ΔΕΣΠΟΤΙΣΜΟΥ. Δεν παίρνω τίποτα πίσω. Όμως, δεν μπορεί να το πετύχει ακόμα και ΑΝ κυβερνήσει. Γιατί;;; Γιατί, προέχει το γραφειοκρατικό ΔΝΤ. Εκεί θα κερδίσουμε χρόνο…….
Υ.Γ. Είδατε πουθενά τους ηγέτες της Ελλαδικής Εκκλησίας;;;; Που χάθηκαν αλήθεια;;;; Δεν έχουν τύψεις;; Πως αφήνουν έναν λαό να υποφέρει;; Δεν τους ενοχλούν οι κατάρες του κόσμου;;; Πόσο αλήθεια σάπισαν από τα λεφτά των τραπεζιτών φίλων;; Μπορεί, στο Σύριζα να είναι άνθρωποι που πίστεψαν στο ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου, αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αυτές οι εξαιρέσεις μακάρι να κάνουν την διαφορά.

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ. ΔΕΙΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ.

Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012

Γιάννης Βαρουφάκης: Πως «διάολο» χρεοκοπεί και η κερδοφόρα Ισπανία;


Σε ένα ακόμα άρθρο αναφοράς για το περιοδικό «HOT DOC» που κυκλοφόρησε στα περίπτερα, ο γνωστός καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης εξαπολύει μύδρους εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διαχείριση ή μάλλον για την τροφοδότηση της κρίσης μέσω ακατανόητων αποφάσεων. Το παράδειγμα της Ισπανίας είναι συγκλονιστικό, πως μια χώρα απολύτως «ισοσκελισμένη και κερδοφόρα», την οδήγησαν οι γελοίες πολιτικές αποφάσεις και οι «αγορές» στο χείλος της καταστροφής…
Του Γιάννη Βαρουφάκη

Καλά εμείς. Έστω ότι είμαστε φοροφυγάδες, διεφθαρμένοι, τεμπέληδες, ελλειμματικοί από την κούνια, Ελληνάρες που απαιτούμε να ζούμε από τον ιδρώτα των λαών που παράγουν. Οι Ισπανοί όμως; Εκείνοι τι φταίνε;
- Η Ισπανία δεν είχε πλεονασματικό προϋπολογισμό λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;
- Η Ισπανία δεν είχε χρέος κατά πολύ χαμηλότερο της Γερμανίας λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;
- Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που πέτυχε να κάνει τους μόνους πλεονασματικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ιστορίας, αφήνοντας πίσω τους μια Μπαρτσελόνα χάρμα ιδέσθαι;
- Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που, με παράδειγμα τη Ζάρα, απέδειξε ότι η Ευρώπη μπορεί να παράγει προϊόντα υφαντουργίας χωρίς να χρειάζεται να μεταφέρει τις θέσεις εργασίας στην Άπω Ανατολή;
- Η Ισπανία δεν προσέφερε στη Volkswagen τα πιο επικερδή εργοστάσιά της στην Ευρώπη (εκείνα της Seat);
Κι όμως, η χώρα αυτή βρίσκεται σήμερα στην ίδια μαύρη τρύπα με εμάς. Πώς είναι κάτι τέτοιο δυνατόν, αν η κρίση οφείλεται σε κακοδαιμονίες που, δίχως αμφιβολία, χαρακτηρίζουν την Ελλάδα αλλά σε καμία των περιπτώσεων την Ισπανία;
Για μια στιγμή ας ξεχάσουμε τα δικά μας και ας αναλογιστούμε το δράμα που εκτυλίσσεται στην Ισπανία (όχι μόνο από αλληλεγγύη προς τον συμπαθή λαό της δυτικής Μεσογείου, αλλά γιατί έτσι θα καταλάβουμε καλύτερα τι μας συμβαίνει κι εμάς τώρα, αυτή τη στιγμή):
Από πέρσι το καλοκαίρι, οι ζημίες των ανόητων ισπανικών ιδιωτικών τραπεζών (που προκλήθηκαν από τζόγο στην αγορά ακινήτων) έχουν μεταφερθεί στους ώμους του ισπανικού δημοσίου, με αποτέλεσμα την ουσιαστική εκπαραθύρωση του τελευταίου από τις «αγορές».

Για να μην αναγκαστεί η EE να παραδεχθεί ότι η Ισπανία είναι η τέταρτη χώρα που «καταπίπτει», αποφασίστηκε η εξής παρανοϊκή «λύση»:
1: Η ΕΚΤ θα δέχεται ό,τι παλιόχαρτο της φέρνουν οι ισπανικές τράπεζες ως «εχέγγυο» και έτσι θα τις δανείσει πάνω από 300 δις με επιτόκιο 1%.
2: Επειδή αυτά τα χρήματα αποτελούν δανεικά, και με τα δανεικά δεν αποφεύγεται μια πτώχευση (παρά μόνο αναβάλλεται), το ισπανικό κράτος θα δανειστεί κι άλλα χρήματα (από το EFSF) με επιτόκιο περί το 4% για να τα χαρίσει στις τράπεζες (στο πλαίσιο της επανακεφαλαιοποίησης) – χωρίς βέβαια να λάβει κοινές μετοχές (κάτι που αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των κανόνων του… καπιταλισμού).
3: Λόγω όμως του 2, το ισπανικό κράτος σπρώχνεται βαθύτερα στην πτώχευση. Για να μην βουλιάξει άμεσα, σκέφτηκαν το εξής σοφό: Οι τράπεζες, την ίδια ώρα που θα παίρνουν δανεικά (κι αγύριστα) από το ισπανικό κράτος, θα του δανείζουν με επιτόκια 6% μέρος των δανεικών που παίρνουν από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%.

Κατανοείτε τι σημαίνουν τα παραπάνω;

Οι πτωχευμένες τράπεζες πρώτα μετέφεραν τις ζημίες τους στο ισπανικό κράτος, οδηγώντας το στην πτώχευση, κατόπιν εξασφάλισαν τόνους δανείων από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1%), μετά δάνεισαν ένα μέρος αυτών των χρημάτων στο… ισπανικό δημόσιο (με επιτόκιο 6%) και, παράλληλα, δανείζονται από το ισπανικό δημόσιο κι άλλα χρήμα τα οποία ο Ισπανός φορολογούμενος δανείζεται από το EFSF.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο απαράβατος όρος για να επιτραπεί στην Ισπανία αυτή η «λύση» είναι η επιβολή λιτότητας, που θα συρρικνώσει κι άλλο το εθνικό εισόδημα, από το οποίο το κράτος θα πρέπει να αντλήσει τους φόρους που απαιτούνται για την αποπληρωμή όλων αυτών των δανείων που έχει φορτωθεί ο ισπανικός λαός εκ μέρους των τραπεζιτών.
Όταν, λοιπόν, ευρωπαίοι συνάδελφοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, δακτυλοδείχνουν την Ελλάδα επειδή τόλμησε να πει όχι στο ευρωπαϊκό «σχέδιο» καταπολέμησης της κρίσης, τους απαντώ χωρίς περιστροφές: Θα παραδεχθώ ό,τι θέλετε, αλλά μόνο όταν μου εξηγήσετε, στη βάση του Ορθού Λόγου, «τι στο διάβολο κάνετε στην Ισπανία;».

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012

Νέο επαναστατικό κείμενο που αξιζει να διαβαστει απο ολους ...

Ο γιος του Θόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπούλου ο οποίος πέρυσι είχε προκαλέσει σχόλια με την συμμετοχή του στις διαδηλώσεις των «αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα, αλλά και με την αρθρογραφία του επιστρέφει με ένα νέο άρθρο.


Νέο επαναστατικό κείμενο από τον γιο της Γιάννας Αγγελοπούλου Στο κείμενο που φέρει το τίτλο «Τα διλήμματα του Ευρώ και η κρίση της Ευρωζώνης Απαντήσεις και νέες προκλήσεις από την πρόσφατη ιστορία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» και δημοσιεύεται σε εφημερίδα ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, κάνει ιστορική αναδρομή στην δεκαετία του 70' προσπαθώντας να αναδείξει τις μεθοδεύσεις του καπιταλιστικού συστήματος, με στόχο την κατάρρευση των αριστερών δυνάμεων.
Το κείμενο αναφέρει:
Όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο η «στρατηγική έντασης» θα κλιμακώνεται. Ενδεικτική του κλίματος είναι μια πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτου Πίτερσον, που τάσσεται ανοιχτά υπέρ μιας «επιδρομής» καταθετών στις Ελληνικές τράπεζες (bank run), η οποία, σπέρνοντας τον φόβο, θα ενίσχυε τα κόμματα που στηρίζουν το πρόγραμμα της Τρόικας. Μάλιστα, στην «καλύτερη περίπτωση», όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνονται οι αναλυτές του Ινστιτούτου, μια καταστροφική απόσυρση καταθέσεων θα μπορούσε να σταθεί αιτία για την ακύρωση των εκλογών, δεδομένου ότι αν οι εκλογές διεξαχθούν εν μέσω πανικού, οι «σχιζοφρενείς» πολίτες, που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα το ξανακάνουν, «εξουδετερώνοντας πολιτικά τον λαϊκισμό σε όλη την Ευρώπη».[1]
Αυτή τη φορά, λοιπόν, το δίλημμα φαίνεται να παίρνει την μορφή «ευρώ ή δραχμή». Το διακύβευμα, όπως διατυπώνεται από τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις, είναι σαφές: ή οι πολίτες ψηφίζουν τα «υπεύθυνα» κόμματα, που θα τηρήσουν κατά γράμμα τη δανειακή σύμβαση, ή η Ελλάδα αποπέμπεται από την ευρωζώνη. Δεν πρέπει, ωστόσο, να παραγνωρίζεται ότι μια τέτοια εξέλιξη θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου, οδηγώντας πιθανότατα στη διάλυση της ευρωζώνης. Αυτός είναι και ο λόγος που, παρά τις απειλές των Σόιμπλε και Μπαρόζο, οι Ολάντ, Μέρκελ, Μόντι και Γιούνκερ επιβεβαιώνουν την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, με τον τελευταίο, μάλιστα, να διακηρύσσει ότι οι Έλληνες είναι «συνιδιοκτήτες» του κοινού νομίσματος. Ως απάντηση δε στους εκβιασμούς, ο Jacques Delpla, ανώτερος οικονομικός σύμβουλος της BNP-Paribas και μέλος της Επιτροπής Συμβούλων του Γάλλου πρωθυπουργού, δήλωσε πρόσφατα πως «η απειλή προς την Ελλάδα ότι θα αποκλειστεί από τη δανειοδότηση εκ μέρους της Ε.Ε. δεν έχει καμία αξιοπιστία: η ευρωπαϊκή οικοδόμηση υπήρξε πάντοτε προσανατολισμένη προς την ειρήνη και την ευημερία και δεν θα πράξουμε διαφορετικά με την Ελλάδα». Την ίδια στιγμή, ο οίκος αξιολόγησης Fitch διαμηνύει ότι το σενάριο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ παραμένει «απίθανο», συμπληρώνοντας μάλιστα ότι «η λιτότητα από μόνη της δεν αποτελεί λύση».
Πέρα όμως από την πιθανότητα ή μη της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί να χαραχθεί μια βιώσιμη πολιτική διεξόδου από την κρίση σε αυτή τη βάση. Ίσως μια αναδρομή στην πρόσφατη ιστορία και συγκεκριμένα, στην απάντηση της αγγλικής και γαλλικής Αριστεράς στην κρίση της δεκαετίας του 1970, οδηγήσει στην εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων. Συνοπτικά, η κρίση του '70 στις ανεπτυγμένες οικονομίες, που έβαλε τέλος στη «χρυσή εποχή του καπιταλισμού», αποτέλεσε μια δομική κρίση του κυρίαρχου προτύπου οργάνωσης της παραγωγής και του Κεϋνσιανού παρεμβατικού κράτους, που ρύθμιζε την συνολική ζήτηση. Στον πυρήνα της, η κρίση εξέφραζε την αδυναμία αυτού του συστήματος κοινωνικοοικονομικών και πολιτικο-θεσμικών σχέσεων να αναπαραγάγει αποτελεσματικά τους όρους ύπαρξης και διατήρησής του.[2]
Από τα μέσα ήδη της δεκαετίας του 1960 διαφάνηκαν οι πρώτες ρωγμές στην ομαλή λειτουργία του συστήματος. Με την ανεργία στην Ευρώπη να βρίσκεται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα (1-4%), οι πολιτικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων κορυφώθηκαν (Μάης του '68 στη Γαλλία, το «καυτό φθινόπωρο» του 1969-70 στην Ιταλία) και η διαπραγματευτική δύναμη των συνδικάτων ενισχύθηκε, οδηγώντας σε μισθολογική έκρηξη, η οποία, παράλληλα με την οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους, επέφερε μια δραματική συμπίεση των κερδών του κεφαλαίου προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας. Και ενώ η πάλη μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών για τη διανομή του εισοδήματος εντεινόταν, ο τετραπλασιασμός της τιμής του πετρελαίου και η διεθνής συναλλαγματική αστάθεια μετά την κατάρρευση του συστήματος σταθερών ισοτιμιών Μπρέτον Γουντς το 1970-73 άλλαξαν την κατάσταση, βυθίζοντας τις ανεπτυγμένες χώρες στην ύφεση και εκτοξεύοντας στα ύψη τον πληθωρισμό και την ανεργία – το παράδοξο φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού.
Αυτή την κατάσταση κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν οι Εργατικοί στην Βρετανία το 1974 και οι Σοσιαλιστές και Κομμουνιστές στη Γαλλία το 1981, με την υιοθέτηση της «Εναλλακτικής Οικονομικής Στρατηγικής» και του «Κοινού Προγράμματος». Επρόκειτο για εθνικές στρατηγικές που, παρά τις μεταξύ τους διαφορές, αποσκοπούσαν στην αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, την αναδιανομή του εισοδήματος «προς τα κάτω» και την καταπολέμηση της ανεργίας. Κεντρικοί άξονες ήταν οι κεϋνσιανές πολιτικές αναθέρμανσης• οι εθνικοποιήσεις των μεγάλων παραγωγικών μονάδων και ο δημοκρατικός επανασχεδιασμός της οικονομίας• η ενίσχυση των δημοσίων προγραμμάτων υγείας, παιδείας και στέγασης, καθώς και της εργασιακής νομοθεσίας• η προοδευτική, κλιμακούμενη φορολογία• ο έλεγχος των τιμών για την τιθάσευση του πληθωρισμού• η μείωση του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών μέσω προστατευτικών εμπορικών μέτρων• και ο έλεγχος της διασυνοριακής κίνησης κεφαλαίων για να αποφευχθεί το λεγόμενο «capital strike», που είχε γονατίσει την ίδια περίοδο την κυβέρνηση του Αλιέντε στη Χιλή. Όπως σημειώνει ο Ντόναλντ Σασούν, η βασική θεωρία ήταν ο ριζοσπαστικός κεϋνσιανισμός, το βασικό όργανο το εθνικό κράτος.[3]
Η αποτυχία της βρετανικής και της γαλλικής προοδευτικής πολιτικής, μολονότι εφαρμόσθηκαν σε διαφορετική διεθνή συγκυρία και με διαφορετικούς συσχετισμούς δυνάμεων, επιτρέπει, εντούτοις, την εξαγωγή κάποιων κοινών συμπερασμάτων. Στη Βρετανία, οι Εργατικοί του Ουίλσον κέρδισαν τις εκλογές του '74 με σύνθημά τους την κοινωνική ισότητα. Κατά την πρώτη διετία, η κυβέρνηση επιδόθηκε στην εφαρμογή της «Εναλλακτικής Οικονομικής Στρατηγικής», όπως αυτή εξειδικεύτηκε από το «Κοινωνικό Συμβόλαιο», το οποίο έφερε την σφραγίδα της αριστερής πτέρυγας του κόμματος και των ενισχυμένων από το «κίνημα βάσης» (shop stewards movement) συνδικάτων. Ως αντιστάθμισμα για τα οφέλη του προωθημένου αυτού κοινωνικού προγράμματος, οι εργαζόμενοι δέχτηκαν το πάγωμα των μισθών τους, προκειμένου να μειωθεί ο ετήσιος ρυθμός αύξησης του πληθωρισμού, που το 1975 είχε φτάσει το 25%.
Το 1976, τα σχέδια της Βρετανικής αριστεράς ανατράπηκαν. Παρά την μείωση του ελλείμματος του ισοζυγίου πληρωμών και τη συγκράτηση του πληθωρισμού (15%), οι δυνάμεις του κεφαλαίου αντιστάθηκαν στην μεταρρυθμιστική απόπειρα. Με όχημα τις γνωστές μας «αγορές» και με αφορμή το δημοσιονομικό έλλειμμα, οργάνωσαν συστηματική επίθεση εναντίον της στερλίνας, με αποτέλεσμα την υποτίμησή της κατά 12%, τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Με τα επιτόκια να ακολουθούν ανοδική πορεία και τις κεντρικές τράπεζες να αρνούνται τη συνέχιση του δανεισμού, η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια απόκρουσης της επίθεσης των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών, προσέφυγε στο ΔΝΤ. Η προσφυγή αυτή αποδείχτηκε κομβική απόφαση• ένας αξιωματούχος του Αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών περιέγραφε ως εξής την ατμόσφαιρα των διαπραγματεύσεων: «Όλοι είχαμε την αίσθηση ότι υπήρχε πολύ σοβαρός κίνδυνος οι εξελίξεις να οδηγήσουν σε γενική κατάρρευση. Στα μάτια μου, το δίλημμα ήταν αν η Βρετανία θα παρέμενε στο φιλελεύθερο σύστημα της Δύσης ή, αντίθετα, αν θα επέλεγε μια ριζοσπαστική αλλαγή πορείας. Ανησυχούσαμε γιατί ο Τόνι Μπεν (ηγέτης της αριστερής πτέρυγας των Εργατικών) εξωθούσε την κυβέρνηση να γυρίσει την πλάτη στο ΔΝΤ. Πίστευω ότι, αν αποφασιζόταν κάτι τέτοιο, το όλο σύστημα θα άρχιζε να αποσυντίθεται. Ένας θεός ξέρει τι θα έκανε η Ιταλία και έπειτα η Γαλλία... Οι συνέπειες θα ήταν μεγάλες, όχι μόνο αναφορικά με την οικονομική ανάκαμψη, αλλά και στο πολιτικό επίπεδο. Γι'αυτό βλέπαμε τις εξελίξεις με όρους Αποκάλυψης».
Το επακόλουθο της προσφυγής ήταν η υποβολή της χώρας σε αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας και «εσωτερικής υποτίμησης». Παρά τις αντιστάσεις που προέβαλαν τα συνδικάτα και πολλά μέλη των Εργατικών, η Εναλλακτική Οικονομική Στρατηγική ακρωτηριάστηκε• οι εργαζόμενοι ένιωσαν προδομένοι. Ακολούθησε έκρηξη απεργιών, οι οποίες κορυφώθηκαν με το «χειμώνα της δυσφορίας» του 1978-79, που έριξε την κυβέρνηση. Η αδυναμία της τελευταίας να διαχειριστεί την κρίση μέσω ενός εθνικού κεϋνσιανισμού προλείανε το έδαφος για τον μονεταρισμό και τον αυταρχικό κρατισμό της Θάτσερ.
Σχεδόν μια δεκαετία από το πραξικόπημα του Πινοσέτ στη Χιλή, η εκλογή των Ρήγκαν και Θάτσερ επισφράγιζε την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και του «δόγματος του σοκ». Ό,τι έγινε με τρομακτική βιαιότητα στη Χιλή, η άνοδος δηλαδή μιας πολιτικής που κατεδαφίζε το κράτος πρόνοιας και κατέλυε τα κοινωνικά-εργατικά δικαιώματα, παραδίδοντας την κοινωνία στην πλήρη κυριαρχία της καπιταλιστικής αγοράς, έγινε κοινοβουλευτικά στις ανεπτυγμένες οικονομίες. Σε μια εξέλιξη όμως, που έμοιαζε καταλυτική, το 1981 ο Φρανσουά Μιττεράν κέρδισε τις γαλλικές προεδρικές εκλογές και προχώρησε στον σχηματισμό κυβέρνησης Σοσιαλιστών-Κομμουνιστών στη βάση του «Κοινού Προγράμματος» του 1972. Αν και με την υιοθέτηση πολιτικής τόνωσης της ζήτησης (που συμπεριλάμβανε σημαντικές αυξήσεις, εως 30%, σε μισθούς και συντάξεις) εμποδίστηκε η ύφεση και προστατεύτηκε η εγχώρια βιομηχανία από μια «βρετανικού τύπου» κατάρρευση, η ανεργία συνέχισε την ανοδική της πορεία – τον Μάιο του 1982 οι άνεργοι έφταναν τα δύο εκατομμύρια, 8% του εργατικού δυναμικού. Παράλληλα, το γεγονός ότι η γαλλική κυβέρνηση ακολουθούσε μια πολιτική δημοσιονομικής επέκτασης, τη στιγμή που οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες συρρίκνωναν κοινωνικές παροχές, μισθούς και επενδύσεις, είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση του πληθωρισμού και των εισαγωγών και, συνεπώς, την επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Τη ζοφερή αυτή πραγματικότητα ήρθε να συμπληρώσει η περαιτέρω συμπίεση των κερδών και η εκτίναξη του δημοσιονομικού ελλείμματος.
Οι κερδοσκοπικές επιθέσεις των διεθνών χρηματαγορών εναντίον του φράγκου και η άνοδος των επιτοκίων δεν άργησαν• σε διάστημα δεκαοκτώ μηνών το φράγκο υποτιμήθηκε τρεις φορές, ενώ παρά τους όλο και αυστηρότερους περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων, η μαζική φυγή συνέχιζε ακατάπαυστα. Καθώς η κρίση βάθαινε και η πιθανότητα συντονισμένης αναθέρμανσης των Ευρωπαϊκών οικονομιών δεν διαφαινόταν, ήδη από τον Ιούνιο του 1982 η κυβέρνηση συνεργασίας, παρά τις εσωτερικές αντιρρήσεις, έκανε στροφή στην επιθετική λιτότητα, υποχωρώντας στην πίεση των «αγορών», δηλαδή στις επιταγές των δυνάμεων του κεφαλαίου: προτεραιότητα δεν ήταν πια η ανεργία, αλλά ο πληθωρισμός και το έλλειμμα. Οι δημόσιες επενδύσεις περικόπηκαν, η ανεργία, που μόλις είχε αρχίσει να σταθεροποιείται, έφτασε το 10%, οι μισθοί πάγωσαν, ενώ η καθολική προστασία του κράτους πρόνοιας άρχισε να υποχωρεί. Μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του '84, οι Σοσιαλιστές, σχηματίζοντας μόνοι τους, αυτή τη φορά, κυβέρνηση, συνέχισαν στην ίδια κατεύθυνση, προωθώντας την πλήρη απελευθέρωση της ροής κεφαλαίων, την απορρύθμιση, τις ιδιωτικοποιήσεις και το «κλείδωμα» της ισοτιμίας του φράγκου στα πλαίσια της ΟΝΕ, κίνηση που αποτέλεσε το πρώτο βήμα προς τη νομισματική ενοποίηση. Ο Μιττεράν αποδείχτηκε βασιλικότερος του βασιλέως.[4]
Οι εμπειρίες της Βρετανίας και της Γαλλίας ανέδειξαν τα όρια της στρατηγικής αντιμετώπισης της κρίσης της δεκαετίας του '70. Σε συνθήκες χαμηλής κερδοφορίας και αναιμικών ρυθμών ανάπτυξης, διαφάνηκαν ανυπέρβλητα εμπόδια στην εφαρμογή εθνικών κεϋνσιανών πολιτικών. Και αυτό, διότι η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική έτεινε να ενισχύει τον πληθωρισμό, καθώς οι επιχειρήσεις εκμεταλλεύονταν την τόνωση της ζήτησης για να αυξήσουν τις τιμές και να αποκαταστήσουν τα περιθώρια κέρδους τους. Ο πληθωρισμός, με τη σειρά του, προκαλούσε πτώση των πραγματικών μισθών τη στιγμή που η αυτοπεποίθηση και διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων αυξανόταν λόγω της εκλογής «δικής τους» κυβέρνησης. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Βρετανίας, το τεταμένο οικονομικό κλίμα και η πτωτική ανεργία ευνόησαν επιθετικές διαπραγματεύσεις μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών, οδηγώντας σε ένα ανοδικό σπιράλ μισθών και τιμών.
Η περιχαράκωση των κεϋνσιανών πολιτικών στα όρια του εθνικού κράτους προσέκρουσε και στον παράγοντα της διεθνοποίησης των καπιταλιστικών οικονομιών. Η έκθεση των δυτικοευρωπαϊκών οικονομιών στον διεθνή ανταγωνισμό και, μετά την κατάρρευση του Μπρέτον Γουντς, στις κυμαινόμενες συναλλαγματικές ισοτιμίες, σήμαινε ότι η μεμονωμένη εφαρμογή επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής σε εθνικό επίπεδο θα προκαλούσε ταχύτερη αύξηση του πληθωρισμού και των εισαγωγών απ'ότι στους εμπορικούς εταίρους, και συνεπακόλουθα, απώλεια ανταγωνιστικότητας. «Επειδή ο καπιταλισμός είχε γίνει ένα πραγματικά διεθνοποιημένο σύστημα, οι εθνικές σοσιαλδημοκρατίες υποβάλλονταν στους περιορισμούς του ισοζυγίου πληρωμών».[5]
Συνοψίζοντας, οι στρατηγικές του «σοσιαλισμού σε μία χώρα» που υιοθέτησαν οι αριστερές κυβερνήσεις στην δυτική Ευρώπη, ακολουθώντας πεπατημένα μονοπάτια, ήρθαν αντιμέτωπες με τις μεταβαλλόμενες ανάγκες της κεφαλαιακής συσσώρευσης και την εντονότερη αλληλεξάρτηση των οικονομιών. Στα τέλη της δεκαετίας του '70, οι θεσμικοί συμβιβασμοί μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών, όπως εκφράστηκαν στο παρεμβατικό κράτος πρόνοιας, δεν άντεξαν στις πιέσεις της βιομηχανικής παρακμής, του στασιμοπληθωρισμού, της χαμηλής κερδοφορίας και της επιτάχυνσης της διεθνούς κινητικότητας των κεφαλαίων. Στα ανωτέρω ήρθε να προστεθεί η επάνοδος των διεθνών χρηματαγορών, των οποίων η επιφυλακτικότητα – ή και επιθετικότητα – έναντι των αριστερών κυβερνήσεων διαμόρφωσε το έδαφος κατά τρόπο καθοριστικό.
Παρατηρείται, ωστόσο, ότι μια φιλολαϊκή έκβαση της κρίσης θα ήταν δυνατή στη βάση της διαμόρφωσης αφενός, μιας καινοτόμου δημοκρατικής αναδιάρθρωσης των εθνικών οικονομιών και αφετέρου, μιας ευρωπαϊκά συντονισμένης κρατικής επεκτατικής παρέμβασης στην οικονομία. Όπως, όμως, παρατηρούν οι Λάσκος και Τσακαλώτος, η κυρίαρχη στη δυτική Ευρώπη Αριστερά «συνέχιζε να θεωρεί δεδομένη την ύπαρξη πολλών βαθμών ελευθερίας για την άσκηση της πολιτικής δράσης, της νομοθετικής πρωτοβουλίας και, κυρίως, της οικονομικής της παρέμβασης στα όρια του εθνικού κράτους. Όμως, υπήρχαν ήδη πολλές ενδείξεις πως ο κεϋνσιανισμός σε εθνικό επίπεδο έπνεε τα λοίσθια».[6]
Με την ήττα της Αριστεράς, σφραγίστηκε η άνοδος ενός άγριου, νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού στην Ευρώπη και τον κόσμο. Ο νεοφιλελευθερισμός, εκτός από ουτοπικό δόγμα, ότι η αγοραία συναλλαγή αποτελεί ένα σύστημα ηθικών αρχών που μπορεί να χρησιμεύσει ως οδηγός της ανθρώπινης δραστηριότητας στο σύνολό της, συνιστά ένα αντιδραστικό πολιτικό πρότζεκτ για την εγκαθίδρυση ομαλών συνθηκών για την κεφαλαιακή συσσώρευση και την αποκατάσταση της εξουσίας των οικονομικών ελίτ.[7] Στα χρόνια που ακολούθησαν την ταραγμένη δεκαετία του '70, ο νεοφιλελευθερισμός στηρίχτηκε στην επάνοδο των διεθνών χρηματαγορών και την απορρύθμιση τους, την «συσσώρευση μέσω της απαλλοτρίωσης» (ιδιωτικοποιήσεις, εμπορευματοποίηση συλλογικών αγαθών κ.α.) και την αναδιανομή του εισοδήματος από την εργασία προς το κεφάλαιο. Στο τελευταίο συνέβαλλαν η αποδυνάμωση των συνδικάτων, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και το άνοιγμα των αγορών του Τρίτου Κόσμου, τα οποία, με τη σειρά τους, καταδείκνυαν την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που ο Πωλ Κρούγκμαν ονομάζει «μεγάλη απόκλιση», δηλαδή η έκρηξη της εισοδηματικής ανισότητας σε Βικτοριανά επίπεδα.
Στην Ευρώπη, ως όχημα της νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης λειτούργησαν η Συνθήκη του Μάαστριχτ και συνολικά η ΟΝΕ. Το πεπερασμένο, όμως, αυτής της στρατηγικής αναδείχτηκε με την κρίση του 2007-08. Αν και η κρίση ξέσπασε στις ΗΠΑ, όταν τα υπερδανεισμένα φτωχά νοικοκυριά (οι οφειλέτες «NINJA»: no income, no job, no assets) άρχισαν να χρεοκοπούν μαζικά, εκμηδενίζοντας την αξία των τοξικών δανείων που κατείχαν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, σύντομα μεταφέρθηκε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. «Το κεφάλαιο», υπογραμμίζει ο Χάρβεϊ, «ποτέ δεν αντικρούει τις τάσεις του προς την κρίση, απλώς τις μετατοπίζει. Αυτό το κάνει με διττή έννοια, από το ένα μέρος του κόσμου σε ένα άλλο και από ένα είδος προβλήματος σε ένα άλλο». Έτσι, η σφοδρότητα της κρίσης μετατοπίστηκε από τις τράπεζες στα δημόσια οικονομικά, με συνέπεια την ραγδαία επιδείνωση των δημοσιονομικών θέσεων των κρατών, και στη συνέχεια, στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους με τη μορφή της λιτότητας και της ανεργίας.[8]
Στην ευρωζώνη, η κρίση εκδηλώθηκε ως διπλή κρίση του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος και του ενιαίου νομίσματος. Στη ρίζα της πρώτης βρίσκονται η ακραία ανισότητα, η φτώχεια, η απορρύθμιση των χρηματαγορών και η «εκτεταμένη εμπορευματοποίηση του κύκλου της ζωής μέσω της υπερχρέωσης (στεγαστικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες), και της ιδιωτικοποίησης-περικοπής της κοινωνικής ασφάλισης», με την τελευταία να λειτουργεί ως αντίβαρο στις τάσεις υποκατανάλωσης. Ως αποτέλεσμα, η κρίση πήρε τη μορφή πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας και ανεπαρκούς ζήτησης.[9]
Παράλληλα, η κρίση της ευρωζώνης ανάγεται στην ίδια τη δομή και τη στρατηγική του ενιαίου νομίσματος. Σύμφωνα με τους Μηλιό και Σωτηρόπουλο, οι επίμονες ανισορροπίες (στα ισοζύγια χρηματοοικονομικών και τρέχουσων συναλλαγών) στο εσωτερικό της ευρωζώνης και η διόγκωση του ιδιωτικού (και δημόσιου) χρέους αποτελούν μια ενεργή αντίφαση της συνoλικότερης αρχιτεκτονικής. Από τη μια πλευρά, συνέβαλαν στην οργάνωση της κοινωνικής συναίνεσης γύρω από τη νεοφιλελεύθερη αναπτυξιακή στρατηγική. Από την άλλη, όμως, αποδείχτηκαν ένα καθεστώς συμβίωσης ιδιαίτερα ευάλωτο σε απρόβλεπτα οικονομικά συμβάντα. Η αντιμετώπιση των ανωτέρω ανισορροπιών, δεδομένου του νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού της ευρωπαϊκής πολιτικής, επιχειρείται μέσα από συνθήκες «ύφεσης» των πραγματικών εισοδημάτων της εργασίας – με αυταρχική επιτήρηση όρων και απολαβών – και έμφαση στην ανταγωνιστικότητα. Επιλογή εξαιρετικά επικίνδυνη για την οργάνωση της κοινωνικής συναίνεσης, αποτελεί εγγενές και αναγκαίο παρακολούθημα της αποστολής της ΟΝΕ, ως μηχανισμού διαρκούς πίεσης προς τα κράτη-μέλη, τόσο του «κέντρου» όσο και της «περιφέρειας», για αναδιοργάνωση (ελαστικοποίηση, υποβάθμιση) της εργασίας.[10]
Η σύζευξη της κρίσης της ευρωζώνης με εκείνη του νεοφιλελευθερισμού καταδεικνύει συνεπακόλουθα, ότι η ελληνική κρίση δεν αποτελεί παρά κεφάλαιο της κρίσης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, μιας κρίσης που δεν επιδέχεται προοδευτικές, φιλολαϊκές λύσεις στα στενά όρια των εθνικών συνόρων. Διέξοδο από μια τέτοια κρίση θα μπορούσε να εγγυηθεί η αναθεώρηση των σαθρών θεμελίων της ευρωζώνης. Στα άμεσα μέτρα, σύμφωνα με τους Γιάνη Βαρουφάκη και Στιούαρτ Χόλαντ, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται η έκδοση ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, με σκοπό την χρηματοδότηση ενός «New Deal» για την Ευρώπη. Ένα τέτοιο πρόγραμμα θα αποτελούσε το πρώτο βήμα στη δημιουργία ενός «μηχανισμού ανακύκλωσης πλεονασμάτων» για την προώθηση παραγωγικών επενδύσεων στις ελλειμματικές περιοχές της Ευρώπης, ώστε να αντιμετωπιστούν οι εσωτερικές ανισορροπίες και η ελλιπής συνολική ζήτηση. Επιπρόσθετα, απαιτείται η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του κρατικού χρέους, με τη μετακύλιση του «νομίμου» χρέους (έως 60% του ΑΕΠ σύμφωνα με το Μάαστριχτ) στην ΕΚΤ και την αποπληρωμή του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης και απασχόλησης, παράλληλα με την ανακεφαλαίοποίηση και ενοποίηση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και την εγγύηση των καταθέσεων.[11]
Προϋπόθεση, ωστόσο, για την υλοποίηση των ανωτέρω προτάσεων είναι αφενός, η ριζική αναθεώρηση του ρόλου της ΕΚΤ και αφετέρου, η θέση των ευρωπαϊκών τραπεζών υπό δημόσιο, διαφανή έλεγχο και η λειτουργία τους στη βάση του δημοσίου συμφέροντος. Η κρισιμότητα ενός κοινωνικοποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος συναρτάται με τη συμβολή του στην οικοδόμηση ενός κοινωνικά ωφέλιμου προτύπου ανάπτυξης. Στο πλαίσιο του τελευταίου, απαιτείται, επίσης, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η υπεράσπιση των συλλογικών αγαθών και του κράτους πρόνοιας, ο οικολογικός μετασχηματισμός της οικονομίας, η ρύθμιση και φορολόγηση των χρηματαγορών, η αναδιανομή του εισοδήματος και της εξουσίας από το κεφάλαιο προς την εργασία και η ακύρωση των νόμων που μετατρέπουν την αξιοπρεπή διαβίωση από δικαίωμα σε προνόμιο. Είναι, δηλαδή, σαφές ότι, πέραν του απονομιμοποιημένου μνημονίου, χρειάζεται επανεξέταση του συνολικού πλαισίου στρατηγικής (Μάαστριχτ, Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, κλπ.), στον αντίποδα μιας «ανάπτυξης» βασισμένης στην υποβάθμιση της συλλογικής ευημερίας, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις «ειδικές ζώνες ελεύθερου εμπορίου». Εξάλλου, όπως προφητικά διαπίστωνε ο Καρλ Πολάνυι, «η καθιέρωση του μηχανισμού της αγοράς ως μοναδικού ρυθμιστή της τύχης των ανθρώπων και του φυσικού τους περιβάλλοντος... θα κατέληγε στην κατάλυση της κοινωνίας... Αχρηστεύοντας την εργασιακή δύναμη του ανθρώπου, το σύστημα αναπόφευκτα θα αχρήστευε την φυσική, ηθική και ψυχολογική οντότητα που λέγεται «άνθρωπος».[12]
Καμία ανάλυση, ωστόσο, δεν θα πρέπει να λησμονεί το γεγονός ότι οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής πολιτικής οικονομίας και τα δομικά προβλήματα του μεταπολιτευτικού κρατικού μηχανισμού (η στρεβλή ανάπτυξη του ελληνικού κεφαλαίου, η χρόνια, συστηματική και εκτεταμένη διαφθορά) προσδίδουν μια «μοναδικότητα» στην ελληνική κρίση. Επί παραδείγματι, η αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος, αποτελεί εν μέρει συνέπεια μιας «πολύ μεγάλης, χρόνιας και συνειδητής από την πλευρά της εξουσίας, ταξικά μεροληπτικής υστέρησης των δημοσίων εσόδων... στην τελευταία δεκαετία, ενώ οι δαπάνες υπολείπονταν κατά 1-3% σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, τα έσοδα ήταν 4-7% μικρότερα».[13] Η ανεξέλεγκτη φοροδιαφυγή και η φοροαπαλλαγή, ιδιαίτερα των μεγάλων εισοδημάτων, σε συνδυασμό με τις πελατειακές σχέσεις, που έθρεψε ο δικομματισμός, αποτέλεσαν βασικές αιτίες του αρπακτικού και άκοπου πλουτισμού μερίδων της κοινωνίας. Βέβαια, στις νεοφιλελεύθερες αναλύσεις, οι τραπεζίτες, οι κατασκευαστές και οι προμηθευτές όπλων και ηλεκτρονικών συστημάτων σπάνια συγκαταλέγονται στα συντεχνιακά συμφέροντα. Σπάνια, επίσης, τονίζεται ότι από το 1995 η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό φτώχειας στην Ε.Ε. των 15 (20-22%)• ότι το μερίδιο μισθών στο ΑΕΠ πέφτει από τα μέσα της δεκαετίας του '80• ότι οι κοινωνικές παροχές και μεταβιβάσεις υπολείπονται του Ευρωπαϊκού μέσου όρου κατά 2-4%• ή, τέλος, ότι η εισοδηματική ανισότητα στην Ελλάδα ήταν διαρκώς και είναι πολύ μεγαλύτερη του μέσου όρου της Ε.Ε.
Οι ιδιομορφίες της ελληνικής πολιτικής οικονομίας, και η ανάγκη ριζικού μετασχηματισμού της σε προοδευτική κατεύθυνση, δεν αναιρούν τη διαπίστωση ότι η υπέρβαση της κρίσης ή θα γίνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ή δεν θα γίνει καθόλου, χωρίς αυτό να υποβαθμίζει την ανάγκη εκπόνησης σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την ανόρθωση της κοινωνίας, τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος και τον εξορθολογισμό της δημόσιας διοίκησης. Η πολιτική της εθνικής περιχαράκωσης και της επιστροφής στη δραχμή, σε συνθήκες μάλιστα περιπλοκότερες εκείνων, που αντιμετώπισαν οι κυβερνήσεις στην Βρετανία και τη Γαλλία, δεν αποτελεί, στην παρούσα συγκυρία, λύση. Μια εθνική ανταγωνιστική στρατηγική εξόδου από το ευρώ που βασίζεται στους δύο δομικούς άξονες της υπάρχουσας πολιτικής (δημοσιονομική πειθαρχία ως μέσο για την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και τη συνέχιση της φορολογικής ασυλίας του κεφαλαίου, εισοδηματική «υποτίμηση») δεν αποτελεί, εξάλλου, τίποτα περισσότερο από μια ακραία εκδοχή του παραπάνω πλαισίου.[14] Άλλωστε, το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει «ολοκληρωθεί» σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην είναι νοητή μια ανώδυνη έξοδος κράτους-μέλους από το ενιαίο νόμισμα.
Συνεπώς, η πολιτική διεξόδου από την κρίση πρέπει να προσανατολίζεται στην αναμόρφωση των όρων με τους οποίους εντάσσεται η κάθε χώρα-μέλος στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. Η τελευταία αποτελεί προνομιακό πεδίο κοινής πάλης για την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων κεφαλαίου-εργασίας, την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού και την σφυρηλάτηση της δημοκρατίας. Το πραγματικό διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών δεν είναι «ευρώ ή δραχμή»• αντιθέτως, συμπυκνώνεται στο δίλημμα νεοφιλελεύθερη λιτότητα και εξαθλίωση ή κοινωνική συνοχή, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Στην Ευρώπη των «αγορών», αντιπαραβάλλεται η κοινωνική Ευρώπη των λαών και της αλληλεγγύης. Η μάχη, όπως διαπιστώνει ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, δεν δίνεται μόνο για την Ελλάδα, καθώς η χώρα μας «δεν είναι εξαίρεση. Αποτελεί ένα από τα κύρια πεδία δοκιμών ενός νέου κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου, δυνητικά καθολικής εφαρμογής: μιας απο-πολιτικοποιημένης τεχνοκρατίας, στην οποία θα επιτρέπεται στους τραπεζίτες και άλλους ειδήμονες να κατεδαφίζουν τη δημοκρατία. Σώζοντας την Ελλάδα από τους φερόμενους ως σωτήρες, σώζουμε και την ίδια την Ευρώπη".[15]
[1] «The Endgame in Greece – How a bank run could be part of the solution», Peterson Institute for International Economics, 16 Μαΐου, 2012. http://www.piie.com/realtime/?p=2884
[2] Ηλίας Κουρλιούρος, Διαδρομές στις Θεωρίες του Χώρου: Οικονομικές Γεωγραφίες της Παραγωγής και της Ανάπτυξης (Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, 2001), Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Η Κατάσταση της Μετανεωτερικότητας (Αθήνα, Μεταίχμιο, 2009).
[3] Ντόναλντ Σασούν, Εκατό Χρόνια Σοσιαλισμού: Η Δυτικοευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ο Αιώνα (Αθήνα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2001)
[4] Για τις εμπειρίες Βρετανίας και Γαλλίας, βλέπε Χρήστος Λάσκος και Ευκλείδης Τσακαλώτος, Από τον Κέυνς στη Θάτσερ, Χωρίς Επιστροφή (Αθήνα, ΚΨΜ, 2011), Ντόναλτ Σασούν, Εκατό Χρόνια Σοσιαλισμού: Η Δυτικοευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ο Αιώνα (Αθήνα, Εκδ. Καστανιώτη, 2001), Philip Armstrong, Andrew Glyn, John Harrison, Capitalism Since 1945 (Οξφόρδη, Basil Blackwell, 1991), Rawi Abedal, Capital Rules: The Construction of Global Finance (Κέμπριτζ, HUP, 2007), Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Επιστροφή στο Μέλλον (Αθήνα, Εκδ. Λιβάνη, 2010).
[5] Ντόναλντ Σασούν, Εκατό Χρόνια Σοσιαλισμού: Η Δυτικοευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ο Αιώνα.
[6] Χρήστος Λάσκος και Ευκλείδης Τσακαλώτος, Από τον Κέυνς στη Θάτσερ, Χωρίς Επιστροφή.
[7] Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Νεοφιλελευθερισμός: Ιστορία και Παρόν (Αθήνα, Εκδ. Καστανιώτη, 2007).
[8] Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Το Αίνιγμα του Κεφαλαίου και οι Κρίσεις του Καπιταλισμού (Αθήνα, Εκδ. Καστανιώτη, 2011).
[9] Robin Blackburn, «Crisis 2.0», New Left Review, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2011.
[10] Γιάννης Μηλιός και Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος, Ιμπεριαλισμός, Χρηματοπιστωτικές Αγορές, Κρίση (Αθήνα, Εκδ. Νήσος, 2011).
[11] Ενδεικτικά, βλέπε Γιάνης Βαρουφάκης, «Πρόταση 3.0», Protagon.gr, 17 Μαΐου 2012, συνέντευξη στο Intelligent Life, Τεύχος 4, 2012, Παγκόσμιος Μινώταυρος: οι πραγματικές αιτίες της Κρίσης (Αθήνα, Εκδ. Λιβάνη, 2012).
[12] Καρλ Πολάνυι, Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός (Θεσσαλονίκη, Εκδ. Νησίδες, 2007).
[13] Χρήστος Λάσκος και Ευκλείδης Τσακαλώτος, Από τον Κέυνς στη Θάτσερ, Χωρίς Επιστροφή.
[14] Βλέπε Γιάννης Μηλιός και Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος, Ιμπεριαλισμός, Χρηματοπιστωτικές Αγορές, Κρίση, Μηλιός, Λάσκος και Τσακαλώτος, «Communist Dilemmas over the Greek-Euro Crisis: To Exit or Not to Exit?», The Trim, 22 Φεβρουαρίου, 2012
[15] Slavoj Žižek, «Save us from the saviours», London Review of Books, 7 Ιουνίου, 2012.

Κυριακή 27 Μαΐου 2012

Oι κατώτατοι μισθοί στην Ευρώπη... 2011-12


Με τα ποσοστά φτώχειας να αυξάνονται σε ανησυχητικό βαθμό σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Επιτροπή επιχειρεί να δημιουργήσει ένα κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας, ώστε να υπάρχει πρόνοια για τους μη έχοντες και τις κοινωνικές ομάδες, που αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα.

Σε αυτό το πλαίσιο, έχει αρχίσει η συζήτηση για την καθιέρωση ενός ενιαίου κατώτατου μισθού στις 27 χώρες – μέλη. H συγκεκριμένη πρόταση, που βρίσκεται εν μέσω διασταυρούμενων πυρών μεταξύ συνδικάτων και εργοδοτικών οργανώσεων, ξεκίνησε – μεταξύ άλλων – και υποστηρίζεται θερμά από το Βερολίνο. Συγκεκριμένα, από τους εκπροσώπους των Γερμανών εργαζομένων, οι οποίοι επιχειρούν να περιορίσουν το εκτεταμένο φαινόμενο της ελαστικής απασχόλησης με αποδοχές 400 ευρώ.

Άλλωστε, στη Γερμανία, δεν υπάρχει κατώτατος μισθός. Συνολικά, από τις 27 χώρες – μέλη, κατώτατος μισθός είναι θεσπισμένος στις 20. Ας δούμε, λοιπόν, ποια είναι τα επίπεδα των συγκεκριμένων αποδοχών, αλλά και τα ποσοστά ανεργίας σε όλη την Ένωση.
ΧΩΡΑΚΑΤΩΤΑΤΟΣ ΜΙΣΘΟΣΑΝΕΡΓΙΑ
ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ1.8015,2%
ΙΡΛΑΝΔΙΑ1.46114,7%
ΟΛΛΑΝΔΙΑ1.4464,9%
ΒΕΛΓΙΟ1.4437,2%
ΓΑΛΛΙΑ1.39810%
ΗΝΩΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΟ1.2018,3%
ΣΛΟΒΕΝΙΑ7638,7%
ΙΣΠΑΝΙΑ74823,6%
ΜΑΛΤΑ6796,8%
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ56515%
ΕΛΛΑΔΑ51121,8%
ΠΟΛΩΝΙΑ33610,2%
ΣΛΟΒΑΚΙΑ32714%
ΤΣΕΧΙΑ3106,8%
ΟΥΓΓΑΡΙΑ29511%
ΕΣΘΟΝΙΑ29011,7%
ΛΕΤΟΝΙΑ28614,6%
ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ23114,3%
ΡΟΥΜΑΝΙΑ1627,1%
ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ13812,4%

Σάββατο 26 Μαΐου 2012

Τί συνέβη, και ξαφνικά το 2010 ανακαλύψατε όλοι , ότι, το χρέος της Ελλάδος, ήταν μή βιώσιμο ???



Παρακάτω φαίνεται τι περιελάμβανε η έκθεση του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών για το Κρατικό Δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ονομαστικού ΑΕΠ ανά κράτος, κατά το 2009 (2008) :

Ιαπωνία 189,8 % (173,1 %), Ελλάδα 115,2% (105,8 %), Ιταλία 114,61% (99,2 %), Βέλγιο 97,2 % (89,8 %), Γαλλία 76,1 % (67,4 %), Γερμανία 73,1 % (65,9 %), Ευρωζώνη 73,0 % (61,5 %), Ευρωπαϊκή Ένωση (μέσος όρος) 72,6 % (61,5 %), Αυστρία 69,1 % (62,6 %), Ηνωμένο Βασίλειο 68,6 % (52,0 %), Ιρλανδία 65,8 % (44,1 %), Ηνωμένες Πολιτείες 65,2 % (70,7 %), Ολλανδία 59,8 % (58,2 %), Ισπανία 54,3 % (39,7 %), Σουηδία 42,1 % (38,0 %), Ελβετία 41.3 % (2008), Λουξεμβούργο 15,0 % (13,5 %), Εσθονία 7,4 % (4,6 %).

Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Έκθεση Δεκεμβρίου 2009, δημοσιευθήσα στίς 01-01-2010).

Σε ότι αφορά την Ελλάδα το ποσοστό του Δημόσιου Χρέους ήταν 115,2 % του ΑΕΠ, σύμφωνα με την δική σας έκθεση, του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών, μικρότερο δηλ από αυτό το οποίο η κ. Μέρκελ διακυρηγμένα θεωρεί ώς όριο βιωσιμότητος, δηλ. το 120 % του ΑΕΠ, της Ισπανίας ήταν 54,3 % και της Ιταλίας 114,61 %, κτλ.

Τί συνέβη, και ξαφνικά το 2010 ανακαλύψατε όλοι εσείς οι Ευρωπαίοι, ότι, το χρέος της Ελλάδος, ήταν μή βιώσιμο, μή εξυπηρετήσιμο, και ότι η χώρα μου έπρεπε να είναι υπό την Επιτροπεία σας, και υποτελή σας, υπο την κατοχή σας ώς νεοαποικία σας ;;;

Μήπως ο ανταγωνισμός των υδρογονανθράκων της περιοχής μας, και φοβηθήκατε "τυχόν" συμφωνίες του Ελληνικού κράτους με Ρώσσους και Κινέζους, οπότε αυτόματα εθίγοντο τα μακροοικονονομικά και γεωπολιτικά σας συμφέροντα ώς Γερμανικό Κράτος και ώς ΕΕ ;;;

Γιατί καταστήσατε την χώρα μου, "προτεκτοράτο" σας, σχεδιασμένα και μεθοδικά, υπό την κατοχή σας, ανενδοίαστα και προκλητικά, φτωχοποιώντας τον λαό της, μόνον και μόνον επειδή θέλετε να καταληστεύσετε τον πλούτο της ;;;

Η αλήθεια για την χρεοκοπία της χώρας !

Το μεγάλο σκάνδαλο της ανίερης συμμαχίας που εξευτέλισαν τον κοινωνικό ιστό για χάρη των Τραπεζών - Ολη η μέθοδος που χρησιμοποιούν για την καταλήστευση των πόρων. Το μέγα σκάνδαλο: To Ελληνικό Δημόσιο χορηγεί εγγυήσεις στις Τράπεζες για να δανειοδοτούνται με 1% απο την ΕΚΤ, και οι ίδιες Τράπεζες δανείζουν το Ελληνικό δημόσιο με επιτόκιο 4.8%.
Ο πρωθυπουργός της χώρας, κ. Κωνσταντίνος Καραμανλής, μας διαβεβαίωνε, ως Έλληνες πολίτες, τον Ιανουάριο του 2008, ότι με τα 25 δις τα οποία έδινε στις Τράπεζες, θα ενισχυθούν οι μικρομεσαίοι και όσοι έχουν ανάγκη κι όχι οι τράπεζες. Βέβαια τα χρήματα τα πήραν οι Τράπεζες!
Ελέγχθηκαν όμως ποτέ εάν τα χορηγήσαν στους μικρομεσαίους;;;

Το Νοέμβριο του 2008 η τότε κυβέρνηση Καραμανλή, με τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε από την κατάρρευση της Lehman Brothers στην Αμερική σε πλήρη εξέλιξη, θέλησε να στηρίξει το τραπεζικό σύστημα της Ελλάδος, ούτως ώστε να μην υπάρξει καμιά επιβάρυνση στην πραγματική οικονομία από την επίπτωση της κρίσης στις διεθνείς χρηματαγορές.
Στις 11 Νοεμβρίου του 2008, έφερε στη Βουλή, προς συζήτηση, πρόταση για την παροχή στήριξης στις ελληνικές τράπεζες, 28 δις ευρώ, σε ρευστό και εγγυήσεις, με κρατική κάλυψη. Που σημαίνει ότι στην περίπτωση κατά την οποίαν, οι τράπεζες δεν αποπληρώσουν τα δάνεια που θα πάρουν, στη βάση της αξιοποίησης των κρατικών εγγυήσεων, θα αποπληρωθούν τα χρέη από τον κρατικό προϋπολογισμό, απ` όλους μας δηλαδή.

Στο σχετικό νόμο τότε (Ν. 3723/ΦΕΚ 250-9/ΔΕΚ 2008) υπήρχε προαπαιτούμενο για τις εγγυήσεις αυτές ότι θα χρησιμοποιηθούν για την στήριξη της ελληνικής οικονομίας. Αναφερόταν συγκεκριμένα ότι οι τράπεζες οφείλουν να χρησιμοποιούν το προϊόν των εγγυήσεων για χορήγηση δανείων , στεγαστικών και προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με ανταγωνιστικούς (προνομιακούς) όρους. Η διάταξη αυτή , περιοριστική για τις τράπεζες ως προς την διαχείριση των εγγυήσεων , κάθε άλλο παρά θεωρήθηκε ευνοϊκή από την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών. Διαδοχικές και απολύτως “τρομοκρατικές” είναι οι δηλώσεις των Ελλήνων τραπεζιτών περί της εξόδου της χώρας από το ευρώ και την επιστροφή της, στη δεκαετία του `50 για τους Έλληνες, αλλά συγχρόνως, συνεχής ήταν και είναι η υποστήριξη στις κυβερνήσεις Παπανδρέου αρχικά και Παπαδήμου-Βενιζέλου αργότερα.
Μάλιστα μέσα από τα «καθεστωτικά» ΜΜΕ και τα συγκροτήματα, τα οποία ελέγχουν οι τράπεζες, μέσω των «θαλασσοδανείων» που τους έχουν παραχωρήσει, και οι εκδότες και καναλάρχες αδυνατούν να αποπληρώσουν, διαχέεται ένα κλίμα συνεχούς τρομοκρατίας προς τους πολίτες, περί μονοδρόμου των “Μνημονίων” και αγωνίας για την επόμενη ημέρα, μετά τίς εκλογές της 17-06-2012. Ας κάνουμε όμως απολύτως διαφανές, το τι ακριβώς συμβαίνει, τα κέρδη λοιπόν τα οποία «τζιράρουν» οι τραπεζίτες όλα αυτά τα χρόνια, και γιατί είχαν απολύτως συγκεκριμένο συμφέρον να «γκρεμίσουν» τον «Καραμανλισμό» και να διατηρούν με κάθε τρόπο και μέσο τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας τις πρακτικές Παπακωσταντίνου και Παπαδήμου-Βενιζέλου σε συνθήκες «θεωρητικής» χρεοκοπίας για την Ελλάδα.
Ο «Επιμηθέας» βρίσκεται στα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου και όχι μόνον, που κάθε τόσο από το υπουργείο Οικονομικών και τον ΟΔΗΧΧ, δημοπρατούνται για να καλύψουν άμεσες και έκτακτες ανάγκες του Δημοσίου. Πληρωμές μισθών και συντάξεων , δαπάνες λειτουργίας, κ.λ.π Τα έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου καλύπτονται κατά βάση από ελληνικές τράπεζες. Και πως γίνεται αυτό (να καλύπτονται οικονομικά από τις εγχώριες Τράπεζες), αφού οι εγχώριες τράπεζες μας δηλώνουν σχεδόν χρεοκοπημένες , δεν μπορούν να δανείσουν επιχειρήσεις, ούτε να χρηματοδοτήσουν πλαφόν, και χρειάζονται μάλιστα συνεχείς ενέσεις ρευστότητας;
Με τί επιτόκιο αγοράζονται τα έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου από τις κατά τα άλλα «χρεοκοπημένες» Τράπεζες ;;; Από την Άνοιξη του 2010, μαζί δηλαδή με την υπογραφή από τον Παπακωσταντίνου του «Μνημονίου 1», αρχίζει και το μεγάλο «πλιάτσικο» για τους Έλληνες τραπεζίτες μέσα από κρατικές εγγυήσεις, χωρίς όρους, τους οποίους παρεχώρησε το ΠΑΣΟΚ.
Μιλάμε για εγγυήσεις οι οποίες, από τότε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2011, έφθασαν το αστρονομικό ποσό των 144 δις ευρώ. Συγκεκριμένα οι κυβερνήσεις Παπανδρέου- Παπαδήμου, με υπουργούς Οικονομικών τους κ. Παπακωσταντίνου και κ. Βενιζέλο, πέρασαν έξι (6) νόμους από το Κοινοβούλιο για την παροχή κρατικών εγγυήσεων προς τις ελληνικές τράπεζες. -Ν.3845 ΦΕΚ65 6 ΜΑΙ 2010 – 15 δις ευρώ -Ν. 3864 ΦΕΚ 119 21 ΙΟΥΛ 2010 – 10 δις ευρώ -Ν. 3672 ΦΕΚ 148 3 ΣΕΠΤ 2010 -25 δις ευρώ -Ν. 3965 ΦΕΚ 113 18 ΜΑΙ 2011 -30 δις ευρώ -Πρ Νομ Περ. ΦΕΚ 203 14 ΣΕΠΤ 2011- 30 δις ευρώ -Ν. 4031 ΦΕΚ 256 – 9 ΔΕΚ 2011 – 30 δις ευρώ Το σύνολο του ποσού που παραχωρήθηκε στις τράπεζες από το Μάιο του 2010, μέχρι το Δεκέμβριο του 2011, φθάνει τα 140 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογίσουμε τα 23 δισ. ευρώ, που έχουν απομείνει ως υπόλοιπο, από τη κυβέρνηση της Ν.Δ
Τα ποσά αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν για να στηριχθεί η πραγματική οικονομία, οι μικρομεσαίοι, οι επιχειρήσεις, η πραγματική οικονομία ως είχαν εκ του νόμου υποχρέωση, αλλά για να χρηματοδοτηθούν έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου. Η διαδικασία είναι να καταθέτουν οι ελληνικές τράπεζες στην ΕΚΤ, τις εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου, και αυτή να τις επαναχρηματοδοτεί με αντίστοιχα ποσά. Το επιτόκιο της ΕΚΤ προς τις τράπεζες είναι 1%. Το επιτόκιο που δανείζουν οι ελληνικές τράπεζες το ελληνικό δημόσιο κατά μέσο όρο είναι 4,8%. Δηλαδή 3,8% παραπάνω επιτόκιο δανείζουν από αυτό που δανείζονται. Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο σκάνδαλο υπέρ των τραπεζών. Το Ελληνικό Δημόσιο χορηγεί εγγυήσεις στις Τράπεζες για να δανειοδοτούνται με 1% απο την ΕΚΤ, και οι ίδιες Τράπεζες δανείζουν το Ελληνικό δημόσιο με επιτόκιο 4.8%.
Δηλαδή με χρήματα του Ελληνικού κράτους αισχροκερδούν εις βάρος του, χωρίς κανείς από τούς πολιτικούς μας να μιλήσει και να καταγγείλει ποτέ και τίποτα. Τα 140 δισ. ευρώ αν δεν αποπληρωθούν από τις τράπεζες στην ΕΚΤ, τα πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος.
Κανένα ουσιαστικό «κέρδος», από την παροχή εγγυήσεων του Ελληνικού δημοσίου προς τις Τράπεζες, η πραγματική οικονομία (νοικοκυριά, επιχειρήσεις) δεν έχουν. Το ελληνικό δημόσιο δανείζεται ακριβά από τις τράπεζες, οι οποίες κερδοσκοπούν αξιοποιώντας τις συνθήκες χρεοκοπίας της χώρας. Το “πάρτυ” συνεχίζεται έως και σήμερα, εμπαίζοντας με τον χειρότερο τρόπο οι Τραπεζίτες και οι “μνημονιακοί” πολιτικοί, τον Ελληνικό λαό . Το έγκλημα των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, συνεχίσθηκε και με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη κ. Λ. Παπαδήμο.
Βέβαια υπήρχε και η σχετική “κόντρα” για τις τράπεζες, μεταξύ του κ. Παπανδρέου και του κ. Ε. Βενιζέλου. Αφορά κυρίως το θέμα των τραπεζών και πως θα είναι μετά το κούρεμα, ή καλύτερα ποιος εκπροσωπούσε καλύτερα ή πληρέστερα, τα συμφέροντα των Τραπεζιτών. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο και κυνικό, οι τράπεζες ήταν στο επίκεντρο του παιχνιδιού που “παιζόταν” μεταξύ Παπανδρέου και Βενιζέλου. Αρχικά στο ΠΑΣΟΚ υπήρχε η γραμμή ότι η ανακεφαλαιοποίηση θα γίνει με νέες κοινές μετοχές, το οποίο μεταφράζεται με κρατικό έλεγχο στις τράπεζες. Αυτή φαινόταν να είναι η αμετακίνητη θέση του κ. Γ. Παπανδρέου, όχι όμως και η θέση του κ. Ε. Βενιζέλου.
Πλέον ο τέως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, πίστευε και πιστεύει ακράδαντα, ότι αυτή δεν είναι η καλύτερη λύση. Πιστεύει ότι οι διοικήσεις των τραπεζών πρέπει να είναι αυτές, οι οποίες, θα εξακολουθούν να έχουν τον έλεγχο των Τραπεζών και όχι το Δημόσιο. Ο … «σοσιαλιστής» κ. Βενιζέλος !!! Το σενάριο ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών, προβλέπει έκδοση μετοχών χωρίς δικαίωμα ψήφου, που πολύ απλά σημαίνει πως το Δημόσιο δεν θα αποκτήσει κοινές μετοχές επομένως δεν θα μετέχει στις διοικήσεις των Τραπεζών τις οποίες ουσιαστικά και κυριολεκτικά “έσωσε” από χρεοκοπία. Η θέση της τρόικας είναι να εκδοθούν μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου, και ο Ε.Βενιζέλος στη Βουλή μίλησε για ανακεφαλαιοποιήσεις με κοινές μετοχές άνευ ψήφου και να πάρει ως αντάλλαγμα το Δημόσιο υψηλή σταθερή ετήσια απόδοση από τις μετοχές άνευ ψήφου ή τις ομολογίες που θα λάβει εγγύηση.
Ο κ. Ε. Βενιζέλος, ό “τραγικός” άνθρωπος, στην θέση του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και Υπουργός των Οικονομικών, θεματοφύλαξ του Δημοσίου συμφέροντος υπεστήριζε και εξακολουθεί να υποστηρίζει, το “δίκαιο” των Τραπεζιτών με “χρήματα” του Ελληνικού δημοσίου. Ο νύν πρόεδρος του νέου Γαλλικού κόμματος των Τραπεζιτών!!! Ο δέ άλλος Εθνικός σωτήρ κ. ΓΑΠ, δηλώνει στίς 18 Οκτώμβρη 2011: «Οι τράπεζες, αντί για τους πολίτες θα πληρώσουν το κόστος της διαγραφής του χρέους….», είπε και ελάλησε, μιλώντας έτσι για μια πιο “δίκαιη”, κατανομή του βάρους του χρέους “.
Τέτοια και τόση κοροϊδία !!! Οι Ελληνικές τράπεζες (το ποιες είναι μη ανακοινώσιμο ως φαίνεται), θα λάβουν τα πρώτα 18 δισ. ευρώ από το δάνειο που παίρνει η χώρα για την ανακεφαλαιοποίησή τους, την Παρασκευή (25-05-2012) ή την Δευτέρα, δήλωσε ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γιώργος Προβόπουλος, κατά τη συνάντηση που είχε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια. «Πολλά ακούγονται για τις τράπεζες», παρατήρησε ο κ. Παπούλιας, για να απαντήσει ο κ. Προβόπουλος, «Σε μία περίοδο μεγάλης αβεβαιότητας είναι σημαντικό να διατίθενται 18 δισ. ευρώ στις τράπεζες».
Ειδικά για τους τραπεζίτες, είναι «πάρα πολύ» σημαντικό. Εδώ τα σχόλια περιττεύουν.!!! Ομως τα παράδοξα δεν σταματούν εδώ και βέβαια η θρασύτητα ξεχειλίζει, μη υπάρχοντος ενός κράτους οργανωμένου με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά με όρους “Τραπεζικής δικαιοσύνης”, δηλ το Τραπεζικό δίκαιο ή το μεταφραζόμενο με τραπεζικούς όρους, κοινωνικά άδικο, σε δίκαιο των Τραπεζιτών. Δυστυχώς τα περιβόητα «Τραπεζικά κριτήρια», αναγορεύθηκαν σε “κανόνες δικαίου” και ορθής συναλλαγής, από τούς Τραπεζίτες, την στιγμή κατά την οποίαν άπαντες γνωρίζουμε ότι εξυπηρετούν μονοσήμαντα τα στενά ανάλγητα τοκογλυφικά συμφέροντα των Τραπεζών.
Επί αυτής της διαδικασίας ουδείς έλεγχος διενεργείται από κανένα όργανο της πολιτείας, πολύ δε περισσότερο από τον … ιδιωτικό Τραπεζικό οργανισμό, υπό την επωνυμία Τράπεζα της Ελλάδος, αγνώστων ιδιοκτητών, η οποία θεωρητικά και κατά νόμον, έχει μέρος της αποστολής της, την προστασία των χρηστών συναλλακτικών ηθών. Σήμερα οι Τραπεζίτες με επίκληση διαφόρων οικονομικο-τεχνικών “τεχνασμάτων”, “ανεβάζουν” άνευ ουδεμίας προειδοποιήσεως των “πελατών-υποζυγίων”, τα επιτόκια δανείων, καρτών, καταναλωτικών δανείων και επιχειρηματικών δανείων, σε ύψη, τα οποία προσεγγίζουν ευθέως τα όρια της παράνομης τοκογλυφίας, άνευ ουδενός κρατικού ελέγχου, δια το νόμιμον, ή το “επαχθές” της αυξήσεως, εν καιρώ “κρίσης”. Μία κοινωνία έρμαιο των συμφερόντων των Τραπεζιτών, και η οποία εξηναγκάσθη σε βίαιη φτωχοποίηση και χρεοκοπία, εξ αιτίας της “χρεοκοπίας” κάποιων Τραπεζιτών, τούς οποίους έσπευσε ασθμαίνως το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα να διασώσει και να ανατάξει.
Προβάλλοντας αυτό το πολιτικά υποτελές σύστημα, την χρεοκοπία της χώρας ώς επίφαση-επιχείρημα και δικαιολογία, δημιουργώντας προπέτασμα “καπνού” το Δημόσιο χρέος, ουσιαστικά έδινε “νύν υπέρ πάντων αγώνα”, για να καλύψει την πραγματική χρεοκοπία, η οποία αφορούσε κάποιους Τραπεζίτες. Σήμερα δεν υφίσταται άραγε αναγκαιότητα συγχωνεύσεων και Τραπεζικών “deals” ή πλέον υπάρχει “χρήμα” και επομένως δεν υφίσταται η “ανάγκη” συγχωνεύσεων ;;;
Τα τελευταία χρόνια οι Τραπεζίτες μέσω των δανειακών συμβάσεων τίς οποίες συνήψε η χώρα, “πήραν” περί τα 200 δισ, ώς δάνεια έναντι μελλοντικής παραχωρήσεως μετοχών των δανειοδοτημένων Τραπεζών.
Για «μυστικά κονδύλια» ύψους 100 δισ. ευρώ που θα δοθούν επιπλέον στις ελληνικές τράπεζες, κάνει λόγο το σημερινό δημοσίευμα των Financial Times. Σύμφωνα με την εφημερίδα, η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας, με τη μυστική συγκατάθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας θα εξασφαλίσει επείγουσα ρευστότητα προς τον ελληνικό τραπεζικό κλάδο που “ασφυκτιά”. Ποιός λοιπόν είναι υπό χρεοκοπία και ποιος δανείζεται και για ποιόν ;;; «Εάν η Ελλάδα έφευγε από την Ευρωζώνη, η πιο πιθανή αιτία θα ήταν η απόφαση της ΕΚΤ να τραβήξει την πρίζα της παροχής χρηματοδότησης προς τις Τράπεζες» γράφει το άρθρο των Financial Times.
Νά γιατί ολόκληρο το “σύστημα” έχει αποδοθεί σε αγώνα να πείσουν τον Ελληνικό λαό περί του αντιθέτου. Όπως τονίζει το δημοσίευμα, το πρόγραμμα, που διαφέρει από την κανονική παροχή ρευστότητας προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες που δίνει η ΕΚΤ, έχει ήδη χρησιμοποιηθεί στην περίπτωση της Ιρλανδίας και εσχάτως της Ελλάδας. «Δίνει στην ΕΚΤ, η οποία, έχει τον τελικό έλεγχο, επί της δυνατότητας αυτής, την δύναμη να καθορίσει τη μοίρα ολόκληρων κρατών» αναφέρουν οι FT.
Όχι μόνον έλεγαν ψέματα, όταν διέρρεαν ότι η ΕΚΤ μας βάζει περιορισμούς και δεν μας δανείζει πια, αλλά αποδεικνύεται ότι αντίθετα, η ΕΚΤ τώρα, μας αύξησε επιπλέον και το όριο δανεισμού “από το παράθυρο” (ELA), το οποίο υποτίθεται μας έκλεισε. Είναι το “παράθυρο” ELA με το οποίο η Τράπεζα της Ελλάδος επιτρέπεται να δανείζει απευθείας τις ελληνικές τράπεζες. Το όριο δανεισμού, το αύξησε μάλιστα η ΕΚΤ κατά 10 δις ευρώ, φθάνοντάς το στα 100 δις ευρώ συνολικά. Ας σημειωθεί, ότι από τα 90 δις ευρώ πριν και τώρα 100 δις ευρώ, έχουν αντληθεί περί τα 50- 60 δις ευρώ, όλους αυτούς τους μήνες που ο μηχανισμός ELA έχει χρησιμοποιηθεί!!!

Το όριο δανεισμού από το ELA, αυξήθηκε με στόχο να αξιοποιηθούν ως “εγγυήσεις” για δάνειο, τα λιγότερα καλής ποιότητας δάνεια των τράπεζών. Έτσι ώστε να μπορούν να “πάρουν”, επιπλέον δάνεια 10 δις ευρώ. Πόσα ψέματα μπορεί να λένε λοιπόν ακόμα και στις αγορές, σε ανθρώπους που γνωρίζουν;
Όπως φαίνεται πάρα πολλά. Έχουν καταντήσει “γελοίοι”, με όλα αυτά τα “παιχνιδάκια” και τις “διαρροές”, όπως αυτή με το δανεισμό από τις τράπεζες που έγινε μέσω Ολλανδίας, με στόχο να προκαλέσουν πλήθος προβλημάτων και κλίμα τρομοκρατίας στη χώρα.

Τέλος σημειώνεται ότι την αύξηση του ορίου δανεισμού των ελληνικών τραπεζών μέσω ELA, την αναφέρουν και οι αναλυτές της JP Morgan, σε τελευταία ενημέρωσή τους, ενώ σχετική αναφορά γίνεται και από τις σελίδες των Financial Times. Και όλα αυτά συμβαίνουν με την πεποίθηση από μια απίθανη πολιτικά συμμαχία, α-δέξιων δεξιών και Σοσιαλ(η)στών, που αισθάνονται ότι όλοι εμείς δεν τα αντιλαμβανόμαστε! Γιατί ακόμη και μετά από όλα αυτά, βρίσκονται έξω από τη φυλακή! Ο Ελληνικός λαός όχι απλά τα αντιλαμβάνεται, αλλά έχει πάρει πτυχίο στα Οικονομικά, προκειμένου να καταλάβει τις απίστευτες σε έκταση απάτες εναντίον του!
 
aegeantimes.gr