Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012

πΓΔΜ: Με το βλέμμα στο Σικάγο η Αθήνα

Με το βλέμμα στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Σικάγο τον προσεχή Μάιο κινείται η Αθήνα στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Η κυβέρνηση του κ. Λ. Παπαδήμου, η οποία έχει βρεθεί με μία «καυτή πατάτα» στα χέρια σε περίοδο κρίσιμων εξελίξεων στο μέτωπο της οικονομικής κρίσης, δεν μπορεί να αγνοήσει το θέμα. Για τον λόγο αυτό, η Ελλάδα επιδιώκει να φανεί εποικοδομητική στις διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και ελπίζει ότι ο Μάθιου Νίμιτς θα επισκεφθεί Αθήνα και Σκόπια ακόμη και εντός του Φεβρουαρίου ώστε να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την αδιαλλαξία της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (πΓΔΜ).

Την ίδια στιγμή πάντως, διπλωματικές πηγές στην Αθήνα διαβλέπουν ότι δημιουργούνται ρωγμές στην ακραία στάση που ακολουθεί ο Νίκολα Γκρούεφσκι, ιδιαίτερα από τα μέλη του αλβανικού κόμματος DUI που συμμετέχει στην κυβέρνηση. Οι Αλβανοί της πΓΔΜ έχουν αρχίσει να κουράζονται από τον διαφαινόμενο αποκλεισμό τους από τους ευρωατλαντικούς θεσμούς και την αξιοποίηση του αδιεξόδου από τον Νίκολα Γκρούεφσκι για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους. Επιπλέον, εκτιμούν ότι αν η χώρα δεν ενταχθεί κάποια στιγμή σε ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) θα αρχίσουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα στην προάσπιση των μειονοτικών τους δικαιωμάτων και σε θέματα όπως η ελευθερία του Τύπου (στοιχείο που κατεγράφη και στην τελευταία Εκθεση Προόδου της Κομισιόν).

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο υπουργός Αμυνας της πΓΔΜ Φατμίρ Μπεσίμι. Σύμφωνα με απόλυτα αξιόπιστες πληροφορίες, ο κ. Μπεσίμι έχει εδώ και αρκετούς μήνες εκφράσει την επιθυμία του να επισκεφθεί την Ελλάδα με σκοπό να υπογραφεί το πρόγραμμα αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Εμφανίζεται διαλλακτικός σε συνομιλίες του με έλληνες αξιωματούχους, κάτι που έχει επισημανθεί και γραπτώς προς τα ανώτατα κλιμάκια του υπουργείου Εξωτερικών. Ωστόσο, στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης εμφανίζονται διστακτικά να αναλάβουν πρωτοβουλίες, πιθανότατα για εσωκομματικούς λόγους όπως εκτιμούν γνώστες του παρασκηνίου.

Η αξιοποίηση πιθανών ανοιγμάτων χαρακτηρίζεται κρίσιμη, καθώς ο Γκρούεφσκι επιμένει στην εθνικιστική ρητορική και στην καταγγελία της Ελλάδος για άκαμπτη στάση. Ενδεικτική ήταν η αποφυγή της καταδίκης των προσβλητικών για την Ελλάδα εκδηλώσεων στο καρναβάλι της πόλης Βέβτσανι, με θέμα την αναπαράσταση της «κηδείας της Ελλάδος», που είχε ως αποτέλεσμα την επίδοση διαβήματος στο σκοπιανό υπουργείο Εξωτερικών από την έλληνα πρέσβη στα Σκόπια κυρία Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου.

Ο σκοπιανός Πρωθυπουργός επενδύει στην πρόσφατη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης που έκρινε ότι η Ελλάδα παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία παρεμποδίζοντας την πρόσκληση ένταξης της πΓΔΜ στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι τον Απρίλιο του 2008. δεν αποκλείεται μάλιστα να κάνει ένα από τα γνωστά του… σόου όταν θα βρεθεί στην έδρα της Συμμαχίας στις 25 Ιανουαρίου κατά τον έλεγχο της πορείας του Σχεδίου Δράσης για την Ένταξη (Membership Action Plan - MAP).

Το κρίσιμο πεδίο μάχης θα είναι όμως η Σύνοδος του Σικάγου. Κατ' αρχήν, δεν προβλέπεται να συζητηθούν θέματα διεύρυνσης της Συμμαχίας. Ωστόσο, διπλωματικοί κύκλοι θεωρούν πολύ πιθανό να τεθεί το ζήτημα της αλλαγής των όσων έχουν συμφωνηθεί στο Βουκουρέστι από χώρες όπως η Τουρκία, η Σλοβενία ή ο Καναδάς. Η Αθήνα εκτιμά ιδιαίτερα τη στάση των Αμερικανών που με δημόσιες δηλώσεις επαναλαμβάνουν ότι η λύση του ζητήματος της ονομασίας είναι απαραίτητα για να ενταχθούν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ.

Χαρακτηριστικά επ' αυτού ήταν τα λόγια του αμερικανού βοηθού υπουργού Εξωτερικών Φίλιπ Ρίκερ, ο οποίος από τα Σκόπια όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο Γκιόργκι Ιβάνοφ και τον Πρωθυπουργό Γκρούεφσκι είπε: «Εχουμε επαναλάβει φορές μετά το Βουκουρέστι ότι η "Μακεδονία" θα λάβει πρόσκληση ένταξης στη Συμμαχία μόλις οι δύο χώρες, η Ελλάδα και η "Μακεδονία", βρουν αμοιβαία αποδεκτή λύση για το ζήτημα του ονόματος. Αυτό θα οδηγούσε σε λήψη της σχετικής απόφασης (σσ. για ένταξη της πΓΔΜ) στο ΝΑΤΟ με συναίνεση, κ
άτι που είναι η βάση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας».

Πηγή : tovima.gr

Ελλάδα – Οι επιπτώσεις της εξόδου από την ευρωζώνη



Του Αθανάσιου Λαδόπουλου

Κάποτε ήταν ενδεχόμενο και πλέον έχει γίνει πιθανότητα, με τις μεγάλες τράπεζες και τις διεθνείς εταιρείες να φτιάχνουν σενάρια και να αναλύουν τους κινδύνους αναφορικά με την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την παραδοχή μιας πλήρους διάλυσης του ευρώ.

Σε μια προσπάθεια να χυθεί άπλετο φως σε ένα θέμα που μπορεί να γίνει αντικείμενο ευρείας συζήτησης, θέλω να αναλύσω τα σενάρια βάσει των οποίων μια χώρα μπορεί να αποκλίνει από το ευρώ και τις συνέπειες μιας τέτοιας κίνησης.

Με απλά λόγια, μια χώρα δεν μπορεί να βγει από το ευρώ και να παραμείνει στην ΕΕ. Τουλάχιστον όπως είναι σήμερα τα πράγματα, ο μόνος τρόπος που μπορεί αυτό να συμβεί είναι να κάνει χρήση του άρθρου 50 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη συνέχεια να υποβάλει εκ νέου αίτηση, όμως απαιτούνται ειδικές συνθήκες που αποκλείουν την συμμετοχή στο ευρώ, όπως στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου. Μια τέτοια κίνηση θα απατούσε χρονοβόρες διαπραγματεύσεις με άλλα κράτη μέλη και ενδεχομένως την επικύρωση των συνθηκών της ΕΕ. Επιπλέον θα αποτελούσε ριψοκίνδυνη απόφαση, καθώς η τήρηση των σημερινών κριτηρίων της ΕΕ μπορεί να ήταν αδύνατη, και μεγάλη η πιθανότητα ενός βέτο από κάποιο κράτος μέλος. Ωστόσο είναι κοινά αποδεκτό ότι, με δεδομένη τη φύση του γεγονότος, μια ομόφωνη απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που είναι αρμόδιο για τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς, θα είναι επαρκής.

Εναλλακτικά η Ελλάδα θα μπορούσε να αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τα άρθρα της Συνθήκης της Βιέννης. Στη συνέχεια, θα είναι σε θέση να εγκαταλείψει το ευρώ και να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το άρθρο 62 της Συνθήκης της Βιέννης εμπεριέχει το δικαίωμα του κράτους να αποσυρθεί από μία συνθήκη, λόγω σημαντικών και απρόβλεπτων αλλαγών, συγκριτικά με την περίοδο που η χώρα υπέγραψε την Συνθήκη.

Επίσης, το άρθρο 61 επιτρέπει σε μια χώρα να δικαιολογήσει τη μονομερή αποχώρηση από τη Συνθήκη, όταν το κράτος θεωρεί αδύνατη την τήρηση ορισμένων υποχρεώσεων της.

Η Ελλάδα θα υπερασπιστεί τη χρήση του άρθρου 62 για μείωση της ανταγωνιστικότητας εξαιτίας της δυναμικής του ευρώ και της ύφεσης που έχει παραλύσει την παραγωγική ικανότητά της και, συνεπώς, της οικονομίας και του επιπέδου ζωής των πολιτών της. Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς αυτούς, οι αντισυμβαλλόμενοι της Ελλάδας στην Ευρώπη θα προφασιστούν ότι η Ελλάδα απολαμβάνει απλά τους καρπούς της ανεύθυνης δημοσιονομικής πολιτικής του παρελθόντος και ότι η σημερινή λιτότητα είναι το αποτέλεσμα του «φαρμάκου» που απαιτείται για να φέρει πίσω στην χώρα τη σταθερότητα. Η Ελλάδα κατά πάσα πιθανότητα θα υπερασπιστεί τον εαυτό της προφασιζόμενη το άρθρο 61 και ότι το σημερινό μακροοικονομικό περιβάλλον εμποδίζει την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της και έτσι αναπόφευκτα την αδυναμία της να συμμορφωθεί με αυτές, ώστε να είναι μέλος της ευρωζώνης.

Όλα τα παραπάνω είναι δυνατό να συμβούν, αλλά μπορούν εύκολα να παρερμηνευτούν, αν αναλογιστεί κανείς τη Γαλλία, τη Ρουμανία και τη Μάλτα, τρεις χώρες που δεν έχουν επικυρώσει τη Συνθήκη της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, ενώ ταυτόχρονα η ΕΚΤ υποστηρίζει την άποψη ότι το κοινοτικό δίκαιο της ΕΕ είναι πολύ διαφορετικό από το Διεθνές Δίκαιο και, συνεπώς, η σύμβαση της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών είναι ανεφάρμοστη.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η κατάσταση περιπλέκεται, καθώς η πλειοψηφία των υπολοίπων χωρών της ΕΕ, θα διατηρήσει το ευρώ ενώ η Ελλάδα ενδέχεται να επιλέξει ένα νέο νόμισμα, δηλαδή τη «νέα δραχμή». Αυτό αναπόφευκτα σημαίνει ότι τυχόν χρέος που διακρατείται στην Ελλάδα σε ευρώ, θα πρέπει να μετατραπεί σε «νέα δραχμή». Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη καθώς η «νέα δραχμή» αναμένεται να υποτιμηθεί και θα συνεχίσει να υποτιμάται και μετά την μετατροπή. Με απλά λόγια, οι χρηματικές απαιτήσεις που ανήκουν σε άλλες ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες, τνη ΕΚΤ, τις ιδιωτικές τράπεζες και τα ταμεία, θα εκτιναχτούν αν η «νέα δραχμή» χάσει την αξία της. Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να περάσει με επιτυχία από μια «νομισματική επίθεση» και θα χρειαστεί να πληρώσει για τις εισαγωγές της σε «σκληρά νομίσματα», δηλαδή ευρώ, δολάριο κλπ. - σήμερα εισάγει 4 φορές περισσότερα από όσα εξάγει.

Το παραπάνω σενάριο -η μονομερής απόσυρση της Ελλάδας από το ευρώ- θα προκαλέσει:

- Το πάγωμα του τραπεζικού συστήματος, με αποτέλεσμα την άμεση διακοπή της ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες και το κράτος. Η δράση αυτή θα πραγματοποιηθεί ταχύτατα, καθώς οι αγορές θα αισθανθούν το αποτέλεσμα της κίνησης και ο φόβος θα επικρατήσει.

-Δυνητικά άμεση πτώχευση της ελληνικής κεντρικής τράπεζας και όλων των εγχώριων, καθώς και σημαντικές απώλειες σε διάφορες ευρωπαϊκές ιδιωτικές και κεντρικές τράπεζες, στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ, καθώς επίσης και σε διάφορα hedge funds και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τράπεζες μέσω της άμεσης και έμμεσης έκθεσης τους (CDS). Αρκετές από τις ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες θα πρέπει να αναδιαρθρώσουν τα κεφάλαια τους από τις κυβερνήσεις τους, όπως κάνει η ΕΚΤ, λόγω της χρεοκοπίας της ελληνικής κεντρικής τράπεζας και τα ελληνικά ομόλογα θα τροφοδοτήσουν άλλες κεντρικές ευρωπαϊκές τράπεζες που είναι μέτοχοι της ΕΚΤ. Αυτό, πέρα από την άμεση έκθεσή τους στο ελληνικό δημόσιο χρέος.

-Το ελληνικό κράτος θα προχωρήσει σε άμεσο πάγωμα των καταθέσεων σε όλες τις ελληνικές τράπεζες για να αντιμετωπίσει το φαινόμενο που έιναι γνωστό ως «run on the banks».

-Θα παγώσει τα αποθεματικά σε ευρώ των τοπικών τραπεζών και της κεντρικής – με εξαίρεση τους λογαριασμούς των μην μόνιμων κατοίκων.

-Θα μετατρέψουν τα αποθεματικά τραπεζών και πολιτών στο νέο νόμισμα με «κλειδωμένη» ισοτιμία, ενώ θα εμποδίζουν οποιαδήποτε μεταφορά λογαριασμών από τη «νέα δραχμή» σε ευρώ, εντός ή εκτός της χώρας.

-Οποιοσδήποτε διατραπεζικός δανεισμός εντός του κράτους θα μετατραπεί σε «νέα δραχμή», με σταθερό επιτόκιο, αλλά ο περαιτέρω δανεισμός θα λάβει κυμαινόμενο επιτόκιο. Η Κεντρική Τράπεζα θα παρέχει ρευστότητα σε νέο νόμισμα στις εγχώριες τράπεζες.

-Στη συνέχεια θα κινηθεί προς την ανάληψη όλων των ελληνικών τραπεζών, σε μια προσπάθεια για τη σταδιακή αποκατάσταση της ρευστότητας και της εμπιστοσύνης στο τραπεζικό σύστημα.

-Μια νέα νομισματική και δημοσιονομική πολιτική θα υιοθετηθεί για να ταιριάξει στην δεδομένη κατάσταση της οικονομίας. Παραδείγματος χάριν, η Κεντρική Τράπεζα ενδέχεται να εκτυπώσει χρήμα για να υποστηρίξει τις εγχώριες τράπεζες και να αγοράσουν κρατικά ομόλογα. Αναπόφευκτα, ακολουθώντας τις ενέργειες της Fed, ωστόσο, με περιορισμένο έλεγχο στην επακόλουθη αύξηση του πληθωρισμού.

-Θα επιβάλει περιορισμούς στη διακίνηση κεφαλαίων και θα κλείσει τα σύνορα για κάποιες μέρες ή εβδομάδες προκειμένου να αποφύγει μίας εκτός ελέγχου φυγή κεφαλαίων.

-Όλα τα χρέη (δάνεια, μισθοί, συνταξιοδοτικές εισφορές, ασφάλειες υγείας, λογαριασμοί, κλπ) θα μετατραπούν στη «νέα δραχμή» στην αρχική ισοτιμία.

-Θα τυπώσει το νέο της νόμισμα, ενώ θα επιβάλλει ελέγχους για την μετατροπή του νομίσματος, εντός των ελληνικών συνόρων, και θα ορίσει μια συγκεκριμένη προθεσμία για την μετατροπή όσων έχουν την ένδειξη «€» σε «νέα δραχμή» με μία μεταβλητή ή σταθερή ισοτιμία.

- Οι τοπικές αγορές χονδρικής και λιανικής θα αναγκαστούν από το νόμο να δεχτούν το «νέο νόμισμα» ή το σφραγισμένο «ευρώ» μέχρι να ολοκληρωθεί η μετάβαση στις νέες συνθήκες.

-Μια αγορά συναλλάγματος θα δημιουργηθεί μόλις η «νέα δραχμή» δοθεί στην κυκλοφορία.

- Η ΕΚΤ, σε αντίθεση με τα αυτό που αναμένουν οι περισσότεροι, κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσει να παρέχει μεγαλύτερη ρευστότητα στην ελληνική κεντρική τράπεζα – δεν συμφέρει κανέναν να δει κοινωνικές αναταραχές εκτός ελέγχου στην Ελλάδα. Η πλήρης εγκατάλειψη της Ελλάδας, πιθανόν θα δημιουργούσε ντόμινο σε Πορτογαλία και άλλες περιφερειακές οικονομίες, όπου οι πολίτες αυτών των χωρών θα τρέξουν να αποσύρουν τα ευρώ τους από τις τράπεζες τους, δημιουργώντας ένα «run on their banks».

Για να είναι επιτυχημένη η μετάβαση από το ευρώ στη «νέα δραχμή», τουλάχιστον όσον αφορά το ελληνικό χρέος και σίγουρα όχι προς όφελος των πιστωτών, θα πρέπει να συμβεί ένα από τα παρακάτω σενάρια:

i) το συνολικό χρέος να μετατραπεί σε «νέα δραχμή» ή ii) το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, αν όχι όλο, να διαγραφεί.

Στο πρώτο σενάριο το καθαρό όφελος για την Ελλάδα είναι συζητήσιμο, καθώς η μετατροπή θα πραγματοποιηθεί σε προκαθορισμένη ισοτιμία και δεδομένης της αδυναμίας της Ελλάδας να υπερασπιστεί τη «νέα δραχμή», οι συνομιλίες θα διογκώσουν το χρέος. Η μόνη διέξοδος από το βάρος του χρέους της θα είναι να επιτρέψει στον πληθωρισμό να φτάσει σε διψήφιο αριθμό για αρκετά χρόνια. Ο υψηλός πληθωρισμός, αν και θα μπορούσε να οδηγήσει την Ελλάδα εκτός χρέους, θα οδηγήσει τη χώρα σε σοβαρή ύφεση και σε μείωση της παραγωγής και υψηλούς φορολογικούς συντελεστές.

Το δεύτερο σενάριο θα είναι πιο ευνοϊκό για την Ελλάδα, αλλά όχι για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και αν δεν γίνει με προσυμφωνημένο τρόπο, θα μπορούσε να οδηγήσει άλλες ευρωπαϊκές χώρες να το αντιγράψουν, περιθωριοποιώντας την Ελλάδα, και θα αυξήσει σίγουρα την πιθανότητα διάλυσης του ευρώ, με την μορφή που είναι σήμερα γνωστό. Επιπλέον, μια τέτοια ενέργεια θα θεωρηθεί παράνομη από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια και θα οδηγήσει σε αμέτρητες δικαστικές αποφάσεις κατά του ελληνικού κράτους και των ελληνικών επιχειρήσεων με τους ευρωπαίους εταίρους τους.

Ωστόσο υπάρχει πάντα ένα τρίτο σενάριο που επιτρέπει στις ελληνικές εγχώριες τράπεζες να δανείζονται απεριόριστα χρηματικά ποσά μέσω της αγοράς των repos από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%, και "καθοδηγούμενες" να αγοράσουν ομόλογα που εκδόθηκαν από το ελληνικό κράτος, ελαφρύνοντας έτσι την πίεση προς την ελληνική πολιτεία και μειώνοντας τις αποδόσεις τους. Παρόλο που αυτό το σενάριο δεν μπορεί να λύσει την εξάρτηση χρέους της Ελλάδας, μειώνει τον κίνδυνο.

Ό,τι και αν φέρνει το εγγύς μέλλον για την Ελλάδα και τους πολίτες της, να μην υποτιμούμε το πνεύμα αυτής της χώρας, που της επιτρέπει να επιβιώνει και να εξελίσσεται κάτω από τις πιο απειλητικές συνθήκες.

Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν μπορεί να έχουν δυσκολίες, αλλά το μάθημα που πήρε θα οδηγήσουν σε μια ισχυρότερη και πιο ανταγωνιστική χώρα.

Οι Έλληνες θα αντιμετωπίσουν το δίκαιο βάρος τους με τα κεφάλια τους ψηλά και θα προχωρήσουν μπροστά.

* Ο κ. Αθανάσιος Λαδόπουλος είναι senior fund manager στην Swiss Investments Managers


Πηγή:www.capital.gr

ΤΙ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ…!!!


Γράφει ο Αθανασόπουλος Περικλής


Τι συμβαίνει και δεν μιλάει ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ για όλα αυτά που γίνονται κάθε μέρα  γύρω μας τα οποία ταχύτατα, από την μία «εντάσσουν» την Ελλάδα υπό τον έλεγχο διεθνών οικονομικών κέντρων και από την άλλη υποβαθμίζουν τον λαό της σε επίπεδα Βουλγαρίας…;
Όλα εμπεριέχονται  στην φράση του αείμνηστου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ «ανήκουμε στη δύση»…!!!
Σε αυτή την φράση πατάει ο Γ.Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και προχωράει βάσει σχεδίου το οποίο προβλέπει την πλήρη «υποταγή» της χώρας στη « δύση»…!!!
Όταν συστάθηκε το Ελληνικό κράτος από τον ΙΩΑΝΝΗ  ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ το 1827, τότε αποφασίστηκαν οι δύο βασικοί άξονες της λειτουργίας του νέου κράτους:
Πολιτικά η Ελλάδα να συντονίζεται από τις, ΑΓΓΛΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ και ΓΕΡΜΑΝΙΑ, εξ’ού και η επιβολή της βασιλείας στην Ελλάδα. Ενώ η θρησκευτική διοίκηση της Ελλάδας εντάχθηκε στην ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία με εγγυήτρια δύναμη την ΡΩΣΙΑ και με θρησκευτικό κέντρο το Αγιον Ορος, γι’ αυτό υπήρχαν σ αυτό και Ρωσικά μοναστήρια.
Απο τότε, σαν διαχρονικός εχθρός της Ελλάδας, προσδιορίστηκε ότι θα είναι η Τουρκία, και έτσι θα  δικαιολογούνται και οι δαπάνες για εξοπλισμούς.
Ο πολιτικόςσυντονισμός της χώρας απο τις παραπάνω εγγυήτριες δυνάμις, καθορίζει γενικά και την πολιτική που πρέπει να ακολουθεί η εκάστοτε κυβέρνηση στους βασικούς άξονες όπως:
Παιδεία ( υποχρεωτική η Αγγλική γλώσσα). Οικονομία ( σήμερα PSI). Άμυνα ( προμήθεια οπλικών συστημάτων). Ενέργεια (επιβολή μεγάλων πετρελαιϊκών εταιρειών και μη αξιοποίηση του πλούτου έως σήμερα). Υγεία ( προμήθεια φαρμάκων και μηχανημάτων) Διοίκηση (επιβολή Βασιλείας)
Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι το μόνο που επετεύχθη τα 200 περίπου χρόνια της νεώτερης ιστορίας της χώρας σύμφωνα με τα παραπάνω, ήταν να απεγκλωβιστούμε οριστικά το 1974 με το δημοψήφισμα  που πραγματοποίησε ο αείμνηστος ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ απο τη Βασιλεία…!!!

Με τον καιρό λόγω ισχυροποίησης (τσαμπουκά), οι Ηνωμένες Πολιτείες, εντάσσονται  μετά τον Β ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ σαν προστάτιδες δυνάμεις της Ελλάδος.
Τι έκανε ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ και βρέθηκε στο περιθώριο σε αυτή την περίοδο;
Προσπάθησε να διασπάσει την «υποταγή» στο ενεργειακό, κοιτάζοντας προς την ΡΩΣΙΑ με τον αγωγό ΜΠΟΥΡΓΑΣ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ. Άρχισε να συζητάει με την COSCO , κοιτάζοντας προς την ΚΙΝΑ. Αντέδρασε στην «υποταγή» της Κύπρου στο σχέδιο ΑΝΝΑΝ. Ενίσχυσε οικονομικά το πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και απέχτησαν τουρκική υπηκοότητα οι Μητροπολίτες για να μπορούν να λειτουργούν, ενώ άρχισε να συζητείται η επαναλειτουργία της σχολής της Χάλκης.
Και ενώ συνέβαιναν όλα αυτά τίθεται το μεγάλο ερώτημα;

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ έφυγε μόνος του, η τον έδιωξαν;

Η απάντηση που θα μπορούσε να δώσει ο κάθε λογικός άνθρωπος είναι ότι συμβαίνουν και τα δύο μαζί , δηλαδή,
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ από την μία έφυγε μόνος του, γιατί γύρω του είχε πολιτικούς μικρού βεληνεκούς που κοίταζαν απλά να «κάνουν την δουλειά τους»,
Από την άλλη τα έβαλε με τη “ δύση” και με τους διεθνείς και ντόπιους “ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ “ και τον τελείωσαν.

Οπότε οι επιλογές του ήταν δύο:
Παραμένει στο πολιτικό παιγνίδι και αποδομείται πλήρως με πιθανή κατάληξη σε ειδικά δικαστήρια για αμαρτίες άλλων. «Αυτοκτονεί» εάν ευσταθούν οι πληροφορίας που είχαν δημοσιευτεί κατά καιρούς.

Από την στιγμή που «βγήκε» ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ από τα πράγματα μπήκαν σε ισχύ  δύο βασικά σχέδια:
•         Το ένα προέβλεπε την  ταχύτατη απαξίωση της ΕΛΛΑΔΑΣ και του Ελληνικού Λαού,  μιας χώρας και ενός Λαού,  που ενώ ήταν πολύ μικρή κατάφερε και τέλεσε τους καλύτερους ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ στην ιστορία τους.
•         Το δεύτερο προέβλεπε την αποδόμηση  της Ορθοδόξου Ελληνικής Εκκλησίας, «χτυπώντας» στην καρδιά της, που είναι το Αγιον Όρος μέσω του Ηγουμένου Εφραίμ.

Αυτά για την ιστορία και για να καταλάβουμε ποιοί και πως ελέγχουν την όμορφη Ελλαδίτσα μας …!!!

Ο ΣΥΝ αναγνωρίζει το εθνικιστικό κόμμα των "τούρκων" της Θράκης

Τελικά, θα πρέπει να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε για το κατά πόσο οι αντιμνημονιακοί πολιτικοί του Κοινοβουλίου μπορούν να κατανοήσουν την λέξη πατρίδα, πατριωτισμός και όλα τα παράγωγά τους... Δυστυχώς, ελάχιστα απέχουν από μία στομαχική διαμέσω του παχέως εντέρου εκκένωση αερίων (κοινώς κλανιά). Αφού, οι "βουβές" δράσεις που αναπτύσσουν, μπορεί να μην γίνονται γνωστές σύντομα, αλλά.....

όταν τελικά μαθαίνονται, αναδύουν φοβερή βρώμα!!!

Κάποιοι πολιτικοί, στην αγωνία τους να εξασφαλίσουν ψήφους, έχουν εγκληματίσει κατ' επανάληψη. Και το έγκλημά τους έχει γίνει απέναντι στην χώρα. Γιατί, μόνο ως έγκλημα μπορεί να νοείται η "συνεργασία" του ΣΥΝ (εκεί δεν είναι και ο "πατριώτης" Τσίπρας;) με τους πρακτορίσκους εθνικιστές της Θράκης και το κόμμα που ίδρυσαν (προλειαίνοντας πολύ δυσάρεστες εξελίξεις στην περιοχή) με την βοήθεια (ηθική και φυσικά χρηματική) της Άγκυρας.

Εμείς παραθέτουμε το παρακάτω άρθρο, προκειμένου να κατανοήσουν κάποιοι πως "ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός" και να είναι πολύ επιφυλακτικοί, επειδή στις ημέρες που ζούμε, δυστυχώς, απέναντι από το κακό μπορεί να βρίσκεται το χείριστο...
Επικίνδυνες πολιτικές ακροβασίες με το κόμμα του γνωστού εξτρεμιστή της Θράκης Αχμέτ Σαδίκ επιχειρεί ο Συνασπισμός. Όπως αναφέρει η εφημερίδα "ο Χρόνος" ο ΣΥΝ και το κόμμα DEB έχουν ξεκινήσει συνομιλίες στην προσπάθεια των στελεχών του ΣΥΝ να προσελκύσει τους αγανακτισμένους πολίτες του κόμματος DEB.
Υπενθυμίζεται ότι το κόμμα DEB ιδρύθηκε με σκοπό να προσεταιριστεί όσους δηλώνουν Τούρκοι και πιστεύουν στην αυτόνομη παρουσία τους στα πολιτικά αυτοδιοικητικά θέματα και όχι μόνο. Ουσιαστικά ο ΣΥΝ με την κίνηση του αυτό αναγνωρίζει ένα κόμμα που προωθεί την εθνική διάσταση των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας στην Θράκη σε αγαστή συνεργασία με το τουρκικό κράτος.
Και για να μην υπάρχουν αυταπάτες για το τι πιστεύουν τα στελέχη του κόμματος DEB αρκεί να διαβάσει κανείς τα λόγια του προέδρου του Μουσταφά Αλί Τσαβούς. Όπως είχε δηλώσει ο Αλί Τσαβούς πρόεδρος του κόμματος DEB:
«Μια μέρα αυτοί, που αγνοούν εμάς, αυτοί που αγνοούν το μεγάλο τουρκικό έθνος, θα διαψευσθούν. Εμείς στεκόμαστε ορθοί και ατενίζουμε το μέλλον με ελπίδα. Ζούμε στη Δυτική Θράκη ως Τούρκοι και Τούρκοι θα μείνουμε! Θα ήθελα εκ μέρους της Ένωσης Τούρκων Δασκάλων της Δυτικής Θράκης, να εκφράσω τις ευχές μου για τη μέρα του δασκάλου, τη μέρα όλων των δασκάλων μας, μνημονεύοντας πάνω απ’ όλα με σεβασμό, το μεγάλο δάσκαλο, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ”.
(http://www.azinlikca.net/eidhseis/deb-thraki-11292011.html).
Σύμφωνα λοιπόν με το δελτίο Τύπου που είχε λόγους για να νομιμοποιήσει και την πολιτική του υπόσταση το DEB, πληροφορούμαστε ότι η συνάντηση έγινε στη νομαρχιακή επιτροπή Ξάνθης του ΣΥΝ το Σάββατο 7 Ιανουαρίου με τον αντιπρόεδρο Οζάν Αχμέτογλου όπου συμμετείχε και η πρόεδρος του τμήματος γυναικών του DEB, ιατρός Νέτζιλά Τσαβούς.
Εκεί τους υποδέχθηκαν εκτός του γενικού γραμματέα της νομαρχιακής επιτροπής του Συνασπισμού στην Ξάνθη, Νίκου Καλιαμπάκα και των μελών της νομαρχιακής επιτροπής του Συνασπισμού και ο υποψήφιος βουλευτής του Συνασπισμού στον γειτονικό νομό, Χουσείν Ζεϊμπέκ.
Η κίνηση αυτή του ΣΥΝ προκαλεί πολλά ερωτηματικά καθότι μέχρι σήμερα ήταν γνωστή η θέση του κόμματος ενάντια στον εθνικισμό, την μισαλλοδοξία, και τον ρατσισμό. Φαίνεται ότι η ευαισθησία του κόμματος για τα παραπάνω θέματα αφορά μόνο ότι είναι ελληνικό ή προέρχεται από ελληνικούς κύκλους. Ας μην ξεχνάμε τις κινητοποιήσεις του ΣΥΝ κατά οτιδήποτε έχει να κάνει με τον εθνικισμό, το ρατσισμό και το σωβινισμό.
Όπως όμως αποδεικνύεται ποτέ δεν ασχολούμαστε για τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία που προέρχεται απο τα γειτονικά κράτην πόσο δε όταν μια συνεργασία με ανθρώπους που προωθούν τον τουρκιό εθνικισμό στην Θράκη μπορεί να φέρει περισσότερους ψήφους στις επερχόμενες εκλογές.

Τέλος, εμείς έχουμε να θέσουμε μία ερώτηση στους νεο-πατριώτες του ΣΥΝ:
Για πόσες ψήφους, ρε ομορφάντρες, είστε διατεθειμένοι να δώσετε και την Ήπειρο στην Αλβανία;
Κωνσταντίνος

(Πληροφορίες από Defencenet)

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Νόαμ Τσόμσκι: «Η Ελλάδα καταστρέφεται βάση σχεδίου»


Τον έχουν χαρακτηρίσει «Αϊνστάιν της γλωσσολογίας»,«Δαρβίνο της εποχής μας» και «κορυφαίο διανοούμενο του κόσμου». Είναι ένας από τους σημαντικότερους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι που του έδωσε και τον χαρακτηρισμό «ο αντιαμερικανός εξτρεμιστής», τον οποίο χρησιμοποιούν κυρίως οι Αμερικανοί.Η θεμελιώδης πλέον «Ιεραρχία Τσόμσκι», την οποία περιέγραψε το 1956, τον έχει καθιερώσει και ως έναν από τους σημαντικότερους γλωσσολόγους όλων των εποχών. Και όμως, παρ’ ότι έχεις όλα αυτά στο μυαλό σου όταν πηγαίνεις να τον συναντήσεις, ο 83χρονος Νόαμ Τσόμσκι είναι τελικά ακόμη πιο επιβλητικός και εντυπωσιακός από τη φήμη του.
Ο Νόαμ, όπως τον αποκαλούν όλοι στο ΜΙΤ, πηγαίνει κάθε ημέρα στο γραφείο του, στο Τμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας. Εκεί βρεθήκαμε στις 3.00 το μεσημέρι, 15 λεπτά νωρίτερα από το ραντεβού μας. Η Μπεβ Στολ, η βοηθός του, μας άνοιξε την πόρτα του προθαλάμου του γραφείου του. Είναι αυτή που κανονίζει τα πάντα για εκείνον με κάθε λεπτομέρεια: «Σε πέντε λεπτά θα μπείτε στο γραφείο του, ετοιμαστείτε και ο καθηγητής θα είναι μαζί σας στην ώρα του».

Ένα γραφείο γεμάτο βιβλία παντού. Στην τεράστια βιβλιοθήκη όλα είναι τοποθετημένα σε ράφια με γραμμένη από κάτω την κατηγορία στην οποία ανήκουν. Μια κατηγορία, όμως, ενώ έχει ετικέτα, είναι εντελώς κενή από βιβλία: «Intelligence». Σε κεντρικό σημείο υπάρχει μια τεράστια φωτογραφία του Μπέρτραντ Ράσελ και από κάτω γραμμένη η φράση με την οποία ξεκινά η αυτοβιογραφία του και προφανώς εκφράζει και τον Τσόμσκι: «Τρία πάθη, απλά, αλλά κατακλυσμιαία, εξουσιάζουν τη ζωή μου: Η λαχτάρα για αγάπη, η αναζήτηση της γνώσης και η ανυπόφορη θλίψη για τα βάσανα του ανθρώπινου είδους». Καθήσαμε σε ένα τραπέζι στο μέσον του γραφείου του, και ο Τσόμσκι κάθησε ακριβώς δίπλα μας. Ευτυχώς, γιατί εκτός του ότι είναι συναρπαστικό να τον έχεις κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής, είναι γνωστό ότι μιλάει πάρα πολύ σιγά. Εκτός όλων των άλλων, φημίζεται και για την απίστευτη μνήμη του, θυμάται απλώς τα πάντα, κάτι που δεν το αρνείται και ο ίδιος: «Ναι, θυμάμαι πολλά πράγματα, αλλά μερικές φορές είναι λίγο βασανιστικό, επειδή οι άλλοι συνήθως δεν θυμούνται». Μπορεί με μεγάλη ευκολία να πηγαίνει από το ένα θέμα στο άλλο σαν να «τραβάει» μέσα στο μυαλό του συρτάρια με γνώσεις και πληροφορίες. Άκουγε κάθε ερώτησή μας σκυφτός, κοιτώντας προς τα κάτω, και μόλις τελειώναμε σήκωνε αμέσως το βλέμμα του και έδινε την απάντησή του κοιτώντας μας κατάματα μέχρι τέλους.


Πάντως ο Τσόμσκι έκανε την πρώτη ερώτηση: «Αλήθεια, τι γίνεται στην Ελλάδα; Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα».

Ετοιμαζόμαστε να καταστρέψουμε την παγκόσμια οικονομία. Ετσι μας λένε. Όμως η Ελλάδα που είναι λιγότερο από το ένα χιλιοστό της παγκόσμιας οικονομίας θα καταστρέψει όλη την υφήλιο; Δεν είναι γελοίο αυτό;

«Πιστεύω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: η Ευρωπαϊκή Eνωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ ασχολούνται με το να καταστρέψουν την Ελλάδα και υπάρχει σχέδιο για αυτό. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, και η Ελλάδα από μόνη της έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα. Αυτά που προτείνει η τρόικα, όμως, κάνει αυτά τα προβλήματα πολύ χειρότερα και αδύνατον να λυθούν. Σχεδιάζουν και προτείνουν πολιτικές οι οποίες δεν οδηγούν στην οικονομική ανάπτυξη και στη λύση του προβλήματος και γι’ αυτό όσο προχωρούν τα μέτρα θα φέρνουν λιγότερη ελπίδα και άρα μεγαλύτερη απελπισία στον κόσμο».

Και τι θα κερδίσουν οι λεγόμενες «αγορές» από την καταστροφή της Ελλάδας;
«Ξέρετε, αυτό που ονομάζουν “αγορές”, δεν είναι κάτι ακαθόριστο. Είναι οι μεγάλες τράπεζες σε παγκόσμιο επίπεδο. Γερμανικές, γαλλικές και εμμέσως αμερικανικές τράπεζες. Η τραπεζική κοινότητα, λοιπόν, είναι αυτή που θέλει να αποπληρωθεί. Δεν τους ενδιαφέρει το τίμημα».

Πιστεύετε ότι θα τα καταφέρουν στο τέλος;
«Ήδη πληρώνονται εδώ και πολλά χρόνια. Έπαιρναν πάντα και παίρνουν ακόμη αυτό που θέλουν, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ίσως είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Η κατάσταση δεν είναι ανάλογη, αλλά υπάρχουν δύο παραδείγματα χωρών, όπως η Αργεντινή και η Ισλανδία, που δεν υπάκουσαν και πλέον πηγαίνουν καλά. Ωστόσο αυτές οι δύο χώρες είχαν το δικό τους νόμισμα, μπορούσαν να πουν “δεν δεχόμαστε τους νόμους του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος” και είχαν τη δυνατότητα να κινηθούν αλλιώς. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό, αφού δεν έχει το δικό της νόμισμα»

Πιστεύετε, παρ’ όλα αυτά, ότι μια επιστροφή στη δραχμή θα ήταν καταστρεπτική για εμάς;
«Ναι, παρ’ ότι είναι ένα πιθανό σενάριο. Γι’ αυτό πιέζει έτσι το ΔΝΤ, διότι ξέρει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να επιστρέψει στη δραχμή και συνεπώς γνωρίζει ότι μπορεί να πιέσει. Προσέξτε τον φασισμό του οικονομικού συστήματος. Είναι σαν να μου έχετε δανείσει εσείς χρήματα, με ληστρικά κιόλας επιτόκια, να σας αποπληρώνω για κάποια χρόνια και όταν ξαφνικά δεν μπορώ να σας πληρώσω άλλο, να μου λέτε: “Ωραία, θα πληρώσουν οι φίλοι και οι γείτονες για σένα”. Αυτό είναι το ΔΝΤ. Αν ένας επενδυτής, μια τράπεζα ας πούμε, έχει επενδύσει με ρίσκο σε μια χώρα, και βέβαια πάντα με ληστρικά επιτόκια, και κάποια στιγμή η χώρα δεν μπορεί πλέον να πληρώνει, έρχεται το ΔΝΤ και λέει ότι θα πληρώσουν άλλοι για σένα. Αυτοί, φυσικά, είναι πάντα οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών, οι οποίοι δεν πήραν ποτέ το συγκεκριμένο δάνειο. Ολα γίνονται, αρκεί να μη χάσουν οι τράπεζες. Και τελικά να μην έχουν στην ουσία κανένα ρίσκο!».

Συγγνώμη, αλλά πώς το αποκαλείτε αυτό το σύστημα;
«Είναι το οικονομικό σύστημα “στυγνή ληστεία”».

Πολύ περιγραφικό όνομα για οικονομικό σύστημα…
«Μα δεν είναι καν μυστικό, το λένε και οι ίδιοι! Πριν από μερικά χρόνια ένας υψηλά ιστάμενος του ΔΝΤ το χαρακτήρισε “κοινότητα της πίστωσης και της επιβολής”. Ακριβώς όπως η Μαφία! Οπως οι μαφιόζοι, έχουν και τα λεφτά να σε δανείσουν, αλλά και τον τρόπο να σ’ τα πάρουν πίσω».

Αρα η ανυπακοή και η μη πληρωμή του χρέους μας είναι η πρότασή σας;
«Προσέξτε. Η ανυπακοή πολλές φορές θέλει ψυχραιμία και υπομονή. Και κυρίως να βρείτε τον τρόπο που σας ταιριάζει».

Το ίδιο σύστημα, όμως, δεν επιβάλλεται και εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες;
«Βεβαίως. Από τα πρώτα χρόνια του Ρίγκαν και ως σήμερα, πάρα πολλές φορές έχουν κληθεί οι αμερικανοί πολίτες να πληρώσουν τα κεφάλαια τραπεζών που χάθηκαν σε επενδυτικά ρίσκα που πήραν οι ίδιες εντός και εκτός ΗΠΑ. Αυτό, προσέξτε, δεν θα συνέβαινε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά συμβαίνει στο δικό μας οικονομικό σύστημα, διότι απλώς είναι “γκανγκστερικό”. Μάλιστα υπάρχει και όνομα για αυτό το σύστημα, ο Στίγκλιτζ θα σας έχει μιλήσει φαντάζομαι. Ονομάζεται “πολύ μεγάλο για να αποτύχει”. Αυτό περιγράφει στην ουσία την πολιτική “παροχής εξασφάλισης” από την πλευρά της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία διασφαλίζει στις τράπεζες και στους επενδυτικούς οργανισμούς πως “ό,τι ρίσκο και να πάρετε, όταν το σύστημα καταρρεύσει και δεν θα μπορείτε να πάρετε άλλα λεφτά, θα σας τα δώσουμε εμείς από τα χρήματα των φορολογουμένων”. Παρεμπιπτόντως, το σύστημα καταρρέει κάθε τόσο».

Οι οίκοι αξιολόγησης τι ρόλο παίζουν σε όλα αυτά;
«Οι οίκοι αξιολόγησης συμπληρώνουν ιδανικά το “γκανγκστερικό σύστημα”, αφού έχουν συνυπολογίσει, πριν από κάθε επένδυση, ότι αν κάτι δεν πάει καλά στη χώρα στην οποία γίνονται επενδύσεις, τότε θα αναλάβει τα χρέη η εκεί κυβέρνηση, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Δηλαδή κάτι το οποίο αποτελεί σκάνδαλο, αυτοί το έχουν συμπεριλάβει στους υπολογισμούς τους! Γι’ αυτό και κάποιοι, πολύ λίγοι, ακόμη και μέσα σε αυτήν την κρίση, τα καταφέρνουν μια χαρά. O ρόλος των οίκων αξιολόγησης ενισχύθηκε από τη δεκαετία του ’70 και μετά, όταν το σύστημα πραγματικά απογειώθηκε και συγκεντρώθηκε τεράστιος πλούτος στα χέρια πολύ λίγων. Όλοι γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ είναι μια χώρα ανισοτήτων, αλλά αυτό που ίσως δεν είναι αντιληπτό είναι ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτής της ανισότητας προέρχεται από το ένα τοις χιλίοις του πληθυσμού».

Και εμείς οι πολίτες, όμως, δεν αντιδράσαμε καθόλου και τα αποδεχτήκαμε όλα αυτά που καθορίζουν τη ζωή μας.

«Μα δεν τα έχουμε αποδεχτεί! Δεν μας δόθηκε καμία επιλογή και καμία εναλλακτική. Δεν μας ρώτησε κανένας: “Σας αρέσει το ΔΝΤ;”. Εμένα δεν με ρώτησε κανένας, εσάς; Απλώς το σχεδίασαν και μας το επέβαλαν».

Γι’ αυτό η Goldman Sachs, ας πούμε, αν και βασική υπεύθυνη της κρίσης, βγάζει ακόμη τεράστια κέρδη;
«Ακριβώς. Αν και είναι βασικοί υπεύθυνοι και από τους αρχιτέκτονες της κρίσης, τα πάνε μια χαρά, με τεράστιους μισθούς και με μπόνους. Αυτό συμβαίνει επειδή απλώς ανήκουν στο σύστημα που προανέφερα. Η Goldman Sachs τώρα είναι πλουσιότερη από ποτέ. Αλλά ο κόσμος δεν εστιάζει σε γεγονότα όπως αυτό, διότι η προπαγάνδα αναζητεί και βρίσκει άλλους “υπεύθυνους” να κατηγορήσει. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, όμως, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη είναι να στοχοποιείς διάφορες κοινωνικές ομάδες».

Η στοχοποίηση, όμως, συμβαίνει και από τις δύο πλευρές. Και από το κράτος προς κάποιους, αλλά και από τους πολίτες προς κάποιους άλλους. Δεν είναι επικίνδυνο αυτό; Υπάρχει «καλή» στοχοποίηση;
«Όχι βέβαια. Προσέξτε τι γίνεται. Από την πλευρά του κράτους έχουμε ορισμένους ιδιαίτερα εύκολους στόχους, όπως είναι για παράδειγμα οι δάσκαλοι και η Παιδεία γενικότερα. Από την πλευρά του πληθυσμού τώρα, έχουμε τον εύκολο στόχο, που είναι οι αλλοδαποί, και στην Ευρώπη εξαπλώνεται ανησυχητικά το φαινόμενο της μετανάστευσης. Στην Ουγγαρία με το νεοφασιστικό κόμμα Τζομπίκ, στην Αγγλία με το Βρετανικό Εθνικό Μέτωπο και την Αγγλική Αμυντική Λίγκα. Και αν σας ακούγεται ανακουφιστικό ότι σε διάφορες χώρες της Ευρώπης τα ακροδεξιά ρατσιστικά κόμματα παίρνουν κάτω από 10%, μην ξεχνάτε ότι το 1928 στη Γερμανία το Ναζιστικό Κόμμα είχε πάρει κάτω από 3%. Πέρυσι βγήκε στη Γερμανία το βιβλίο του Τίλο Σαραζίν “Η Γερμανία καταργεί τον εαυτό της”, στο οποίο ισχυρίζεται ότι οι μετανάστες καταστρέφουν τη χώρα. Έγινε μπεστ σέλερ. Η δε καγκελάριος Μέρκελ, παρ’ ότι καταδίκασε το βιβλίο, δήλωσε ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει τελικά αποτύχει. Οι Τούρκοι και οι Άραβες που τους έκαναν εισαγωγή για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά “απέτυχαν”, δηλαδή, να γίνουν ξανθοί και γαλανομάτηδες, κανονικοί άριοι…».

Υπάρχει πάντως το παράδοξο σε καιρούς οικονομικής και κοινωνικής ηρεμίας οι άνθρωποι να επιλέγουν τον καπιταλισμό και να θυμούνται όλα τα κακά του σοσιαλισμού. Οταν όμως έρχεται η οικονομική κρίση, τότε βρίζουν τα κακά του καπιταλισμού και μνημονεύουν τα καλά του σοσιαλισμού. Είναι λίγο ανόητο αυτό. Πώς γίνεται να αλλάξει;
«Αυτό είναι και το ένα και μοναδικό μήνυμα που πραγματικά έχω να δώσω. Δεν είναι συνταγή και πρέπει ο καθένας να το καταφέρει μόνος του: Χρησιμοποιήστε την κοινή λογική».

Με αυτό που λέτε ελπίζετε να βελτιώσετε τον κόσμο;
«Δεν θέλω να βελτιώσω τον κόσμο, θέλω οι άνθρωποι να τον βελτιώσουν».

Ποια είναι η άποψή σας για τον Μπαράκ Ομπάμα; Σας φαίνεται, όπως λένε, να έχει ξεχάσει ότι ο Λευκός Οίκος χτίστηκε από χέρια μαύρων;
«Όταν εξελέγη ο Ομπάμα, δεν είχα καμία προσδοκία από αυτόν. Το είχα γράψει και το είχα πει πριν από την εκλογή του. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε καθόλου αρχές. Είναι ένας οπορτουνιστής χωρίς αρχές. Από την άλλη όμως, το να έχουμε μια οικογένεια μαύρων στον Λευκό Οίκο είναι ένα μεγάλο ιστορικό κατόρθωμα. Συμβολίζει σπουδαία πράγματα για την τεράστια ομάδα των Αφροαμερικανών, αλλά κυρίως για την παγκόσμια κουλτούρα και τον πολιτισμό. Το να περιμένεις, πάντως, κάτι από τον Ομπάμα είναι τεράστιο λάθος».

Ολα αυτά τα χρόνια που σας ακούω και σας διαβάζω, μου θυμίζετε ήρωα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.
«Αλήθεια; Μισό λεπτό να καλύψω τις φτέρνες μου».

Ειλικρινά, μοιάζει σαν να προσπαθείτε να αλλάξετε τη μοίρα που οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν επιλέξει για τον εαυτό τους. Αυτό δεν είναι κάπως μάταιο; Στο τέλος δεν θα είναι έτσι και αλλιώς χαμένη μάχη;
«Όχι, δεν την έχουν επιλέξει οι άνθρωποι τη μοίρα τους. Εγώ πάντως δεν την έχω επιλέξει. Έχει όμως σχεδιαστεί. Ο Ανταμ Σμιθ (που έγραψε τον “Πλούτο των εθνών”) δεν ήταν ηλίθιος που έγραψε αυτά που έγραψε».

Ας περάσουμε σε κάτι άλλο που αφορά την Ελλάδα. Πώς εξηγείτε την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας;
«Υπάρχουν πάρα πολλοί ιστορικοί λόγοι για αυτό. Πάντως πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει μπει σε ένα παιχνίδι υπερβολικής σπατάλης για όπλα και αυτό έχει προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στη χώρα, αφού ο προϋπολογισμός για τους εξοπλισμούς είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο θα μπορούσε να αντέξει η οικονομία σας. Σκεφτείτε λίγο πρακτικά. Στην ακραία περίπτωση σοβαρής εμπλοκής μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί όλος αυτός ο στρατιωτικός εξοπλισμός και να φέρει αποτέλεσμα είναι σχεδόν μηδενική. Διότι απλώς η δύναμη της Τουρκίας είναι πολλαπλάσια ποσοτικά».

Ομως στην ουσία οι ΗΠΑ μάς έχουν υποχρεώσει σε αυτά τα τεράστια έξοδα για εξοπλισμούς.
«Φυσικά. Το λατρεύουν αυτό οι ΗΠΑ. Σχεδόν όλη η οικονομία των ΗΠΑ στηρίζεται στους εξοπλισμούς. Σκεφτείτε ότι επί Μπιλ Κλίντον η Τουρκία έγινε αναλογικά ο υπ’ αριθμόν ένα αγοραστής όπλων στον κόσμο μαζί με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Αυτός είναι και ένας πολύ βασικός λόγος για τον οποίο εξοπλίζουμε το Ισραήλ. Εκτός από το ότι το κάνουμε για να ευχαριστήσουμε το ισραηλινό λόμπι, τους εξοπλίζουμε για να τους χρησιμοποιήσουμε και ως “διαφημιστικό”, ως “teaser” για άλλες χώρες. Τα όπλα που αγοράζει το Ισραήλ δεν είναι καμία σοβαρή ποσότητα, αλλά μετά έρχεται η Σαουδική Αραβία και λέει ότι θέλει εκατονταπλάσια ποσότητα από τα ίδια όπλα. Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν το κάνουν μόνο οι ΗΠΑ. Το κάνει και η Βρετανία».

Οι μεγάλες δυνάμεις, όμως, γιατί κάνουν εδώ και δεκαετίες τα «στραβά μάτια» στις παρανομίες που έχει διαπράξει η Τουρκία;
«Μερικές φρικαλεότητες της Τουρκίας έχουν γίνει και με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως αυτές που διέπραξε τη δεκαετία του ’90 στο νοτιοανατολικό της τμήμα εναντίον των Κούρδων, οι οποίοι είναι περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της. Μετά η Τουρκία πήρε μέρος και στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας».
Οι διανοούμενοι της Ευρώπης, όμως, δεν πολυμιλάνε για όλα αυτά. Τελικά ο διανοούμενος που υπηρετεί τους δυνατούς μπορεί να συνεχίσει να λέγεται έτσι;
«Αυτή της Τουρκίας δεν είναι η μόνη περίπτωση, αλλά είναι πολύ ενδεικτική της κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι διανοούμενοι της Δύσης».

Την ένταση που υπάρχει τελευταία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ πώς την εξηγείτε;
«Αυτήν τη φορά η Τουρκία έχει έναν πολύ καλό λόγο, αφού ένα τουρκικό πλοίο δέχθηκε επίθεση σε διεθνή ύδατα και σκοτώθηκαν εννέα Τούρκοι. Αυτό ήταν κανονική πειρατεία. Οι Ισραηλινοί άλλωστε συνηθίζουν να τα κάνουν αυτά από παλιά. Κανένα κράτος δεν θα τη γλίτωνε με αυτά που κάνει το Ισραήλ, αλλά όταν έχεις τις ΗΠΑ από πίσω σου, κάνεις ό,τι θέλεις. Σκοτώθηκαν λοιπόν από τα πυρά των Ισραηλινών εννέα άνθρωποι, από τους οποίους να σημειώσουμε κανένας δεν ήταν αμερικανός πολίτης, και η Τουρκία απαίτησε από το Ισραήλ να ζητήσει συγγνώμη».

Πιστεύετε δηλαδή ότι πίσω από τις κινήσεις τις Τουρκίας κρύβεται και αίσθημα δικαίου;
«Οχι. Ξέρετε εσείς να υπάρχει κάποιο κράτος που να είναι κράτος δικαίου; Τα κράτη δεν είναι οργανισμοί ήθους και ηθικής, είναι οργανισμοί ισχύος».

Πιστεύετε ότι θα υπάρξει κάποια στιγμή στο μέλλον ένα κράτος που θα είναι κράτος δικαίου;
«Όχι, ποτέ. Εφόσον κάτι είναι κράτος δεν μπορεί να είναι δίκαιο. Βέβαια, φυσικά και υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι που είναι ηθικοί και οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλλουν το ήθος τους σε κάποια κομμάτια του κράτους. Αλλά το να περιμένεις από ένα κράτος ισχύος να συμπεριφέρεται δίκαια είναι μάταιο και ανόητο. Τα κράτη ως οργανισμοί λειτουργούν με τις δικές τους αρχές και τα δικά τους συμφέροντα. Ολη η ιστορία των κρατών είναι κάπως έτσι».

Οι λαοί, λοιπόν, κάνουν ένα διαρκές ταξίδι από ελπίδα σε ελπίδα και από όνειρο σε όνειρο, χωρίς αυτό να οδηγεί κάπου καλύτερα;
«Όχι, εγώ δεν το βλέπω έτσι. Εγώ το βλέπω περισσότερο σαν το σκαρφάλωμα ενός βουνού με στόχο να κατακτήσεις την κορυφή. Κάθε φορά όμως που φτάνεις στην κορυφή που έχεις βάλει στόχο, ανακαλύπτεις ότι από εκεί φαίνεται μια άλλη, νέα, πέρα από αυτήν που κατέκτησες, και πρέπει να αρχίσεις πάλι το ταξίδι. Τότε όμως δεν πρέπει να ξεχνάς ότι έχεις ήδη κατακτήσει τον προηγούμενο στόχο σου. Νομίζω ότι αυτή είναι όλη η ανθρώπινη Ιστορία, επαναλαμβανόμενες κορυφές, για τις οποίες κάποιοι έχουν παλέψει ώστε να κατακτηθούν. Το πιο φυσιολογικό λοιπόν είναι να βρίσκει ο άνθρωπος μπροστά του ακόμη ψηλότερες κορυφές, τις οποίες δεν γνώριζε από πριν, και θα πρέπει να τις κατακτήσει. Αρα δεν πιστεύω ότι το ταξίδι είναι χωρίς ελπίδα, είναι απλώς μια συνεχής επίτευξη στόχων».
Και το ταξίδι θα υπάρχει έπειτα από κάθε άνθρωπο και έπειτα από κάθε εποχή;
«Ακριβώς. Γι’ αυτό σε κάθε εποχή ας κάνει ο άνθρωπος τη δουλειά του, που είναι να κατακτήσει τις κορυφές που του αναλογούν. Δείτε τι συνέβη με τη Λατινική Αμερική. Ήταν επί 500 χρόνια κάτω από φοβερή καταπίεση, κυρίως των Ευρωπαίων και μετά των Αμερικανών. Όλα αυτά τα χρόνια εκατοντάδες προσπάθειες να απελευθερωθούν κατεστάλησαν και πνίγηκαν στο αίμα. Όμως τα τελευταία δέκα χρόνια οι λαοί της Λατινικής Αμερικής έχουν φέρει τα πάνω κάτω. Απελευθέρωσαν τις χώρες τους από τις χούντες και την καταπίεση με τρόπο εντυπωσιακό».

Πιστεύετε ότι μπορεί να συμβεί το ίδιο και με την «Αραβική άνοιξη»;
«Έχουν ήδη υπάρξει τεράστιες αλλαγές, οι οποίες πιθανότατα θα είναι μόνιμες. Βέβαια έχουν πολύ δρόμο ακόμη μπροστά τους, αλλά μετρούν ήδη κάποιες σημαντικές επιτυχίες. Μία από αυτές, την οποία φυσικά δεν πολυπροβάλλουν τα δυτικά ΜΜΕ, είναι η δημιουργία πραγματικού εργατικού κινήματος στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, χώρες οι οποίες δεν είχαν ποτέ κάτι τέτοιο. Τώρα πλέον είναι δυνατόν ακόμη και σε αυτές τις δύο χώρες να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο εργατικό συνδικάτο».

Αυτή η απελπισία τού σήμερα πώς μπορεί να αλλάξει και να γίνει ελπίδα;
«Δεν ξέρω. Αν γνωρίζετε την απάντηση πείτε τη και σε εμάς. Την έχουμε ανάγκη απεγνωσμένα».

Η εποχή χαρακτηρίζεται από την απουσία σπουδαίων ηγετών, ειδικά στην Ευρώπη, αλλά και αλλού. Είναι άραγε θέμα κακής συγκυρίας ή φυσιολογικό αποτέλεσμα των καιρών;
«Δεν πρέπει να ψάχνεις για σπουδαίους ηγέτες. Αν κάνεις εσύ κάτι σημαντικό, θα δημιουργήσεις τη δική σου σπουδαία ηγεσία και δεν θα επιτρέψεις να δημιουργηθεί αυτό που ονομάζεις ανεπαρκή ηγεσία».

Μήπως ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι συγχέουμε εντελώς τις έννοιες «συνηθισμένο» και «φυσιολογικό» και πλέον πιστεύουμε ότι αυτό που είναι συνηθισμένο στη ζωή μας είναι και το φυσιολογικό;
«Σωστό είναι αυτό, πρέπει όμως να καταφέρνεις να διακρίνεις μέσα σου τις αληθινές, τις ειλικρινείς κινητήριες δυνάμεις».

Για εσάς ποιες είναι αυτές οι βασικές κινητήριες δυνάμεις;
«Είναι πολλές και γνωρίζω μερικές από αυτές. Για παράδειγμα, η δυστυχία από την οποία υποφέρουν οι άνθρωποι και κυρίως αυτή για την οποία έχω συνυπευθυνότητα. Αυτό είναι βασανιστικό. Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία και τα προνόμιά μας σημαίνουν αυτόματα και ευθύνες».

Μοιάζει πάντως στην Ελλάδα οι άνθρωποι να έχουμε υποστεί συλλογική κώφωση: μιλάμε όλοι, ενώ κανένας δεν ακούει κανέναν. Δεν είναι ένα βασικό πρόβλημα αυτό;
«Θα σας πω κάτι από τη δική μου πείρα. Η οικογένειά μου ανήκε στην εργατική τάξη και υπήρχαν πολλοί άνεργοι. Αντικειμενικά τότε η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη απ’ ό,τι είναι τώρα. Υποκειμενικά, όμως, τότε ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα ως προς την προοπτική. Τώρα επικρατεί κυρίως μια τεράστια απελπισία σε σχέση με το μέλλον, ενώ τότε κυριαρχούσε η ελπίδα ότι “δεν έχουμε τίποτε, αλλά μπορούμε να κάνουμε πράγματα για ένα καλύτερο αύριο”. Μαζευόμασταν και κουβεντιάζαμε για το πώς θα βελτιώσουμε την κατάσταση για την οικογένειά μας. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει κάθε μικρή κοινωνική ομάδα και τώρα στην Ελλάδα».

Είναι γνωστό ότι αγαπάτε τη χώρα μας και ότι καλός προφήτης είναι αυτός που αγαπά. Τώρα που κλείνουμε αυτήν τη συζήτηση τι θα προφητεύατε για εμάς;

«Σας εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, να έχετε πολλή και καλή τύχη σε αυτούς τους ιδιαίτερα δύσκολους και επίπονους καιρούς, με όλες αυτές τις ισχυρές δυνάμεις που προσπαθούν να συντρίψουν την ελληνική κοινωνία και τη χώρα σας».

* Τη συνέντευξη πήρε ο Μάκης Προβατάς και δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜagazino στις 16 Οκτωβρίου 2011.

Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

Μια επιστολή πανεπιστημιακών η απάντηση τις γελοιότητες των Σκοπίων. Δείτε ποιοι υπογράφουν


Η επιστολή που είχαν στείλει καθηγητές πανεπιστημίων απ΄ όλο το κόσμο στον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα,είναι νομίζουμε η καλύτερη απάντηση στις γελοιότητες που κάνουν οι Σκοπιανοί. Γελοιότητες που απλά αποδεικνύουν ότι δεν “πατάνε” καθόλου γερά στα ξυλοπόδαρα που τους έχουν βάλει να στέκονται.
Όλο το κείμενο της επιστολής και οι υπογραφές,για να καταλάβετε ότι οι ελληνικές θέσεις είναι δυνατές.

 
Προς τον Αξιότιμο Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα
Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής
Λευκός Οίκος
1600 Pennsylvania Avenue, NW
Washington, DC 20500

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Με την παρούσα επιστολή, οι υπογράφοντες ζητούμε με κάθε σεβασμό την παρέμβασή σας για να τακτοποιηθούν συντρίμμια ιστορικής αταξίας που άφησε πίσω της στη νοτιοανατολική Ευρώπη η προηγούμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Στις 4 Νοεμβρίου 2004, δύο ημέρες μετά την επανεκλογή του Προέδρου George W. Bush, η κυβέρνησή του ομόφωνα αναγνώρισε τη ‘Δημοκρατία της Μακεδονίας’.
Αυτή η πράξη όχι μόνο κατέλυσε γεωγραφικά και ιστορικά δεδομένα, αλλά και έδωσε έναυσμα να ξεσπάσει μια επικίνδυνη επιδημία ιστορικού ρεβιζιονισμού, του οποίου το πιο προφανές σύμπτωμα είναι η καταχρηστική οικειοποίηση από την κυβέρνηση των Σκοπίων του πιο διάσημου Μακεδόνα, του Μέγα Αλέξανδρου.

Πιστεύουμε ότι αυτή η ανοησία έχει ξεπεράσει κάθε όριο και ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν καμιά δουλειά να υποστηρίζουν την παραποίηση της ιστορίας. Ας κάνουμε μια ανασκόπηση των δεδομένων. (Η τεκμηρίωση αυτών των δεδομένων που απεικονίζονται εδώ με έντονα γράμματα, βρίσκεται στο http://macedonia-evidence.org/documentation.html).

Η εν λόγω περιοχή, με τη σύγχρονη πρωτεύουσά της τα Σκόπια, ονομαζόταν στην αρχαιότητα Παιονία. Τα όρη Βαρνούς και Όρβηλος (που σχηματίζουν σήμερα τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας) αποτελούν ένα φυσικό όριο που χώριζε και χωρίζει τη Μακεδονία από τη βόρεια γείτονά της.
Η μόνη πραγματική σύνδεση βρίσκεται κατά μήκος του Αξιού/Βαρδάρη ποταμού αλλά ακόμα και αυτή η κοιλάδα ‘δε σχηματίζει μία δίοδο επικοινωνίας γιατί τέμνεται από χαράδρες’.

Αν και είναι αλήθεια ότι οι Παίονες υποτάχθηκαν στο Φίλιππο Β΄, πατέρα του Μέγα Αλέξανδρου, το 358 π.Χ., δεν ήταν Μακεδόνες και δεν ζούσαν στη Μακεδονία. Παρομοίως, για παράδειγμα, οι Αιγύπτιοι που κατακτήθηκαν από τον Αλέξανδρο, μπορεί μεν να κυβερνούνταν από τους Μακεδόνες, συμπεριλαμβανομένης και της γνωστής Κλεοπάτρας, αλλά δεν υπήρξαν ποτέ οι ίδιοι Μακεδόνες και η Αίγυπτος δεν ονομάστηκε ποτέ Μακεδονία.

Αντίθετα, η Μακεδονία και οι Μακεδόνες Έλληνες βρίσκονταν για τουλάχιστον 2500 χρόνια εκεί ακριβώς όπου είναι η σύγχρονη ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας.
Ακριβώς η ίδια σχέση ισχύει για την Αττική και τους Αθηναίους Έλληνες, το Άργος και τους Αργείους Έλληνες, την Κόρινθο και τους Κορίνθιους Έλληνες κ.ο.κ.

Δεν κατανοούμε πώς οι σύγχρονοι κάτοικοι της αρχαίας Παιονίας, που μιλούν Σλάβικα—μια γλώσσα που εισήχθη στα Βαλκάνια περίπου μια χιλιετία μετά το θάνατο του Αλέξανδρου—μπορούν να διεκδικούν τον Αλέξανδρο για εθνικό τους ήρωα. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν εξολοκλήρου και αδιαμφισβήτητα Έλληνας. Ο προ-προ-προπάππος του, Αλέξανδρος Α΄, αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες όπου η συμμετοχή επιτρεπόταν μόνο σε Έλληνες.

Ακόμα και πριν από τον Αλέξανδρο Α΄οι Μακεδόνες τοποθετούσαν τις προγονικές τους ρίζες στο Άργος και πολλοί από τους βασιλείς τους χρησιμοποιούσαν την κεφαλή του Ηρακλή—του κατεξοχήν Έλληνα ήρωα– στα νομίσματά τους.

Ο Ευριπίδης—που πέθανε και θάφτηκε στη Μακεδονία—έγραψε το έργο του Αρχέλαος προς τιμήν του μεγάλου θείου τού Αλέξανδρου και το έγραψε στα ελληνικά. Όσο βρισκόταν στη Μακεδονία, ο Ευριπίδης έγραψε ακόμα τις Βάκχες, επίσης στα ελληνικά. Κατά συνέπεια, το Μακεδονικό κοινό μπορούσε να καταλάβει τι έγραψε και τι άκουγαν.

Ο πατέρας του Αλέξανδρου, Φίλιππος, κέρδισε αρκετές νίκες σε ιππικούς αγώνες στην Ολυμπία και τους Δελφούς, τα δύο πιο ελληνικά από όλα τα ιερά της αρχαίας Ελλάδας, όπου δεν επιτρεπόταν σε μη-Έλληνες να αγωνιστούν.

Ακόμα πιο σημαντικό, ο Φίλιππος ορίστηκε διοργανωτής των Πύθιων Αγώνων στους Δελφούς το 346 π.Χ. Με άλλα λόγια, ο πατέρας του Μέγα Αλέξανδρου και οι πρόγονοί του ήταν εξολοκλήρου Έλληνες.

Η ελληνική γλώσσα ήταν η γλώσσα που χρησιμοποιούσε ο Δημοσθένης και η πρεσβεία του από την Αθήνα όταν επισκέπτονταν τον Φίλιππο επίσης το 346 π.Χ. Ένας άλλος Έλληνας του Βορρά, ο Αριστοτέλης, πήγε να σπουδάσει για περίπου 20 χρόνια στην Ακαδημία του Πλάτωνα. Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Μακεδονία και έγινε ο δάσκαλος του Αλέξανδρου Γ΄. Μιλούσαν Ελληνικά στην σχολή που σώζεται ακόμα και σήμερα κοντά στη Νάουσσα στην Ελληνική Μακεδονία.
Ο Αλέξανδρος είχε μαζί του σε όλες του τις εκστρατείες την έκδοση του Αριστοτέλη της Ιλιάδας του Ομήρου. Ο Αλέξανδρος διέδωσε την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό σε όλη του την αυτοκρατορία, ιδρύοντας πόλεις και εγκαθιστώντας εκπαιδευτικά κέντρα.
Εξού και βρίσκουμε επιγραφές που αφορούν χαρακτηριστικούς ελληνικούς θεσμούς όπως είναι το γυμνάσιο τόσο μακριά όσο στο Αφγανιστάν.

Είναι γραμμένες στα Ελληνικά.

Προκύπτουν οι εξής ερωτήσεις: Γιατί ήταν η Ελληνική γλώσσα η lingua franca σε όλη την επικράτεια του Αλέξανδρου αν αυτός ήταν ΄Μακεδόνας’; Γιατί γράφτηκε η Καινή Διαθήκη στα Ελληνικά;
Οι απαντήσεις είναι ξεκάθαρες: ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας, όχι Σλάβος, και οι Σλάβοι και η γλώσσα τους δεν σχετίζονταν με τον Αλέξανδρο ή την πατρίδα του παρά 1000 χρόνια αργότερα. Αυτό μας φέρνει πίσω στη γεωγραφική περιοχή που ήταν γνωστή στην αρχαιότητα ως Παιονία.
Γιατί οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτήν την περιοχή σήμερα αποκαλούν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και τη χώρα τους Μακεδονία; Γιατί να κλέψουν μια απόλυτα ελληνική μορφή για εθνικό τους ήρωα;
Οι αρχαίοι Παίονες μπορεί να ήταν ή να μην ήταν Έλληνες, πάντως σίγουρα έγιναν ελληνίζοντες, και δεν υπήρξαν ποτέ Σλάβοι. Επίσης δεν ήταν Μακεδόνες.
Η αρχαία Παιονία ήταν ένα μέρος του Μακεδονικού κράτους, όπως ήταν η Ιωνία και η Συρία και η Παλαιστίνη και η Αίγυπτος και η Μεσοποταμία και η Βαβυλωνία και η Βακτρία και πολλές άλλες περιοχές. Μπορεί λοιπόν να έγιναν προσωρινά ‘Μακεδονικές’ αλλά καμιά δεν ήταν ποτέ ΄Μακεδονία΄.
Η κλοπή του Φίλιππου και του Αλέξανδρου από μια χώρα που δεν ήταν ποτέ η Μακεδονία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί.

Οι παραδόσεις της αρχαίας Παιονίας ωστόσο θα μπορούσαν να υιοθετηθούν από τους τωρινούς κατοίκους αυτής της γεωγραφικής περιοχής με αρκετά αιτιολογικά. Η επέκταση του γεωγραφικού όρου ‘ Μακεδονία’ ώστε να καλύπτει τη νότια Γιουγκοσλαβία δεν μπορεί. Ακόμα και στον ύστερο 19ο αι. αυτή η λάθος χρήση υπονοούσε μη υγιείς εδαφικές βλέψεις.

Το ίδιο κίνητρο βρίσκεται και σε σχολικούς χάρτες που δείχνουν την ψευδο-μεγάλη Μακεδονία να εκτείνεται από τα Σκόπια μέχρι τον Όλυμπο και να επιγράφεται στα Σλαβικά.
Ο ίδιος χάρτης και οι διεκδικήσεις του βρίσκεται σε ημερολόγια, αυτοκόλλητα αυτοκινήτων, χαρτονομίσματα κλπ που κυκλοφορούν στο νέο κράτος από τότε που διακήρυξε την ανεξαρτησία του από τη Γιουγκοσλαβία το 1991.

Γιατί να επιχειρεί μια τέτοια ιστορική ανοησία μια φτωχή νέα χώρα, εσωτερική και περικυκλωμένη από στεριά; Γιατί να κοροϊδεύει θρασύτατα και να προκαλεί τη γείτονά της;
Όπως και να θέλει κανείς να χαρακτηρίσει μια τέτοια συμπεριφορά, σίγουρα δεν πρόκειται για πίεση για ιστορική ακρίβεια, ούτε για σταθερότητα στα Βαλκάνια.

Είναι λυπηρό ότι οι ΗΠΑ έχουν ενισχύσει και ενθαρρύνει τέτοια συμπεριφορά.

Στρεφόμαστε σε Εσάς, Κύριε Πρόεδρε, για να ξεκαθαρίσετε στην κυβέρνηση των Σκοπίων ότι δεν μπορεί να εισέλθει στην οικογένεια των χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ όσο επιχειρεί να οικοδομήσει την εθνική της ταυτότητα εις βάρος της ιστορικής αλήθειας.

Η κοινωνία μας από κοινού δεν μπορεί να επιβιώσει όταν η ιστορία αγνοείται, πολύ λιγότερο δε όταν η ιστορία κατασκευάζεται για να εξυπηρετήσει αμφίβολα κίνητρα.
 
Με εκτίμηση,

NAME TITLE INSTITUTION
Harry C. Avery, Professor of Classics, University of Pittsburgh ( USA )
Dr. Dirk Backendorf. Akademie der Wissenschaften und der Literatur Mainz
(Germany )
Elizabeth C. Banks, Associate Professor of Classics (ret.), University of Kansas ( USA )
Luigi Beschi, professore emerito di Archeologia Classica, Università di Firenze ( Italy )
Josine H. Blok, professor of Ancient History and Classical Civilization, Utrecht University (The Netherlands)
Alan Boegehold, Emeritus Professor of Classics, Brown University ( USA )
Efrosyni Boutsikas, Lecturer of Classical Archaeology, University of Kent (UK)
Keith Bradley, Eli J. and Helen Shaheen Professor of Classics, Concurrent Professor of History, University of Notre Dame ( USA )
Stanley M. Burstein, Professor Emeritus, California State University , Los Angeles ( USA )
Francis Cairns , Professor of Classical Languages, The Florida State University (USA )
John McK. Camp II , Agora Excavations and Professor of Archaeology, ASCSA, Athens ( Greece )
Paul Cartledge, A.G. Leventis Professor of Greek Culture, University of Cambridge ( UK )
Paavo Castrén, Professor of Classical Philology Emeritus, University of Helsinki ( Finland )
William Cavanagh, Professor of Aegean Prehistory, University of Nottingham (UK )
Angelos Chaniotis, Professor, Senior Research Fellow, All Souls College , Oxford ( UK )
Paul Christesen, Professor of Ancient Greek History, Dartmouth College ( USA)
Ada Cohen, Associate Professor of Art History, Dartmouth College ( USA )
Randall M. Colaizzi, Lecturer in Classical Studies, University of Massachusetts-Boston ( USA )
Kathleen M. Coleman, Professor of Latin, Harvard University ( USA )
Michael B. Cosmopoulos, Ph.D., Professor and Endowed Chair in Greek Archaeology, University of Missouri-St. Louis ( USA )
Kevin F. Daly, Assistant Professor of Classics, Bucknell University ( USA )
Wolfgang Decker, Professor emeritus of sport history, Deutsche Sporthochschule, Köln ( Germany )
Luc Deitz, Ausserplanmässiger Professor of Mediaeval and Renaissance Latin, University of Trier (Germany), and Curator of manuscripts and rare books, National Library of Luxembourg (Luxembourg)
Michael Dewar, Professor of Classics, University of Toronto ( Canada )
John D. Dillery, Associate Professor of Classics, University of Virginia ( USA )
Sheila Dillon, Associate Professor, Depts. of Art, Art History & Visual Studies and Classical Studies, Duke University ( USA )
Douglas Domingo-Forasté, Professor of Classics, California State University , Long Beach ( USA )
Pierre Ducrey, professeur honoraire, Université de Lausanne ( Switzerland )
Roger Dunkle, Professor of Classics Emeritus, Brooklyn College , City University of New York ( USA )
Michael M. Eisman, Associate Professor Ancient History and Classical Archaeology, Department of History, Temple University ( USA )
Mostafa El-Abbadi, Professor Emeritus, University of Alexandria ( Egypt )
R. Malcolm Errington, Professor für Alte Geschichte (Emeritus) Philipps-Universität, Marburg ( Germany )
Panagiotis Faklaris, Assistant Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki ( Greece )
Denis Feeney, Giger Professor of Latin, Princeton University ( USA )
Elizabeth A. Fisher, Professor of Classics and Art History, Randolph-Macon College ( USA )
Nick Fisher, Professor of Ancient History, Cardiff University ( UK )
R. Leon Fitts, Asbury J Clarke Professor of Classical Studies, Emeritus, FSA, Scot., Dickinson Colllege ( USA )
John M. Fossey FRSC, FSA, Emeritus Professor of Art History (and Archaeology), McGill Univertsity, Montreal , and Curator of Archaeology, Montreal Museum of Fine Arts ( Canada )
Robin Lane Fox, University Reader in Ancient History, New College, Oxford (UK )
Rainer Friedrich, Professor of Classics Emeritus, Dalhousie University , Halifax , N.S. ( Canada )
Heide Froning, Professor of Classical Archaeology, University of Marburg (Germany )
Peter Funke, Professor of Ancient History, University of Muenster ( Germany )
Traianos Gagos, Professor of Greek and Papyrology, University of Michigan (USA )
Robert Garland, Roy D. and Margaret B. Wooster Professor of the Classics, Colgate University , Hamilton NY ( USA )
Douglas E. Gerber, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Western Ontario ( Canada )
Hans R. Goette, Professor of Classical Archaeology, University of Giessen (Germany ); German Archaeological Institute, Berlin ( Germany )
Sander M. Goldberg, Professor of Classics, UCLA ( USA )
Erich S. Gruen, Gladys Rehard Wood Professor of History and Classics, Emeritus, University of California , Berkeley ( USA )
Christian Habicht, Professor of Ancient History, Emeritus, Institute for Advanced Study, Princeton ( USA )
Donald C. Haggis, Nicholas A. Cassas Term Professor of Greek Studies, University of North Carolina at Chapel Hill (USA)
Judith P. Hallett, Professor of Classics, University of Maryland , College Park , MD ( USA )
Prof. Paul B. Harvey, Jr. Head, Department of Classics and Ancient Mediterranean Studies, The Pennsylvania State University ( USA )
Eleni Hasaki, Associate Professor of Classical Archaeology, University of Arizona ( USA )
Miltiades B. Hatzopoulos, Director, Research Centre for Greek and Roman Antiquity, National Research Foundation, Athens ( Greece )
Wolf-Dieter Heilmeyer, Prof. Dr., Freie Universität Berlin und Antikensammlung der Staatlichen Museen zu Berlin (Germany)
Steven W. Hirsch, Associate Professor of Classics and History, Tufts University ( USA )
Karl-J. Hölkeskamp, Professor of Ancient History, University of Cologne (Germany )
Frank L. Holt, Professor of Ancient History, University of Houston ( USA )
Dan Hooley, Professor of Classics, University of Missouri ( USA )
Meredith C. Hoppin, Gagliardi Professor of Classical Languages, Williams College , Williamstown , MA ( USA )
Caroline M. Houser, Professor of Art History Emerita, Smith College ( USA ) and Affiliated Professor, University of Washington ( USA )
Georgia Kafka, Visiting Professor of Modern Greek Language, Literature and History, University of New Brunswick ( Canada )
Anthony Kaldellis, Professor of Greek and Latin, The Ohio State University (USA )
Andromache Karanika, Assistant Professor of Classics, University of California , Irvine ( USA )
Robert A. Kaster, Professor of Classics and Kennedy Foundation Professor of Latin, Princeton University ( USA )
Vassiliki Kekela, Adjunct Professor of Greek Studies, Classics Department, Hunter College, City University of New York (USA)
Dietmar Kienast, Professor Emeritus of Ancient History, University of Duesseldorf ( Germany )
Karl Kilinski II, University Distinguished Teaching Professor, Southern Methodist University ( USA )
Dr. Florian Knauss, associate director, Staatliche Antikensammlungen und Glyptothek Muenchen ( Germany )
Denis Knoepfler, Professor of Greek Epigraphy and History, Collège de France ( Paris )
Ortwin Knorr, Associate Professor of Classics, Willamette University ( USA )
Robert B. Koehl, Professor of Archaeology, Department of Classical and Oriental Studies Hunter College , City University of New York ( USA )
Georgia Kokkorou-Alevras, Professor of Classical Archaeology, University of Athens ( Greece )
Ann Olga Koloski-Ostrow, Associate Professor and Chair, Department of Classical Studies, Brandeis University ( USA )
Eric J. Kondratieff, Assistant Professor of Classics and Ancient History, Department of Greek & Roman Classics, Temple University
Haritini Kotsidu, Apl. Prof. Dr. für Klassische Archäologie, Goethe-Universität, Frankfurt/M. ( Germany )
Lambrini Koutoussaki, Dr., Lecturer of Classical Archaeology, University of Zürich ( Switzerland )
David Kovacs, Hugh H. Obear Professor of Classics, University of Virginia (USA )
Peter Krentz, W. R. Grey Professor of Classics and History, Davidson College (USA )
Friedrich Krinzinger, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of Vienna ( Austria )
Michael Kumpf, Professor of Classics, Valparaiso University ( USA )
Donald G. Kyle, Professor of History, University of Texas at Arlington ( USA )
Prof. Dr. Dr. h.c. Helmut Kyrieleis, former president of the German Archaeological Institute, Berlin ( Germany )
Gerald V. Lalonde, Benedict Professor of Classics, Grinnell College ( USA )
Steven Lattimore, Professor Emeritus of Classics, University of California , Los Angeles ( USA )
Francis M. Lazarus, President, University of Dallas ( USA )
Mary R. Lefkowitz, Andrew W. Mellon Professor in the Humanities, Emerita, Wellesley College ( USA )
Iphigeneia Leventi, Assistant Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly ( Greece )
Daniel B. Levine, Professor of Classical Studies, University of Arkansas ( USA)
Christina Leypold, Dr. phil., Archaeological Institute, University of Zurich (Switzerland )
Vayos Liapis, Associate Professor of Greek, Centre d’Études Classiques & Département de Philosophie, Université de Montréal ( Canada )
Hugh Lloyd-Jones, Professor of Greek Emeritus, University of Oxford ( UK )
Yannis Lolos, Assistant Professor, History, Archaeology, and Anthropology, University of Thessaly ( Greece )
Stanley Lombardo, Professor of Classics, University of Kansas , USA
Anthony Long, Professor of Classics and Irving G. Stone Professor of Literature, University of California , Berkeley ( USA )
Julia Lougovaya, Assistant Professor, Department of Classics, Columbia University ( USA )
A.D. Macro, Hobart Professor of Classical Languages emeritus, Trinity College (USA)
John Magee, Professor, Department of Classics, Director, Centre for Medieval Studies, University of Toronto ( Canada )
Dr. Christofilis Maggidis, Associate Professor of Archaeology, Dickinson College ( USA )
Jeannette Marchand, Assistant Professor of Classics, Wright State University , Dayton , Ohio ( USA )
Richard P. Martin, Antony and Isabelle Raubitschek Professor in Classics, Stanford University
Maria Mavroudi, Professor of Byzantine History, University of California , Berkeley ( USA )
Alexander Mazarakis Ainian, Professor of Classical Archaeology, University of Thessaly ( Greece )
James R. McCredie, Sherman Fairchild Professor emeritus; Director, Excavations in Samothrace Institute of Fine Arts, New York University (USA)
James C. McKeown, Professor of Classics, University of Wisconsin-Madison (USA )
Robert A. Mechikoff, Professor and Life Member of the International Society of Olympic Historians, San Diego State University ( USA )
Andreas Mehl, Professor of Ancient History, Universitaet Halle-Wittenberg (Germany )
Harald Mielsch, Professor of Classical Archeology, University of Bonn (Germany )
Stephen G. Miller, Professor of Classical Archaeology Emeritus, University of California , Berkeley ( USA )
Phillip Mitsis, A.S. Onassis Professor of Classics and Philosophy, New York University ( USA )
Peter Franz Mittag, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln (Germany )
David Gordon Mitten, James Loeb Professor of Classical Art and Archaeology, Harvard University ( USA )
Margaret S. Mook, Associate Professor of Classical Studies, Iowa State University ( USA )
Anatole Mori, Associate Professor of Classical Studies, University of Missouri- Columbia ( USA )
Jennifer Sheridan Moss, Associate Professor, Wayne State University ( USA )
Ioannis Mylonopoulos, Assistant Professor of Greek Art History and Archaeology, Columbia University , New York ( USA ).
Richard Neudecker, PD of Classical Archaeology, Deutsches Archäologisches Institut Rom ( Italy )
James M.L. Newhard, Associate Professor of Classics, College of Charleston (USA )
Carole E. Newlands, Professor of Classics, University of Wisconsin , Madison (USA )
John Maxwell O’Brien, Professor of History, Queens College , City University of New York ( USA )
James J. O’Hara, Paddison Professor of Latin, The University of North Carolina , Chapel Hill ( USA )
Martin Ostwald, Professor of Classics (ret.), Swarthmore College and Professor of Classical Studies (ret.), University of Pennsylvania ( USA )
Olga Palagia, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece)
Vassiliki Panoussi, Associate Professor of Classical Studies, The College of William and Mary ( USA )
Maria C. Pantelia, Professor of Classics, University of California , Irvine ( USA)
Pantos A.Pantos, Adjunct Faculty, Department of History, Archaeology and Social Anthropology, University of Thessaly ( Greece )
Anthony J. Papalas, Professor of Ancient History, East Carolina University (USA )
Nassos Papalexandrou, Associate Professor, The University of Texas at Austin (USA )
Polyvia Parara, Visiting Assistant Professor of Greek Language and Civilization, Department of Classics, Georgetown University ( USA )
Richard W. Parker, Associate Professor of Classics, Brock University ( Canada )
Robert Parker, Wykeham Professor of Ancient History, New College, Oxford (UK )
Anastasia-Erasmia Peponi, Associate Professor of Classics, Stanford University ( USA )
Jacques Perreault, Professor of Greek archaeology, Université de Montréal, Québec ( Canada )
Yanis Pikoulas, Associate Professor of Ancient Greek History, University of Thessaly ( Greece )
John Pollini, Professor of Classical Art & Archaeology, University of Southern California ( USA )
David Potter, Arthur F. Thurnau Professor of Greek and Latin. The University of Michigan ( USA )
Robert L. Pounder, Professor Emeritus of Classics, Vassar College ( USA )
Nikolaos Poulopoulos, Assistant Professor in History and Chair in Modern Greek Studies, McGill University ( Canada )
William H. Race, George L. Paddison Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill ( USA )
John T. Ramsey, Professor of Classics, University of Illinois at Chicago ( USA )
Karl Reber, Professor of Classical Archaeology, University of Lausanne ( Switzerland )
Rush Rehm, Professor of Classics and Drama, Stanford University ( USA )
Werner Riess, Associate Professor of Classics, The University of North Carolina at Chapel Hill ( USA )
Robert H. Rivkin, Ancient Studies Department, University of Maryland Baltimore County ( USA )
Barbara Saylor Rodgers, Professor of Classics, The University of Vermont (USA )
Robert H. Rodgers. Lyman-Roberts Professor of Classical Languages and Literature, University of Vermont ( USA )
Nathan Rosenstein, Professor of Ancient History, The Ohio State University (USA )
John C. Rouman, Professor Emeritus of Classics, University of New Hampshire , ( USA )
Dr. James Roy, Reader in Greek History (retired), University of Nottingham (UK)
Steven H. Rutledge, Associate Professor of Classics, Department of Classics, University of Maryland, College Park (USA)
Christina A. Salowey, Associate Professor of Classics, Hollins University (USA)
Guy D. R. Sanders, Resident Director of Corinth Excavations, The American School of Classical Studies at Athens ( Greece )
Theodore Scaltsas, Professor of Ancient Greek Philosophy, University of Edinburgh ( UK )
Thomas F. Scanlon, Professor of Classics, University of California , Riverside (USA )
Bernhard Schmaltz, Prof. Dr. Archäologisches Institut der CAU, Kiel (Germany)
Rolf M. Schneider, Professor of Classical Archaeology, Ludwig-Maximilians- Universität München ( Germany )
Peter Scholz, Professor of Ancient History and Culture, University of Stuttgart (Germany )
Christof Schuler, director, Commission for Ancient History and Epigraphy of the German Archaeological Institute, Munich ( Germany )
Paul D. Scotton, Assoociate Professor Classical Archaeology and Classics, California State University Long Beach ( USA )
Danuta Shanzer, Professor of Classics and Medieval Studies, The University of Illinois at Urbana-Champaign and Fellow of the Medieval Academy of America ( USA )
James P. Sickinger, Associate Professor of Classics, Florida State University (USA )
Marilyn B. Skinner 
Professor of Classics, 
University of Arizona (USA)
Niall W. Slater, Samuel Candler Dobbs Professor of Latin and Greek, Emory University ( USA )
Peter M. Smith, Associate Professor of Classics, University of North Carolina at Chapel Hill ( USA )
Dr. Philip J. Smith, Research Associate in Classical Studies, McGill University (Canada )
Susan Kirkpatrick Smith Assistant Professor of Anthropology Kennesaw State University ( USA )
Antony Snodgrass, Professor Emeritus of Classical Archaeology, University of Cambridge ( UK )
Theodosia Stefanidou-Tiveriou, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki ( Greece ).
Andrew Stewart, Nicholas C. Petris Professor of Greek Studies, University of California , Berkeley ( USA )
Oliver Stoll, Univ.-Prof. Dr., Alte Geschichte/ Ancient History,Universität Passau (Germany)
Richard Stoneman, Honorary Fellow, University of Exeter ( England )
Ronald Stroud, Klio Distinguished Professor of Classical Languages and Literature Emeritus, University of California , Berkeley ( USA )
Sarah Culpepper Stroup, Associate Professor of Classics, University of Washington ( USA )
Nancy Sultan, Professor and Director, Greek & Roman Studies, Illinois Wesleyan University ( USA )
David W. Tandy, Professor of Classics, University of Tennessee ( USA )
James Tatum, Aaron Lawrence Professor of Classics, Dartmouth College
Martha C. Taylor, Associate Professor of Classics, Loyola College in Maryland
Petros Themelis, Professor Emeritus of Classical Archaeology, Athens ( Greece)
Eberhard Thomas, Priv.-Doz. Dr. ,Archäologisches Institut der Universität zu Köln ( Germany )
Michalis Tiverios, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki ( Greece )
Michael K. Toumazou, Professor of Classics, Davidson College ( USA )
Stephen V. Tracy, Professor of Greek and Latin Emeritus, Ohio State University ( USA )
Prof. Dr. Erich Trapp, Austrian Academy of Sciences/Vienna resp. University of Bonn ( Germany )
Stephen M. Trzaskoma, Associate Professor of Classics, University of New Hampshire ( USA )
Vasiliki Tsamakda, Professor of Christian Archaeology and Byzantine History of Art, University of Mainz ( Germany )
Christopher Tuplin, Professor of Ancient History, University of Liverpool ( UK)
Gretchen Umholtz, Lecturer, Classics and Art History, University of Massachusetts , Boston ( USA )
Panos Valavanis, Professor of Classical Archaeology, University of Athens (Greece )
Athanassios Vergados, Visiting Assistant Professor of Classics, Franklin & Marshall College, Lancaster, PA
Christina Vester, Assistant Professor of Classics, University of Waterloo (Canada )
Emmanuel Voutiras, Professor of Classical Archaeology, Aristotle University of Thessaloniki ( Greece )
Speros Vryonis, Jr., Alexander S. Onassis Professor (Emeritus) of Hellenic Civilization and Culture, New York University ( USA )
Michael B. Walbank, Professor Emeritus of Greek, Latin & Ancient History, The University of Calgary ( Canada )
Bonna D. Wescoat, Associate Professor, Art History and Ancient Mediterranean Studies, Emory University ( USA )
E. Hector Williams, Professor of Classical Archaeology, University of British Columbia ( Canada )
Roger J. A. Wilson, Professor of the Archaeology of the Roman Empire, and Director, Centre for the Study of Ancient Sicily , University of British Columbia , Vancouver ( Canada )
Engelbert Winter, Professor for Ancient History, University of Münster (Germany )
Timothy F. Winters, Ph.D. Alumni Assn. Distinguished Professor of Classics, Austin Peay State University ( USA )
Michael Zahrnt, Professor für Alte Geschichte, Universität zu Köln ( Germany )
Paul Zanker, Professor Emeritus of Classical Studies, University of Munich (Germany )
cc: J. Biden, Vice President , USA
H. Clinton, Secretary of State USA
P. Gordon, Asst. Secretary-designate, European and Eurasian Affairs
H.L Berman, Chair, House Committee on Foreign Affairs
I. Ros-Lehtinen, Ranking Member, House Committee on Foreign Affairs
J. Kerry, Chair, Senate Committee on Foreign Relations
R.G. Lugar, Ranking Member, Senate Committee on Foreign Relations
R. Menendez , United States Senator from New Jersey

www.onalert.gr

Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2012

H κυβέρνηση του Λ.Παπαδήμου, ακύρωσε το μεγαλύτερο (ίσως και μοναδικό) επίτευγμα των κυβερνήσεων Καραμανλή

Επίδειξη υποτέλειας: "Σκότωσαν" (και) τον South Stream!!

Με μία κοινή (για πρώτη φορά...) ανακοίνωση πριν λίγο των υπουργείων Εξωτερικών και Περιβάλλοντος Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής, η κυβέρνηση του Λ.Παπαδήμου, ακύρωσε το μεγαλύτερο (ίσως και μοναδικό) επίτευγμα των κυβερνήσεων Καραμανλή, την ενεργειακή πολιτική των αγωγών: Μετά από το σαμποτάρισμα του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη από την κυβέρνηση του Γ.Παπανδρέου, με μια απλή ανακοίνωση έβαλαν "ταφόπλακα" και στην ελληνική συμμετοχή στον South Stream!


Στην πρωτοφανή κοινή ανακοίνωση περιγράφεται ως μοναδική "προτεραιότητα ο αγωγός ITGI" – ο οποίος ξεκινά από το Αζερμπαϊτζάν και μέσω Τουρκίας και Ελλάδος καταλήγει στην Ιταλία- αλλά η ουσία της ανακοίνωσης βρίσκεται στην κατάληξή της:

"Σε ό,τι αφορά τα υπόλοιπα σχέδια στην περιοχή, παρακολουθούμε και αξιολογούμε με ενδιαφέρον τις σχετικές εξελίξεις, συνεκτιμώντας ότι δεν έχουν ωριμάσει επαρκώς οι συνθήκες για την υπογραφή συγκεκριμένων συμφωνιών, κάτι που αποτελεί και αναγκαία συνθήκη για την υλοποίησή τους".

Δηλαδή ο South Stream, που ξεκινά η κατασκευή του το 2012 είναι ... ανώριμος και απλά "μας τελείωσε". "Επειδή δεν έχουν ωριμάσει επαρκώς οι συνθήκες για την υπογραφή συγκεκριμένων συμφωνιών, κάτι που αποτελεί και αναγκαία συνθήκη για την υλοποίησή τους".

Ειδικά αυτή η καταληκτική παράγραφος, πρέπει να υπαγορεύθηκε εκτός Ελλάδος, γιατί δε νομίζουμε ότι υπάρχουν πραγματικοί Έλληνες που θα έγραφαν κάτι τέτοιο...

Σε ότι αφορά τον γνωστό και μη εξαιρετέο Γ.Παπακωνσάντίνου, η δράση του στο υπουργείο Οικονομικών "υπέρ" των ελληνικών συμφερόντων στα θέματα χρέους και Μνημονίου, είναι γνωστή. Αλλά εντυπωσιάζει το γεγονός ότι ένας υπουργός Εξωτερικών προερχόμενος από τη Ν.Δ., όπως ο Σ.Δήμας υπέγραψε μια τέτοια ανακοίνωση που σκοτώνει την πολιτική του Κ.Καραμανλή.

Είμαστε περίεργοι τι θα πει στην ρωσική ηγεσία ο Α.Σαμαράς στο ταξίδι που θέλει να κάνει στην Μόσχα μέχρι τον Μάρτιο (αν θα τον δεχθούν, δηλαδή...)

Μάλιστα στην ανακοίνωση σημειώνεται ότι "αγωγός «Ποσειδώνας», το τμήμα του ITGI που θα συνδέει υποθαλάσσια την Ελλάδα με την Ιταλία καλύπτει πλήρως αυτή την ανάγκη", άρα ο South Stream που έχει ως βασικό μέρος του σχεδιασμού του την διασύνδεση με υποθαλάσσιο αγωγό της Ελλάδας με την Ιταλία, είναι ... περιττός.

Απλά να σημειώσουμε ότι ακόμα και ο Σίλβιο Μπερλουσκόν είχε δεχθεί "βαρείς" χαρακτηρισμούς από τις ΗΠΑ, όπως αποκαλύφθηκε από τις διαρροές του Wikileaks, λόγω της συμμετοχής του στον South Stream. Kαι βέβαια υπάρχει το θέμα των "διαφοροποιήσεων στις πηγές και οδούς ενέργειας" που αναφέρει η ανακοίνωση. Κάτι που είναι σαφώς αμερικανική ρητορική σε ότι αφορά τον εφοδιασμό της Ευρώπης με φυσικό αέριο και για πρώτη φορά εμφανίζεται σε δήλωση του υπουργείου Εξωτερικών...

Σημειώνουμε ότι ο IGTI θεωρητικά θα μεταφέρει 8 δισ. κυβ. μέτρα φυσικού αερίου –και αυτό στην περίπτωση που αντιμετωπιστούν τα προβλήματα φορτίου και κοιτάσματος- ενώ ο South Stream αποδεδειγμένα καθώς αποτελεί τον «δίδυμο αδελφό» του North Stream που ήδη λειτουργεί θα μεταφέρει στην Ευρώπη τουλάχιστον 30 δισ. κυβ. μέτρα φυσικού αερίου!

Όπως είναι φυσικό τα οφέλη της Ελλάδας από το πέρασμα του South Stream από το έδαφός της θα ήταν απείρως μεγαλύτερα σε σχέση με τα 8 δισ, του ITGI τον οποίο όπως και αναφέραμε η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί προτεραιότητα! Για τον οποίο South Stream τα έργα ξεκινάνε στο τέλος του χρόνου από τις ακτές της Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα, περνάνε από την ΑΟΖ της Τουρκίας και επρόκειτο μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας να διοχετευθεί σε Ιταλία και βόρεια Βαλκανική!

Ολόκληρη η πρωτοφανής κοινή ανακοίνωση των ΥΠΕΞ και ΥΠΕΚΑ είναι η εξής:

«Η ελληνική Κυβέρνηση στηρίζει με συνέπεια και σταθερότητα το σχέδιο ολοκλήρωσης του αγωγού ITGI. Πιστεύουμε ότι το εν λόγω έργο συμβάλλει καθοριστικά στη δεδομένη ευρωπαϊκή ανάγκη διαφοροποίησης πηγών και οδών ενέργειας, ενώ αδιαμφισβήτητα αποτελεί το πλέον προχωρημένο σχέδιο σε επίπεδο μελετών και αδειοδοτήσεων. Παράλληλα, διασφαλίζει τις μεγαλύτερες επενδύσεις εντός Ελλάδας.

Παραμένουμε προσηλωμένοι στην ευρωπαϊκή πολιτική για την ενεργειακή διασύνδεση μεταξύ των κρατών-μελών. Η ενοποίηση των ευρωπαϊκών δικτύων φυσικού αερίου είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης. Προϋπόθεση για αυτό είναι η διασφάλιση της διασύνδεσης των δικτύων όλων των κρατών-μελών.

Είναι άλλωστε γνωστό ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει θέσει ως προτεραιότητα τη βελτίωση και κάλυψη των υφισταμένων ελλείψεων στα έργα υποδομής ενεργειακών δικτύων. Στο πλαίσιο αυτό, η διασύνδεση, μέσω αγωγού, της Ελλάδας με την Ιταλία αποτελεί προτεραιότητα. Ο αγωγός «Ποσειδώνας», το τμήμα του ITGI που θα συνδέει υποθαλάσσια την Ελλάδα με την Ιταλία καλύπτει πλήρως αυτή την ανάγκη. Επιπλέον, λόγω της δυνατότητας αντίστροφης ροής του αγωγού, θα διασφαλίζεται η ασφάλεια προμήθειας με φυσικό αέριο και της Νοτιανατολικής Ευρώπης, εφόσον οι περιστάσεις το απαιτούν.

Σε ό,τι αφορά τα υπόλοιπα σχέδια στην περιοχή, παρακολουθούμε και αξιολογούμε με ενδιαφέρον τις σχετικές εξελίξεις, συνεκτιμώντας ότι δεν έχουν ωριμάσει επαρκώς οι συνθήκες για την υπογραφή συγκεκριμένων συμφωνιών, κάτι που αποτελεί και αναγκαία συνθήκη για την υλοποίησή τους».

Προς τι η αποδόμηση μιας 100% εθνικής πολιτικής; Κάποιοι, κάποτε θα πρέπει να λογοδοτήσουν επιτέλους...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012

Το Αγγλικό δικαιο επιτρέπει στους δανειστές να μας κηρύξουν πόλεμο

Η νέα ανάρτηση του Πάνου Καμμένου στο facebook, πρωί Πέμπτης 12 Ιανουαρίου, είναι για μια ακόμη φορά αποκαλυπτική. Γράφει ο ανεξάρτητος βουλευτής:

Το PSI επιτρέπει στους δανειστές να μας κηρύξουν πόλεμοΥΠΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ Ο «ΔΙΚΑΙΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ» ΟΠΩΣ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΑΡΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΜΩΤΑΡΟΥΝ ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΤΟΠΙΑ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΑ ΤΟΥΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΕΝΟΠΛΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΖΟΜΕΝΟΥ.
ΟΠΟΙΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΨΗΦΙΣΕΙ ΤΗΝ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ PSI ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΕ Ο ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΙΣ 7/6 ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ EFSF ΑΡΘΡΑ 15,16 KAI ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΥΡΩΣΕΙ Η ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΧΡΗΣΗ ΟΠΛΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ.
ΕΧΕΙ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΑΤΣΙΦΙΚΟ …ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ………….


Υπόθεση Πατσίφικο
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Υπόθεση Πατσίφικο ήταν μια διπλωματική και πολιτική κρίση μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας το 1847-1850 που ανέκυψε με αφορμή την επίθεση το 1849 του αθηναϊκού όχλου κατά της περιουσίας του βρετανικής υπηκοότητας Εβραίου Δον Πατσίφικο, προξένου της Πορτογαλίας. Η κυβέρνηση είχε απαγορεύσει τη χρονιά εκείνη για πρώτη φορά το «κάψιμο του Εβραίου» ή του «Ιούδα», πασχαλινό έθιμο κατά το οποίο έκαιγαν αχυρένιο ομοίωμα Εβραίου. Με αφορμή την απαγόρευση αυτήν όχλος επιτέθηκε στον Εβραίο Δον Πατσίφικο, εισέβαλε στο σπίτι του και προξένησε καταστροφές. Ο Πατσίφικο ζήτησε υπέρογκο ποσό ως αποζημίωση από το ελληνικό κράτος αλλά δεν ικανοποιήθηκε και τότε στράφηκε στη βρετανική κυβέρνηση.
Η υπέρμετρη αντίδραση της Βρετανίας, που κορυφώθηκε με τον ναυτικό αποκλεισμό της χώρας από το Βρετανικό Ναυτικό το 1850 και την κατάσχεση ελληνικών πλοίων στο Αιγαίο, ώστε να αναγκαστεί η Ελλάδα να καταβάλει αποζημίωση, αποτελεί πρωτοφανή στην ιστορία των διεθνών σχέσεων αναίτια επίδειξη ισχύος και αμφισβήτηση της κυριαρχίας κυρίαρχου κράτους και έχει παραμείνει κλασικό παράδειγμα στρατηγικής καταναγκασμού μέσω της «διπλωματίας της κανονιοφόρου». Η κρίση έληξε ύστερα από παρέμβαση των άλλων δύο προστάτιδων δυνάμεων του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, της Γαλλίας και της Ρωσίας και αφού η Ελλάδα δέχτηκε ισχυρό οικονομικό πλήγμα. Ο βρετανικός ναυτικός αποκλεισμός έμεινε στην ιστορία ως Παρκερικά, από το όνομα του Βρετανού ναυάρχου.

Παρκερικά ή Πατσιφικά ή Υπόθεση Πατσίφικο (όρος που δόθηκε από την γαλλική διπλωματία, κατά το υπόθεση Ντρέιφους), ονομάσθηκαν, από τους Έλληνες, τα υπέρογκα ενάντια της Ελλάδας πιεστικά εκ μέρους της Αγγλίας μέτρα, (ναυτικός αποκλεισμός, απαγόρευση καταπόπλων πλοίων, με κίνδυνο κατάσχεσης αυτών κ.λπ.) που λήφθηκαν τον Ιανουάριο του 1850, εξ αφορμής επεισοδίου που σημειώθηκε στην Αθήνα σε βάρος του Ισπανοεβραίου και Άγγλου υπηκόου Δαυίδ Πατσίφικο, πρώην Προξένου της Πορτογαλίας και στη συνέχεια τοκογλύφου. Η ονομασία προήλθε από το όνομα του Άγγλου ναυάρχου Ουΐλιαμ Πάρκερ που και εφάρμοσε τα μέτρα αυτά, κατά διαταγή του τότε υπουργού των εξωτερικών της Αγγλίας Πάλμερστον, ώστε να αναγκαστεί η Ελλάδα να καταβάλει την εξαιρετικά υπέρογκη αποζημίωση.
Γεγονός όμως υπήρξε ότι έναντι των μέτρων εκείνων πάντες οι Έλληνες από του Βασιλέως μέχρι και του τελευταίου εργάτη επέδειξαν γενναία ψυχραιμία και οι δε πληγέντες από τα μέτρα αυτά κυρίως έμποροι και ναυτιλλόμενοι στον Πειραιά τάχθηκαν όλοι στο πλευρό της ελληνικής Κυβέρνησης επιδοκιμάζοντας την στάση της.
Τελικά μετά από διπλωματικά επεισόδια μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας και της παρέμβασης της Ρωσίας ο ναυτικός αποκλεισμός ήρθη στις 15 Απριλίου του 1850 όπου και το ζήτημα της αποζημίωσης του Πατσίφικο παραπέμφθηκε σε διεθνή διαιτησία.

Ο πρωταγωνιστής
Ο Δαυίδ, ή Νταβίντ, Πατσίφικο ήταν ισπανοεβραίος ή πορτογαλοεβραίος (Γιβραλτάρ 1784-1854 Λονδίνο), τυχοδιώκτης που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα το 1836 ως Πρόξενος της Πορτογαλίας στην Αθήνα από το 1836 ως το 1842 οπότε και παύθηκε συνεπεία καταχρήσεων. Στη συνέχεια προσκολλήθηκε στο κύκλο της Δούκισσας της Πλακεντίας που έζησε για κάποιο διάστημα με βοηθήματά της.
Στη συνέχεια επιδόθηκε στη τοκογλυφία με άγνωστους πόρους.
Διαμένοντας τότε επί της οδού Καραϊσκάκη, της συνοικίας Ψυρρή, (Αθήνα), έγινε παραίτιος οχλοκρατικού επεισοδίου σε βάρος του, λόγω ασέβειας που επέδειξε κατά την εκφορά του επιταφίου του Ιερού Ναού Αγίου Φιλίππου και του επακόλουθου εθίμου της καύσης ομοιώματος του Ιούδα. Συγκεκριμένα το έτος εκείνο (1849) πρωτοαπαγορεύθηκε το έθιμο αυτό μετά την εκφορά του επιταφίου, τουλάχιστον στην Αθήνα λόγω της έκτακτης τότε επίσημης επίσκεψης του Γάλλου τραπεζίτη Ρότσιλντ. Έτσι ο αθηναϊκός λαός ανέβαλε τη τέλεση του εθίμου για την Δευτέρα του Πάσχα, στη πλατεία Ηρώων (στου Ψυρρή). Όταν όμως επενέβει η αστυνομία και ακολούθησαν ταραχές, διερχόμενο το πλήθος προ της οικίας του Πατσίφικο είτε προκαλούμενο απ΄ τον ίδιο είτε θεωρώντας αυτόν ως υπαίτιο της απαγόρευσης επιτέθηκε στη οικία του προκαλώντας κάποιες καταστροφές, ο ίδιος δε, μόλις και που διασώθηκε από τη μανία του πλήθους, κατέφυγε στη αγγλική πρεσβεία, της οποίας την υπηκοότητα είχε αποκτήσει πρόσφατα.
Ιδιαίτερα άξιο προσοχής είναι ότι αμέσως το πρωί της επομένης του συμβάντος ο τότε άγγλος πρεσβευτής Σερ Έντμοντ Λάιονς προέβει σε διάβημα προς το ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών για την καταβολή αποζημίωσης στον θιγέντα με το αστρονομικό για τα τότε δεδομένα ποσό των 886.736 δραχμών και 57 λεπτών. Τότε η ελληνική κυβέρνηση βεβαίως αρνήθηκε θεωρώντας ότι το θέμα ανήκει στη Δικαιοσύνη.
Η άρνηση αυτή έδωσε την ευκαιρία στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Αγγλίας Πάλμερστον να ζητήσει από την Ελληνική Κυβέρνηση την άμεση καταβολή της αποζημίωσης για τις καταστροφές που υπέστη ο Πατσίφικο, χωρίς να είχε γίνει ούτε στοιχειώδης καταγραφή. Το ποσό αυτό είχε κριθεί πολλαπλάσιο ακόμη και της αξίας των τότε ανακτόρων (της Πλατείας Κλαυθμώνος). Επειδή και τότε η ελληνική κυβέρνηση δεν συναίνεσε σε αυτό, άνευ δηλαδή της δικαστικής οδού, ο Πάλμερστον έφθασε στο πρωτόγνωρο για τα τότε διεθνή δρώμενα να διατάξει τον αγγλικό στόλο να προβεί σε ναυτικό αποκλεισμό του Ελληνικού Βασιλείου και ακόμη την κατάσχεση πολεμικών και εμπορικών πλοίων, γεγονότα που έμειναν γνωστά ως Παρκερικά κατά το ωμότερο και βιαιότερο τρόπο προκειμένου να πετύχει τους στόχους του, δηλαδή την επιβολή φιλοβρετανικής πολιτικής στην Ελλάδα και την μεταβολή της ακολουθούμενης τότε φιλορωσικής πολιτικής.
Ο Αγγλικός ναυτικός αποκλεισμός δεν αφορούσε μόνο την υπόθεση Πατσίφικο. Είχε ακόμη και εδαφικές διεκδικήσεις στο όνομα του Κράτους των Ιονίων νησιών που κηδεμόνευε παράνομα η Αγγλία, συγκεκριμένα, διεκδικούσε από την Ελλάδα τα νησιά Σαπιέντζα και Ελαφόνησο,και επίσης, απαιτούσε: Αποζημίωση για έξη πλοιάρια που ληστεύθηκαν. Ικανοποίηση για καθύβριση της Αγγλικής σημαίας και ασέβεια προς τον Άγγλο πρόξενο Μπουντ. Αποζημίωση για δυο κακοποιημένους Επτανήσιους στον Πύργο. Αποζημίωση για τον αγρό του Φίνλεϊ που περιλήφθηκε χωρίς αποζημίωση στον τότε Βασιλικό Κήπο. (τώρα Εθνικό)

Με την αιτηθείσα επέμβαση όμως των Μεγάλων Δυνάμεων της Ρωσίας και της Γαλλίας και ιδιαίτερα με την αποχώρηση του Γάλλου πρέσβη από το Λονδίνο η υπόθεση πλησίασε στο τέλος της.
Αξίζει να αναφερθεί η μνεία του Μακρυγιάννη στα γεγονότα αυτά, που αποδίδει το λαϊκό αίσθημα και τον σοβαρό τους αντίκτυπό: «…και ένας μεγάλος στόλος των σκύλων μας έχουν μπλόκον οπούναι περίτου από τρεις μήνες και μας πήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριο και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι ανθρώποι των νησιών και εκείνοι οπούχουν τα καράβια τους γκιζερούν εις τους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα…»
και αλλού γράφει:
«….ήρθε ο Πάκερ [Πάρκερ] (sic) με όλο το στόλο του, ο ναύαρχος της Αγγλίας, και μας μπλοκάρισαν κάμποσον καιρόν. Τότε με διόρισαν αρχηγό κι ενώθηκα με όλους τους Αθηναίους. και πήγα και μίλησα του αξιοσέβαστου Γκενεράλ Τζούρτζη και τον παρακάλεσα με δάκρυα να πάη να μιλήσει του Πάκερ. Τότε ο Γκενεράλης πήγε και μίλησε. Ο Βασιλέας και η Κυβέρνηση μου έστειλαν τον Γαρδικιώτη και μου είπαν να βαρέσω ντουφέκι. Τους είπα, ντουφέκι δεν βαρώ, ότι όσα κανόνια έχει ο Πάκερ, δεν έχομε ντουφέκια εμείς…»
Ο οικονομικός λόγος της Αγγλικής επέμβασης ήταν πως η Αγγλία άρχισε να νοιώθει τον ισχυρό ανταγωνισμό του Ελληνικού Εμπορικού Ναυτικού, που ήδη είχε γίνει πρώτη σημαία στην Δουνάβια ναυσιπλοΐα, που τότε ήταν σημαντική εμπορική οδός.
Ορίσθηκε επιτροπή διαιτησίας η οποία και εξακρίβωσε πως η ζημία που τελικά είχε υποστεί ο Πατσίφικο ήταν μόλις 3.750 δραχμές, με αρκετές αμφιβολίες, αφού και ο ίδιος δεν μπόρεσε να αποδείξει το τρόπο απόκτησης των καταλογιζομένων ειδών. Έτσι αφενός η ελληνική κυβέρνηση κατέβαλε στον Πατσίφικο το ποσόν των 3.750 δραχμών και αφετέρου επεστράφη σε αυτήν το υπόλοιπο ποσό εκ 330.000 δραχμών που είχε εν τω μεταξύ καταθέσει στην Αγγλία, ως εγγύηση, για την άρση τουλάχιστον του αποκλεισμού.

Στην Αγγλία το θέμα συζητήθηκε στην Βουλή των Λόρδων όπου καταδικάστηκε η ενέργεια του πρωθυπουργού, ενώ η Βουλή των Κοινοτήτων αναίρεσε την απόφαση. Ο Πάλμερστον υπερασπίστηκε τις ενέργειές του όχι μόνο για την συγκεκριμένη υπόθεση αλλά για την γενικότερη εξωτερική πολιτική του, που υιοθετούσε την υπεράσπιση οποιουδήποτε Βρετανού πολίτη με όλα τα μέσα, με μια ομιλία πέντε ωρών γνωστή ως Civis Romanus sum (Είμαι Ρωμαίος πολίτης). Η Βασίλισσα Βικτωρία της Αγγλίας απέστειλε σχετικό έγγραφο στον Πρωθυπουργό θεωρώντας τον εν λόγω υπουργό ως κύριο υπαίτιο της εις βάρος της Αγγλίας αποδιδόμενη διεθνή δυσφορία αλλά και κοινοποιώντας την απαγόρευση πλέον οποιασδήποτε ενέργειας επί εξωτερικών σχέσεων χωρίς την προηγούμενη έγκρισή της.

Μετα το τέλος της υπόθεσης εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο.