Βρετανία: Ο υποδειγματικός αγώνας ενάντια στον poll tax – Πώς η άρνηση πληρωμής έριξε τη Θάτσερ

` «Αν ο poll tax πέθανε, είναι γιατί τον σκότωσε η άρνηση πληρωμής, μια τακτική που και τα τρία μεγάλα κόμματα επέμεναν πως δεν είχε νόημα και ήταν λάθος. Η εξωκοινοβουλευτική δράση, ο εφιάλτης των πολιτικών του Γουέστμινστερ, δικαιώθηκε και καθώς ξεδιπλωνόταν εξέθεσε τους κούφιους μας ισχυρισμούς περί δημοκρατίας… αυτό το σαββατοκύριακο ο καθένας από αυτούς που δεν πλήρωσε θα πρέπει να νιώθει περήφανος για τον εαυτό του». Observer, 1991` Η διαδήλωση της 31ης Μαρτίου 1991 στο Λονδίνο, από το BBC News

Ο  τριετής αγώνας του βρετανικού λαού ενάντια στον poll tax, τον κεφαλικό φόρο που επέβαλε η Θάτσερ το 1987, αποτέλεσε μία από τις κορυφαίες στιγμές κινήματος στη Γηραιά Αλβιόνα. Παραμένει μέχρι σήμερα υπόδειγμα αντίστασης σε ένα απολύτως καθολικό και προκλητικά άδικο μέτρο, όπως τα χαράτσια που επιβάλλει η κυβέρνηση Παπανδρέου μέσω της ΔΕΗ και της εφορίας. Η αναδρομή στην οργάνωση της αντίστασης και στην τελική νίκη του κινήματος στη Βρετανία είναι, νομίζουμε, χρήσιμη στις προσπάθειες που κάνουμε στην Ελλάδα σήμερα.

`

"Κλείδωσε": Ελεγχόμενη πτώχευση μέχρι 17/10 ?? - Και μετά, τι;

Το έκτακτο Eurogroup της 13ης Οκτωβρίου θα είναι αυτό που θα αποφασίσει, σε μια διαδικασία που θα ολοκληρωθεί μέχρι τις 17/10, την αναθεώρηση της απόφασης της 21ης Ιουλίου, με το "κούρεμα" στο ελληνικό χρέος κατά 50-60% και με την Γαλλία να εξακολουθεί να διαφωνεί, όπως και η ΕΚΤ. Επιβεβαιώνεται κατ' αυτόν τον τρόπο το δημοσίευμα της γερμανικής έκδοσης των Financial Times, που είχε δημοσιοποιήσει πρώτο στην Ελλάδα το defencenet.gr.



Το τραγικότερο όλων είναι ότι ουδείς γνωρίζει τι θα συμβεί. Ούτε η Γερμανία, ούτε η Γαλλία, ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Σαρκοζί, κανείς. Πρόκειται για ένα πείραμα με "πειραματόζωο" την Ελλάδα. Ουδέποτε άλλοτε έχει πτωχεύσει μια χώρα μέλος νομισματικής ένωσης και μάλιστα στην Ευρώπη. Όλοι προσπαθούν να προβλέψουν το χειρότερο σενάριο, αλλά και αυτό έχει πολλά υπο-σενάρια!

Πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές προερχόμενοι από την Κομισιόν και τα κράτη-μέλη, συμφωνούν μέχρι στιγμής στα εξής σημεία:

- Η πτώχευση της Ελλάδας πρέπει να γίνει στο ευρύ πλαίσιο της λογικής της 21ης Ιουλίου, όμως το haircut πρέπει να είναι μεγαλύτερο και ενδεχομένως να διαφέρει ανάλογα με τις λήξεις των ομολόγων.

- Θα πρέπει να εφαρμοστεί σε μια λογική σταδίων και ευρείας εμπλοκής από τους κοινοτικούς φορείς, άρα και την ΕΚΤ.

Σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις στην Ελλάδα, αυτές θα εξαρτηθούν από πολλούς παράγοντες. Στο καθεστώς της επιλεκτικής χρεοκοπίας βρισκόμαστε ήδη από τις 25 Ιουλίου, όταν οι τρεις μεγαλύτεροι οίκοι (S&P, Moody's, Fitch) αποφάσισαν ότι η Ελλάδα έχει περιέλθει σε αδυναμία πληρωμών.

Στο εσωτερικό της Ελλάδας μπορεί να μην αντιληφθήκαμε στην καθημερινή μας ζωή μεγάλες αλλαγές, αλλά πολλά πράγματα σε ό,τι αφορά την διακίνηση χρημάτων και τις τράπεζες έχουν αλλάξει και θα αλλάξουν δραματικά τους επόμενους μήνες. Άλλωστε σήμερα πλέον είναι σαφές ότι η απόφαση της 21ης Ιουλίου με το "κούρεμα" του 21% ήταν απλώς η "πρόβα τζενεράλε" για το "κούρεμα" του 50-60% που θα έρθει πριν το τέλος Οκτωβρίου.

Πάντως η κατάσταση στο τραπεζικό σύστημα είναι δραματική: Δεν μπορούν ούτε εγγυητικές καλής εκτέλεσης να εκδώσουν απλά και μόνο γιατί οι ξένες τράπεζες δεν τις δέχονται! Είναι τράπεζες πτωχευμένης χώρας, όπως ήταν οι τράπεζες της Αργεντινής το 2001. Από εκεί και πέρα, το ερώτημα είναι τι θα συμβεί στην καθημερινότητα των πολιτών.

Είναι σαφές ότι πάμε για τεράστια περικοπή των δαπανών του δημοσίου μέσω μείωσης μισθών και συντάξεων. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα ύφεση, η οποία θα ξεπεράσει το 6 και ίσως το 7% το 2012, ενώ είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα περιοριστεί στο 5,5%. Διότι πέρα από τα απλά λογιστικά όπου ο περιορισμός των δαπανών του δημοσίου και η μείωση στο εισόδημα των δημοσίων υπαλλήλων σημαίνει αυτόματα μείωση του ΑΕΠ, εδώ πλέον έχουμε και αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ό,τι αφορά την ιδιωτική κατανάλωση κλπ.

Το ερώτημα "ευρώ ή εθνικό νόμισμα" θα απαντηθεί από την αντοχή της ελληνικής οικονομίας, αλλά περισσότερο των Ελλήνων πολιτών.

Η ρευστότητα με το ευρώ σήμερα είναι εξαιρετικά περιορισμένη και εφεξής θα είναι ακόμα πιο περιορισμένη. Με αυτούς τους όρους, η ανάπτυξη εντός του ευρώ, χάνεται στα τέλης της δεκαετίας ή και τις αρχές της επόμενης.

Μιάμιση γενιά Ελλήνων θα έχει χαθεί και ποιος ξέρει από ποια βάση θα ξεκινήσουμε το 2021-2025. Και σε τελική ανάλυση, το ερώτημα είναι αν θα κερδίσουμε και κάτι από την προσπάθεια: Τυχόν κατάρρευση του ευρώ -κάτι που δεν εξαρτάται από την Ελλάδα- θα μπορούσε να μας φέρει στο ίδιο σημείο και χειρότερο.

Αντίθετα, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα είχε εξαιρετικά θετικά αποτελέσματα, όπως και πολλά αρνητικά: Κάθετη πτώση εισαγωγών, κάθετη αύξηση εξαγωγών, ευελιξία στην κυκλοφορία του χρήματος, άμεση ρευστότητα, εσωτερική υποτίμηση του κόστους κτήσης αγαθών, εμπορευμάτων, πάγιων περιουσιακών στοιχείων, επιστροφή μεγάλου μέρους των 100 δισ. ευρώ που έχουν βγει στις ξένες τράπεζες και βέβαια τεράστιες ξένες επενδύσεις σε μία χώρα που θα έχει επιτέλους «λογικό» εργατικό κόστος και λογικό κόστος γης. Οι υπεραξίες που θα εγγράψουν οι ξένες εταιρείες από την αγορά σε χαμηλή τιμή ελληνικών περιουσιακών στοιχείων θα τις οδηγήσουν σε επενδύσεις και εκεί θα αρχίσει η έξοδος από το τούνελ.

Πολλά και τα αρνητικά: Θα βρεθούμε αντιμέτωποι με αύξηση των επιτοκίων δανεισμού, αύξηση του πληθωρισμού, απώλεια της αξίας των καταθέσεων σε ευρώ στις τράπεζες (υπολογίζεται ότι 1 ευρώ θα ισοδυναμούσε με 750 νομισματικές μονάδες ενός νέου εθνικού νομίσματος), η οποία θα προερχόταν όχι τόσο από την ισοτιμία που θα καθοριζόταν άμεσα, όσο από ενδεχόμενες μελλοντικές υποτιμήσεις.

Δηλαδή, οι αγορές να κρίνουν ότι οι 750 μονάδες δεν είναι αρκετές και να υποχωρήσει στις 800 ή και 900 μονάδες σε σύντομο χρονικό διάστημα. Εκείνες που θα πάθαιναν βραχυπρόθεσμα μεγάλη ζημιά είναι οι τράπεζες. Οι οποίες έτσι ή αλλιώς είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα καταλήξουν σε ξένα χέρια, όπως έγινε με τον όμιλο Alpha-Eurobank.

Σε ό,τι αφορά το χρέος, αυτό θα μειωθεί τώρα στο μισό ή και περισσότερο. Μια μετατροπή του σε δραχμές θα ισοδυναμούσε σε αύξησή του από το μισό που θα διαμορφωθεί μετά το haircut, αλλά είναι τελείως διαφορετικό να χρωστάς σε ξένο νόμισμα και τελείως διαφορετικό σε εθνικό νόμισμα.

Τα τρόφιμα στην αρχή θα ακριβύνουν αρκετά. Το ευρώ και οι φτηνές εισαγωγές που έκαναν ασύμφορη την απαρχαιωμένη παραγωγή και το μάρκετινγκ, δυστυχώς έχουν καταστρέψει την βάση της ελληνικής παραγωγής τροφίμων.

Το μεγάλο εθνικό πρόγραμμα της δεκαετίας του '50 για να καταστούμε αυτάρκεις σε στάρι, ρύζι και λαχανικά και ο άθλος που επιτεύχθηκε τότε, δυστυχώς καταστράφηκε μέσα σε 10 χρόνια. Μέχρι να αποκατασταθεί η ελληνική γεωργική παραγωγή (αυτή που η ίδια η Ε.Ε. κατέστρεψε εν πολλοίς για να ευνοηθούν οι εισαγωγές από βόρειες χώρες), θα περάσουν δύο χρόνια τουλάχιστον.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, οι εξελίξεις –δυστυχώς– θα τραβήξουν εις μάκρος. Η Γερμανία θα μας «βασανίσει» στην προσπάθειά της να κερδίσει χρόνια για τις τράπεζές της και γενικά όλοι θα προσπαθήσουν να απομυζήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από μια κλινικά νεκρή οικονομία.

Η τραγωδία είναι πως το ελληνικό πρόβλημα είναι 100% πολιτικό και πολύ λιγότερο οικονομικό. Δυστυχώς, δεν υπάρχει ελληνική πολιτική ηγεσία που να κτυπήσει ηχηρά το χέρι στο τραπέζι και να πει «Ως εδώ!».

Και αν είμαστε βέβαιοι για την ανυπαρξία και την επικινδυνότητα της σημερινής κυβέρνηση, δεν μπορούμε να πούμε ότι μας πείθει και η άμεση εναλλακτική λύση, η οποία είναι και αυτή μέρος του συστήματος. Μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς να είναι «φάρος», σε ό,τι αφορά τον ίδιο, ως «εθνικόστροφη» προσωπικότητα, αλλά γύρω του μιλάμε για «μία από τα ίδια»…

Εν τέλει το ερώτημα "ευρώ ή εθνικό νόμισμα" θα απαντηθεί από την αντοχή των πολιτών σε αυτό που θα ακολουθήσει των αποφάσεων της 13ης Οκτωβρίου, αλλά και το αν θα επεκταθεί η κρίση στην ευρωζώνη, κάτι που θα σημάνει καταστροφή γενικότερα για το ευρώ.

Πηγή : www.defencenet.gr

Δώρο» 970.000 ευρώ στη ΓΣΕΕ από την Διαμαντοπούλου

την ώρα που η ίδια υπογράφει Κ.Υ.Α για καταργήσεις - συγχωνεύσεις φορέων και εφεδρεία...

Απίστευτη πρόκληση δια χειρός κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου, η οποία, με υπουργική απόφαση, επιχορηγεί τους συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ με 970.000 ευρώ.
Δηλαδή, την ώρα που η κυβέρνηση λαμβάνει τα σκληρότερα μέτρα που εξοντώνουν τα ελληνικά νοικοκυριά, το υπουργείο Παιδείας μοιράζει απλόχερα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων.
Σε απόφαση που υπογράφηκε στις 29.07.2011 από τον προϊστάμενο της Γενικής Διεύθυνσης του υπουργείου Παιδείας αναφέρεται: «επιχορηγούμε το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής και το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, για το 2011, με το ποσό του 970.000 ευρώ».
Ως εξοργιστική αντίφαση σημειώνεται ότι την ημέρα που το υπουργείο της κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου επιχορηγούσε το Ινστιτούτο της συνδικαλιστικής οργάνωσης με το υπέρογκο ποσό, το υπουργείο Οικονομικών κατέθετε τροπολογία με την οποία μπαίνει «λουκέτο» σε δεκάδες φορείς του Δημοσίου, στο πλαίσιο της δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Παράλληλα, την ώρα που η απόφαση δημοσιευόταν στην ιστοσελίδα της Διαύγειας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Ηλίας Μόσιαλος έδινε διευκρινήσεις για το πώς και πόσοι υπάλληλοι θα βγουν σε εφεδρεία.

Πηγή :newscode.gr

Πως η εργασιακή εφεδρεία της ΝΔ μετατράπηκε σε απολύσεις του ΠΑΣΟΚ !

Έντονες αντιδράσεις σε φορείς, συνδικάτα, την κοινωνία ακόμη και στα ίδια τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ, έχουν προξενήσει οι επερχόμενες απολύσεις στο δημόσιο μέσω της ενεργοποίησης του θεσμού της εργασιακής εφεδρείας.

Η επιλογή του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης να υιοθετήσει μόνο τον τίτλο «εργασιακή εφεδρεία», αλλάζοντας ριζικά την πρόταση που ήδη από το Ζάππειο κατέθεσε ο Αντώνης Σαμαράς, έχει δημιουργήσει συνθήκες εργασιακής ανασφάλειας σε χιλιάδες εργαζομένους του δημοσίου.

Η μετάλλαξη της «γαλάζιας», θέσεως, που αποτελεί ούτε λίγο ούτε πολύ, όπως παρατηρούν οι αρμόδιοι παράγοντες της Συγγρού, «προθάλαμο απολύσεων», κάθε άλλο παρά την πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης θυμίζει.

Στα βήματα του…Μάνου!

Η σκληρή επιλογή της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, μοιάζει να βρίσκεται σήμερα πιο κοντά στη νεοφιλελεύθερη άποψη, που από καιρό έχει διατυπώσει ο Στέφανος Μάνος.
Ο πρώην Υπουργός, έχει πολλές φορές ταχθεί ανοιχτά των μαζικών απολύσεων στο δημόσιο, τις οποίες θεωρεί ως τον μόνο τρόπο μείωσης των δαπανών. Ακόμη όμως και η πρόταση του Στέφανου Μάνου, μοιάζει να είναι λιγότερο βίαιη και επιθετική από το σοσιαλιστικό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ.
Σύμφωνα με τη δική του θέση, προκειμένου να διευκολυνθούν οι «έφεδροι», θα ήταν σκόπιμο να πληρώνονται για 3 χρόνια το 70% των τακτικών τους αποδοχών και στα 3 χρόνια πάνω να απολύονται με την αποζημίωση του ιδιωτικού τομέα, που ισοδυναμεί περίπου με αποδοχές άλλων δύο ετών.
Ο ίδιος μάλιστα, βασίζει την άποψή του στο γεγονός ότι, όπως λέει, οι μισθοί στο Δημόσιο είναι 2-2,5 φορές υψηλότεροι από τους αντίστοιχους ιδιωτικούς και συνεπώς, για να επιδοτηθεί επί παραδείγματι μία περισσευούμενη θέση των 3.000 ευρώ στο Δημόσιο, μια ιδιωτική επιχείρηση που είναι «ίσα βάρκα, ίσα νερά» θα πρέπει να απολύσει δύο εργαζόμενους των 1.500.

ΝΔ: Όχι στις απολύσεις

Η ΝΔ, επαναλαμβάνει πάντως με κάθε ευκαιρία, πως η ίδια είναι αντίθετη στις απολύσεις ενώ μόλις εχθές ξεκαθάρισε, δια του εκπροσώπου της, Γιάννη Μιχελάκη, πως όταν έρθει στην εξουσία, όσοι θα βρίσκονται τότε σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας, θα υπαχθούν στο πλαίσιο που θα συμφωνηθεί και θα εφαρμοστεί, κάτι που «δυστυχώς», όπως είπε δεν θα μπορέσει να ισχύσει για όσους θα έχουν, ήδη, απολυθεί.
Η αξιωματική αντιπολίτευση, εντοπίζει μάλιστα «9 plus», στη δική της προτεινόμενη λύση, έναντι της επερχόμενης κυβερνητικής επιλογής:
• Ο εργαζόμενος που μπαίνει σε εργασιακή εφεδρεία παίρνει μόνο τις βασικές αποδοχές, χωρίς υπερεργασία, υπερωρίες, επιδόματα, κ.λπ.
• Τα Ασφαλιστικά Ταμεία δεν χάνουν τις εισφορές, όπως θα γινόταν σε περίπτωση απολύσεων.
• Το Δημόσιο δεν επιβαρύνεται με τα επιδόματα ανεργίας, που θα κατέβαλλε σε περίπτωση απολύσεων.
• Το Δημόσιο εξοικονομεί και το λεγόμενο μη μισθολογικό – λειτουργικό κόστος, που φθάνει σχεδόν το 25% του κόστους λειτουργίας ενός Οργανισμού (ενοίκια κτηρίων, θέρμανση, τηλέφωνα, ρεύμα, κόστος καθαριότητας, λειτουργικά κ.λπ.).
• Η οικονομία βγαίνει κερδισμένη, αφού ο μισθός που παίρνουν όσοι περνούν σε εργασιακή εφεδρεία, περνά στην πραγματική οικονομία μέσω της κατανάλωσης από την οποία και το Δημόσιο έχει έσοδα φόρων κ.λ.π.
• Δεν πετιούνται στην κοινωνία επιπλέον στρατιές ανέργων και μάλιστα σε μια τόσο δύσκολη περίοδο, όπου η ανεργία έχει ξεπεράσει κάθε αρνητικό προηγούμενο.
• Είναι λογικό πολλοί από αυτούς -ιδιαίτερα οι νεώτεροι- να προσπαθήσουν να βρουν κάπου αλλού δουλειά για να καλύψουν τη διαφορά εισοδήματος που θα προκύψει στην τσέπη τους. Άρα, αντίστοιχα, θα μειωθεί η δημόσια δαπάνη για την εργασιακή εφεδρεία.
• Υπάρχουν ευρωπαϊκά προγράμματα επιμόρφωσης σε νέες δεξιότητες, που θα μπορούσαν και το συνολικό κόστος της δημόσιας επιβάρυνσης να ελαφρύνουν και την επαγγελματική επανένταξη να διευκολύνουν.
• Για εκείνους που βρίσκονται κοντά στη σύνταξη, το κόστος από την εργασιακή εφεδρεία θα είναι μικρότερο από το κόστος της αποζημίωσης λόγω απόλυσης.
Υπενθυμίζεται, πως σύμφωνα με την πρόταση που έχει επεξεργαστεί το «γαλάζιο στρατόπεδο», για όσους είναι πάνω από τα 50, προτείνεται εφεδρεία με το βασικό μισθό ως τη σύνταξη, εκτός κι αν βρει δουλειά αλλού.
Για όσους είναι από τα 40-50 δύο τριετίες και για όσους είναι από τα 30-40 μια τριετία. Για τις δυο τελευταίες κατηγορίες μάλιστα, τα όρια εφεδρείας θα ισχύουν εφόσον στο μεταξύ υπάρχει ανάκαμψη και κατά συνέπεια δημιουργούνται θέσεις εργασίας και μπορούν να τις διεκδικήσουν. Σε αντίθετη περίπτωση, τα όρια εφεδρείας θα παρατείνονται.

Οι επτά πυλώνες μιας αποτυχημένης κυβέρνησης

(και επτά ιδέες για πιθανή αναγέννηση)

Βασιλείου Μαρκεζίνη

Ακαδημαϊκού

 Μετά το αποκλειστικό άρθρο του κ. Βασίλειου Μαρκεζίνη τον Ιούλιο του 2011 και την αποκλειστική συνέντευξη στο Αντίβαρο τέλη Αυγούστου 2011, το Αντίβαρο σας παρουσιάζει μία ακόμα αποκλειστικότητα με ένα εκτενές πόνημα που θα προκαλέσει συζητήσεις.

Το κείμενο και σε μορφή pdf -
http://www.antibaro.gr/sites/default/files/Markezinhs_7pulwnes_7idees.pdf

A.Η Ασθένεια

1. Ψέματα

Η ροπή της κυβέρνησης προς το ψέμα αποδείχθηκε περίτρανα με το διαβόητο προεκλογικό σύνθημα, του 2009, «Λεφτά υπάρχουν!» – τη στιγμή μάλιστα που όχι μόνον η ταχύτατα απερχόμενη κυβέρνηση της ΝΔ παραδεχόταν (επιτέλους!) ότι η χώρα βρισκόταν αντιμέτωπη με μιαν άκρως απειλητική οικονομική κρίση, αλλά και αρκετοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, όπως μάθαμε αργότερα, είχαν προειδοποιήσει τον σημερινόπρωθυπουργό, τουλάχιστον οκτώ μήνες προτού αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, για τη σοβαρότητα της οικονομικής της κατάστασης.

Εντούτοις, το ψέμα απέδωσε στις εκλογές. Είναι, άλλωστε, γεγονός ότι τις συνήθειες που αποκτά κανείς νωρίς στη ζωή του πολύ δύσκολα τις αποβάλλει στο μέλλον. Έτσι, έχουμε περάσει τα τελευταία δύο χρόνια με κυβερνητικές δηλώσεις τις οποίες όλοι μας πλέον αναγνωρίζουμε, σχεδόν αυτομάτως, ως ψέματα. Μεταξύ άλλων: «δεν θα πάρουμε άλλα μέτρα», «θα πάμε στις αγορές» (πρώτα, το 2011· τώρα,  το 2012), «θα δημιουργήσουμε πρωτογενές πλεόνασμα» (το 2011, το 2012, το 2013;), «υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ» – ή, τέλος, οι πρόσφατες δηλώσεις του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, «δεν θα ανακοινώσουμε άλλα μέτρα» με οικονομικές συνέπειες και «δεν μπορεί η ΔΕΗ να γίνει φοροεισπράκτορας», τις οποίες σύντομα υποχρεώθηκε να ανακαλέσει. Όλες αυτές οι διακηρύξεις έχουν ήδη προσλάβει διαστάσεις κωμικοτραγικών σλόγκαν!

Οι ανωτέρω παρατηρήσεις μου, όμως, μένουν σχετικά στην επιφάνεια των πραγμάτων. Διότι, σε επίπεδο πολύ κρισιμότερο, ψέμα ήταν και η υπόσχεση που δόθηκε στην Τρόικα ότι η κυβέρνηση θα έκανε πράγματα τα οποία, όπως όλοι γνωρίζουμε, ουδέποτε είχε την πρόθεση να κάνει και, όντως, ουδέποτε τα έκανε. Κατάφωρο ψέμα ήταν, επίσης, η υπόσχεση της κυβέρνησης ότι θα μείωνε το μέγεθος του δημόσιου τομέα, ενώ κάθε πολιτικός αμέσως θα σκεφτόταν το τεράστιο πολιτικό κόστος που θα είχε κάτι τέτοιο για το κόμμα του.

Όταν οι Ευρωπαίοι άρχισαν να ψυχανεμίζονται ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την κυβέρνησή μας, οι παμπόνηροι Έλληνες έδωσαν και άλλες υποσχέσεις και, μάλιστα, προέβησαν –όχι στην απόλυση αλλά– στην πρόσληψη 25.000 νέων υπαλλήλων, παρουσιάζοντας την πρόσληψη υπό τη μορφή των (ιδιωτικού δικαίου) «συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου» ή των «συμβάσεων έργου», ώστε να μη χρειαστεί να χαρακτηρίσουν τους νεοπροσληφθέντες ως (μόνιμους) δημοσίους υπαλλήλους.

Αν, τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο (19 Σεπτεμβρίου 2011), η Τρόικα αρνείται να επιστρέψει στην Ελλάδα για να συνεχίσει τις συζητήσεις, ο μόνος λόγος είναι ότι πλέον δεν εμπιστεύεται καθόλου την ελληνική κυβέρνηση. Οι προηγούμενοι υπουργοί Οικονομικών, και των δύο κομμάτων, μην παραλείποντας να καταγγείλουν τους προκατόχους τους για παραποίηση στοιχείων, έχουν πείσει τους Ευρωπαίους φίλους μας ότι είμαστε χώρα ψευτών και απατεώνων. Εδώ και χρόνια, ζω και εργάζομαι σε διάφορες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, οπότε γνωρίζω πάρα πολύ καλά τι λέω. Mόνο τώρα, μερικές μέρες αργότερα (23 9 2011) και μετά από νέες υποχωρήσεις και παραχωρήσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης, απεφασίσθη μια νέα συνάντηση με την Τρόικα που θα λάβει χώρα την επόμενη εβδομάδα όταν το δράμα θα εισέλθει πια σε μια νέα και πιο δραματική φάση για το Ελληνικο λαό.

700 δισ. ευρώ μπορεί να πάρει άμεσα η Ελλάδα

Άμεση είσπραξη 700 δισεκατομμυρίων ευρώ είναι σε θέση να καταφέρει η κυβέρνηση από την τιτλοποίηση των μελλοντικών εσόδων από τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου του Ιονίου, Αιγαίου και της Κρήτης, περιοχές για τις οποίες έχει ήδη δοθεί το πράσινο φως για ερευνητικές γεωτρήσεις.

Δεν πρόκειται για μαγική λύση απεμπλοκής της χώρας από την κρίση, αλλά για πρακτική που ήδη εφαρμόζουν οι Κύπριοι με τις συμφωνίες που έχουν κάνει με Αμερικανούς και Ισραηλινούς, οι εταιρείες των οποίων έχουν ήδη αρχίσει να πουλάνε ποσοστά δικαιωμάτων εξόρυξης και εκμετάλλευσης στη διεθνή αγορά. Το μόνο που χρειάζεται να πράξουν ο πρωθυπουργός και οι αρμόδιοι υπουργοί είναι να αναζητήσουν ανάδοχο για το swap με το οποίο θα λυτρωθεί η χώρα από το Μνημόνιο για να βγει και πάλι στις αγορές.

Η λύση σωτηρίας συζητείται ευρύτατα στο παρασκήνιο των ισχυρών επιχειρηματικών κύκλων και συνιστά την μέγιστη πρόκληση για τον Παπανδρέου και την κυβέρνησή του, καθώς, όταν επαληθευτεί κα από τα πλέον αρμόδια χείλη ότι η σχετικά πρόταση θεμελιώνεται βάσει των εθνικών συμφερόντων, ο πρωθυπουργός θα κληθεί να αποδείξει εάν τελικά επιδιώκει να μην χρεοκοπήσει η χώρα και να μην σύρεται επί δεκαετίες ως υποζύγιο της Διεθνούς των Τοκογλύφων ή το αντίθετο.

Η λύση προκύπτει από την αξιοποίηση του ίδιου «οπλοστασίου» με το οποίο πλήττουν την Ελλάδα οι πιστωτές της και βασίζεται στην επιλογή της αξιοποίησης μίας χρηματοπιστωτικής συνταγής που κατά σύστημα έχει χρησιμοποιηθεί από τις Ελληνικές κυβερνήσεις, ειδικά από την κυβέρνηση Σημίτη και μετά: της συνταγής της τιτλοποίησης, της πράξης ανταλλαγής, δηλαδή, των δικαιωμάτων απορρόφησης μελλοντικών εσόδων από εκμετάλλευση δημοσίων εσόδων με ρευστό. Κεφάλαια τα οποία θα αποδοθούν άμεσα από τους δικαιούχους που θα αγοράσουν τους τίτλους δικαιωμάτων που θα εκδώσει ο χρηματοπιστωτικός οργανισμός που θα επιλεγεί για τη δουλειά και βέβαια θα κατατεθούν αμέσως στον λογαριασμό αποπληρωμής του δημοσίου χρέους.

Σε ό,τι αφορά το αντικείμενο της τιτλοποίησης (κατά την ορολογία των διεθνών αγορών και των οικονομολόγων, swap): Η κυβέρνηση έχει την ακράδαντη δυνατότητα –αύριο κιόλας- να απευθυνθεί σε ό,ποια παγκόσμια τράπεζα την συμφέρει και να διαπραγματευτεί την τιτλοποίηση των εσόδων που θα προκύψουν από την εκμετάλλευση του βεβαιωμένου πλέον και από κυβερνητικά χείλη ενεργειακού πλούτου που κρύβεται στις θάλασσές μας και πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Η πρόταση αφορά κατ’ αρχήν στα κοιτάσματα για τα οποία έχουν ήδη δρομολογηθεί –από αυτή την κυβέρνηση- ερευνητικές γεωτρήσεις, πετρελαιοφόρα πεδία στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης από την αξιοποίηση των οποίων κατά βεβαιότητα θα προκύψουν κερδοφορίες εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων τις επόμενες δεκαετίες, ως και την εξάντλησή τους. Ποσά τα οποία όταν στηθούν οι πλατφόρμες και αρχίσει η ενεργειακή εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, θα καταλήξουν στους πιστωτές της χώρας, εάν, βέβαια, δεν προηγηθεί η υπογραφή μίας προδοτικής σύμβασης με ρήτρα εγγυήσεων τα κέρδη από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Το ερώτημα: Χρειάζεται να περιμένουμε την ημέρα (μετά από μία πενταετία, τουλάχιστον) που θα αποκαλυφθεί ο εθνικός πλούτος;
Η απάντηση: Ξεκάθαρα «όχι», λεφτά για να γλιτώσει ο τόπος υπάρχουν στις αγορές και με τις καίριες κινήσεις που υποδεικνύονται στην κυβέρνηση είναι εφικτό να αποδοθούν άμεσα στα Ελληνικά ταμεία, αρκεί ο πρωθυπουργός να αποδεχτεί τη λύση της τιτλοποίησης των μελλοντικών κρατικών εσόδων από την εκμετάλλευση των εθνικών ενεργειακών πηγών, με συμφωνία που θα επιδιώξει με τους Αμερικανούς, ώστε, ταυτόχρονα, μαζί με το ρευστό που θα έχει διαθέσιμο για την αποτίναξη του ζυγού των πιστωτών, θα διασφαλίζει και την εθνική ακεραιότητα από τον τουρκικό κίνδυνο (με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ θα ελέγχουν όλο το παιχνίδι στα Ελληνικά πεδία πετρελαίου και φυσικού αερίου και οι Τούρκοι δεν θα τολμήσουν να απειλήσουν).

Μία τέτοιου τύπου τιτλοποίηση θα αφορά βέβαια σε μεγέθη δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ή ευρώ, ώστε να καλυφθεί άμεσα ο στόχος της απαλλαγής από το διευθυντήριο της Ευρωζώνης, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που με τα «σχέδια σωτηρίας» της Ελληνικής οικονομίας εφαρμόζουν ήδη πολιτική τοκογλυφικής εθνοκάθαρσης.

Κατά την πρόταση, η διεθνής τράπεζα ανάδοχος που θα αναλάβει την εκτέλεση του ενεργειακού swap θα είναι σε θέση να διαθέσει στις διεθνείς αγορές τα δικαιώματα επί των εσόδων που θα κατοχυρωθούν από την αξιοποίηση των Ελληνικών κοιτασμάτων, στη λογική της απόδοσης στους δικαιούχους των σχετικών τίτλων ορίων εκμετάλλευσης επί του 50% της συνολικής κερδοφορίας.

Το Δημόσιο, βέβαια, θα έχει ήδη εισπράξει τα κεφάλαια που θα απαιτηθούν για να κατεβεί η χώρα από τη λαιμητόμο των πιστωτών της, ενώ η τράπεζα που θα κάνει τη δουλειά θα αποκομίσει τα κέρδη της από την έκδοση των τίτλων εξόρυξης και εκμετάλλευσης που θα διαθέτει στην αγορά. Η χώρα θα έχει λυτρωθεί πριν μας αρπάξουν τα πετρέλαια, μέσω εγγυήσεων που δεν αποκλείεται να απαιτήσουν οι αρχιτοκογλύφοι του πλανήτη που έφερε στον τόπο ο Παπανδρέου.

Στον Παπανδρέου προσφέρεται η ευκαιρία να απαλλάξει με μία συμφωνία – ματ την χώρα από την κρεμάλα που μας έχουν στήσει οι πιστωτές (…και στο κάτω – κάτω με τους Αμερικανούς φίλους του θα προωθήσει την τιτλοποίηση). Θα γράψει ιστορία και θα του συγχωρεθούν από τον λαό όλα τα εγκληματικά λάθη που έχει διαπράξει προ της έλευσης της τρόικας και κυρίως στη διάρκεια της μνημονιακής πολιτείας του. Το θέλει ή περιμένει το αφεντικό από την Ουάσιγκτον να του το υπαγορεύσει;

Πηγή εφημ. "Αυριανή"

Σχόλιο ιστολογίου: Βέβαια, ότι εμείς γράφαμε πριν από 1,5 χρόνο, σήμερα το γράφει η εφημερίδα «Αυριανή». Ουδέν μεμπτόν, αφού έστω και τώρα ο αρθρογράφος της εφημερίδας είδε τι μπορεί να συμβεί. Βέβαια, η μονομέρεια της προσέγγισης στην διάθεση του προϊόντος προς έναν και μόνο ενδιαφερόμενο (ΗΠΑ), ενέχει και την υποκειμενικότητά του άρθρου. Άραγε, τι θα συνέβαινε, εάν υπήρχαν δύο ή περισσότεροι ενδιαφερόμενοι; Μήπως θα ανέβαινε η τιμή που θα εισέπραττε η Ελλάδα από την εκμετάλλευση του δικού της φυσικού πλούτου από τρίτους; Με βάση μελέτες της Άγκυρας, ο ενεργειακός πλούτος της Ελλάδας ξεπερνάει τα 7 τρισεκατομμύρια ευρώ και μάλλον η χώρα μας με ικανή πολιτική ηγεσία -και όχι με αγόμενους και φερόμενους πολιτικούς- μπορεί να εισπράξει πολλά περισσότερα από το 10% που «βλέπει» ο αρθρογράφος της «Αυριανής». Και είναι απολύτως βέβαιο πως το 10% είναι «χάρισμα» μπροστά σε έναν πλούτο που θα απομακρύνει μία ενεργειακή κρίση και θα αποδώσει τεράστια οφέλη σε βάθος δεκαετιών σε όσους κερδίσουν το δικαίωμα της εκμετάλλευσης.

Βέβαια, η «αποκάλυψη» του σχεδίου σωτηρίας, αποτελεί ουσιαστικά και παραδοχή πως η χώρα μας έχει οδηγηθεί με συγκεκριμένο σχεδιασμό στην πόρτα της χρεοκοπίας. Κάποιοι θέλουν να μας πάρουν τα πάντα και μάλιστα χωρίς να δώσουν απολύτως τίποτε… Μπορούμε να συναινέσουμε σε κάτι τέτοιο; Ασφαλώς όχι! Όμως, δεν μπορούμε να συναινέσουμε στο να εισπράξει η Ελλάδα ψίχουλα, χωρίς να γνωρίζει τι θα ήταν διατεθειμένη να δώσει η Ρωσία, η Αγγλία, η Γαλλία ή η Γερμανία για τον ορυκτό της πλούτο… Όσο για την Τουρκία, ας τολμήσει, επιτέλους… Το Αιγαίο και η Θράκη την περιμένουν. Δεν χρειαζόμαστε προστάτες απέναντι σε «νταήδες», αρκεί η πολιτική και στρατιωτική μας ηγεσία να σκέφτεται Ελληνικά.


Πηγή : http://www.on-news.gr

Ο Φόβος...

Υπάρχει ένα όπλο έκτακτης ανάγκης για την εξουσία.
Ο Φόβος! Βέβαια, όταν υπάρχει δημοκρατική νομιμοποίηση – δηλαδή πειθώς, και αποδοχή δια της πειθούς – δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Όμως, όταν δεν υπάρχουν πια περιθώρια πειθούς, τότε μοναδικό όπλο επιβολής απομένει ο φόβος!
Μαζί έρχεται πάντα και ο δίδυμος αδελφός του: ο πόνος!

Ποτέ δεν φοβίζει η εξουσία με κάτι απόλυτο.
Διότι οι απόλυτες απειλές δεν επιτρέπουν «κλιμάκωση»…
Ο φόβος πάντα συνοδεύεται από ένα εργαλείο που επιβάλει οδύνη – δηλαδή πόνο – σε όποιον επιθυμεί να τρομοκρατήσει. Και ο πόνος επιτρέπει «κλιμάκωση».
...
Φοβερίζουν το λαό ότι θα του προκαλέσουν οδύνη. Υποτάσσεται…
Αν κάποια στιγμή σηκώσει κεφάλι, του προκαλούν οδύνη σε «μέτρια δοσολογία». Και τον απειλούν ότι θα του προκαλέσουν μεγαλύτερο πόνο.
Οπότε υποτάσσεται ξανά.
Φόβος χωρίς πόνο είναι «τζούφιος», είναι μπλόφα που φαίνεται από μακριά…
Και πόνος χωρίς φόβο είναι αναίτιος πόνος, που εξοργίζει αυτόν που τον υφίσταται, δεν τον καθυποτάσσει…
Αν η εξουσία διαχειριστεί σωστά τις «δόσεις» πόνου και απειλής μεγαλύτερου πόνου, μπορεί να κυριαρχεί για καιρό.
Προσοχή, όμως: μακροχρόνια, ο φόβος χάνει την αποτελεσματικότητά του.
Την πρώτη φορά, ο φόβος σε παγώνει. Τη δεύτερη, σε συγκρατεί. Την τέταρτη ή πέμπτη φορά, ακόμα κι αν έχουν αυξηθεί οι δόσεις, σε εξοργίζει.
Και την επόμενη φορά ξεσηκώνει ένα λαό ολόκληρο σε τυφλή εξέγερση…

Οι σύγχρονες κοινωνίες – και, κυρίως, οι σύγχρονες δημοκρατίες - γεννήθηκαν από εξεγέρσεις λαών που αψήφησαν το φόβο και αντέδρασαν βίαια κατά των δυναστών και των τυράννων τους.
Η δημοκρατία ρίζωσε ακριβώς για να μπορεί η κοινωνία να αλλάζει κατεύθυνση ομαλά, χωρίς βία. Να εκτονώνει πιέσεις, να διορθώνει σφάλματα και να προσαρμόζεται, χωρίς η εξουσία να επιβάλλεται με φόβο και χωρίς η κοινωνία να αντιδρά με εξεγέρσεις τυφλής βίας.
Αλλά το πρόβλημα είναι τι συμβαίνει όταν δεν λειτουργεί η δημοκρατία….
Τότε, ως έσχατο καταφύγιο απομένει πάντα η στρατηγική του φόβου, το shock doctrine.
Που επιβάλλει στην κοινωνία οδύνες, απειλώντας με χειρότερες οδύνες.
Κι αυτό το «κόλπο» πιάνει, φτάνει να μη καταφύγει κανείς σε αυτό πολλές φορές! Γιατί αν το κάνει συνεχώς, σε βάθος χρόνου ο φόβος ξεπερνιέται από τους πολλούς…
Κι όταν αρχίσει να ξεπερνιέται, τότε αυτός που προκαλεί φόβο εισπράττει οργή. Και ξεσπάσματα οργής. Δηλαδή τυφλή βία…
Πέρσι το Μάιο μας επέβαλαν το Μνημόνιο (οδύνη) και μας απείλησαν με χρεοκοπία (φόβος για χειρότερα).
Το φετινό Ιούλιο μας επέβαλαν το «Μεσοπρόθεσμο» (κλιμάκωση της οδύνης) και μας απείλησαν ξανά με χρεοκοπία (φόβος για πολύ χειρότερα).
Προχθές, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης εξήγγειλε ακόμα πιο σκληρά μέτρα (κορύφωση της οδύνης), απειλώντας ότι, αν δεν τα υιοθετήσουμε θα γίνουμε «Αργεντινή του 2000» (δηλαδή θα χρεοκοπήσουμε και θα υποστούμε τρισχειρότερα).
Πολλοί αρχίζουν και συνειδητοποιούν, ότι:
Αν δεν μας είχαν «σώσει» εξ αρχής, θα είχαμε χρεοκοπήσει πέρσι το Μάιο με το χρέος στο 115% του ΑΕΠ. Με ένα γενναίο «κούρεμα» τότε, το χρέος μας θα κατέβαινε στο 90% του ΑΕΠ και θα ακολουθούσαν δύο-τρία χρόνια σκληρής προσαρμογής. Που δεν τα αποφύγαμε, έτσι κι αλλιώς.
Αν χρεοκοπούσαμε σήμερα, θα ξεκινούσαμε με χρέος 155% του ΑΕΠ και με ένα «κούρεμα» θα κατέβαινε το πολύ εκεί που ήταν πέρσι, πριν μας «σώσουν».
Αν χρεοκοπήσουμε αύριο, θα ξεκινήσουμε από πολύ υψηλότερο χρέος, και θα χρειαστούμε δυσανάλογα μεγάλο χρόνο για να έλθουμε ξανά «στα ίσα μας».
Συμπέρασμα: πολλοί συνειδητοποιούν πια, ότι κάθε φορά που μας «σώζουν» τα πράγματα γίνονται χειρότερα.
Τώρα ο κόσμος αρχίζει να φοβάται περισσότερο την ίδια τη… «σωτηρία»!
Και ο φόβος που επισείει η εξουσία, μετατρέπεται σε οργή εναντίον της εξουσίας.
Πράγματι, όταν η εξουσία καταφύγει πολλές φορές στο “shock doctrine”, τότε ο φόβος, από όπλο στα χέρια της γυρνά «μπούμεραγκ» εναντίον της!

Τα πράγματα για την κυβέρνηση ήδη πάνε πολύ άσχημα:

Δεν είναι μόνο ότι δεν τους βγαίνουν οι υπολογισμοί με τα οικονομικά…
Είναι κυρίως ότι δεν τους βγαίνει πια ούτε η στρατηγική του φόβου.
Από το «σοκ και δέος» (το σοκ του Μνημονίου και το δέος της χρεοκοπίας), θα περάσουν σύντομα στο… «τρεχάτε ποδαράκια μου».
Τρεχάτε προς τα ελικόπτερα, όσο προφταίνουμε!

Το ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε την σταδιοδρομία του κραυγάζοντας, «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».
Και την τελειώνει παραδίδοντας τα «κλειδιά» της χώρας στους ξένους και διακηρύσσοντας… «ευτυχώς που υπάρχει η Τρόικα»!

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του μιλώντας για «υπερήφανη Ελλάδα, υπερήφανους Έλληνες»…
Και κατέληξε να διακηρύσσει ότι η Ελλάδα – που αυτό δημιούργησε – είναι «η πιο διεφθαρμένη χώρα»!

Ξεκίνησε ως η επιτομή του λαϊκισμού… 

Και τελειώνει λαομίσητο! 

 

Ξεκίνησε σκορπώντας φρούδες προσδοκίες.
Και τελειώνει σκορπώντας φόβο και εισπράττοντας οργή.

Ξεκίνησε καλπάζοντας προς την εξουσία.
Και τελειώνει… τρέχοντας προς τα ελικόπτερα!

Β. Πούτιν: Η Ελλάδα ανταλλάσει την Εθνική της κυριαρχία για ελεημοσύνες!

Πρωτοφανείς αλλά σκληρές αλήθειες απο τον Ρώσο ηγέτη!Μαθήματα κυβερνητικής και εθνικής αξιοπρέπειας από τον Βλάντιμιρ Πούτιν στον Γιώργο Παπανδρέου, αφού φαίνεται ότι του το "χρώσταγε" του Έλληνα πρωθυπουργού από τον Φεβρουάριο του 2010, όταν η Ρωσία ήταν έτοιμη να βοηθήσει την Ελλάδα με το δάνειο των 25 δισ. ευρώ και ο Γ.Παπανδρέου μιλούσε για ... το πόσο κακό κάνει το κάπνισμα!Πριν λίγο ο Ρώσος ηγέτης..."φωτογραφίζοντας" την Ελλάδα και την κυβέρνηση Παπανδρέου, προχώρσε σε έναν πρωτοφανή υπαινιγμό για εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, επικρίνοντας με βαριές εκφράσεις τις αποφάσεις Παπανδρέου: "Τις χώρες της ΕΕ που ζητούν από τη Γερμανία και τη Γαλλία οικονομική βοήθεια, λέγοντας ότι ανταλλάσσουν την εθνική τους κυριαρχία με ελεημοσύνες"!

 

Είναι πραγματικά πρωτοφανής ο τρόπος και το περιεχόμενο της δήλωσης του Β.Πούτιν, ο οποίος μάλιστα έκαν την δήλωση αυτή - την οποία μετέδωσε ειδικά το πρακτορείο ειδήσεων Ίντερφαξ - στη διάρκεια συνεδρίου στη Μόσχα του κόμματος του, της "Ενωμένης Ρωσίας". "Μπορείς να βγεις στους δρόμους και να διαμαρτυρηθείς, να παλέψεις, όμως, αν δεν έχεις καθόλου χρήματα δεν μπορείς απλώς να κάθεσαι εκεί με απλωμένο το χέρι. Η Ρωσία εκτιμάει πάρα πολύ την εθνική της κυριαρχία, για να ζητήσει από άλλες χώρες οικονομική βοήθεια, ενώ ορισμένα μικρότερα ευρωπαϊκά έθνη παραχωρούν την εθνική κυριαρχία τους επειδή ελπίζουν σε βοήθεια από τη Γαλλία και τη Γερμανία" κατέληξε! Και βέβαια δεν αναφερόταν ούτε στην Πορτογαλία, ούτε στην Ιρλανδία...

 

Τέτοιο "φτύσιμο" δεν έχει ξαναπέσει ποτέ από την ηγεσία ενός έθνους, ειδικά σαν την Ρωσίας σε μία κυβέρνηση, ειδικά την ελληνική. Οι πάγοι στις σχέσεις Μόσχας με την κυβέρνηση Παπανδρέου, τείνουν να λάβουν χαρακτήρα "παγετώνα"...

 

Πηγή : Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr