Ο Δάσκαλος της οργισμένης Ελλάδας!...

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος, Κιλκίς 

Γράφω με οργή, γιατί «οι μη οργιζόμενοι, εφ' οις δει, ηλίθιοι δοκούντες είναι», όσοι δεν οργίζονται γι'αυτά που πρέπει, είναι ηλίθιοι, ορίζει ο Αριστοτέλης.

Τι είδαμε τις προάλλες στο Τ.V. ;

Έναν αξιολύπητο πρωθυπουργό της Ελλάδας, με ύφος ψοφοειδές και βλέμμα δουλόφρονος, να επιδίδεται σε δακρύβρεχτες καημενολογίες.

Και δίπλα του την υπερφίαλη νεοναζίστρια Μέρκελ, να μην μπορεί να συγκρατήσει την σιχασιά της για τους φυλετικώς υποδεέστερους πτωχοζήτουλες των Βαλκανίων. 

Ποιές χώρες σήμερα ποδοπατούνται, λεηλατούνται και διώκονται;

Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ιρλανδία.

Η Ισπανία στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού ο Φράνκο είχε χρησιμοποιήσει τα γερμανικά «στούκας», για να καταστρέψει την «Γκουέρνικα» και τους μαχητές της ελευθερίας, παρέμεινε ευνοϊκώς ουδέτερη. Η Πορτογαλία το ίδιο. Η Ιταλία μέχρι ενός σημείου ήταν συνοδοιπόρος. Η Ιρλανδία δεν γνώρισε την Κατοχή των κτηνανθρώπων.

Εμείς όμως;

Τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Αθήνα, σπεύδουν να ξαναχωθούν τρομαγμένοι, ματωμένοι ως το λαιμό με αίμα ελληνικό, να ξανακρυφτούν στις μαύρες φωλιές τους.

Να δούμε τι αφήνουν πίσω τους..

Το «δόγμα Calvo»: H Μονομερής διαγραϕή του εξωτερικού χρέους στο Ελληνικό και Διεθνές Δίκαιο. H διαπραχθείσα προδοσία!

Το κάθε κράτος μπορεί νόμιμα –ως ελεύθερη και χωρίς προϋποθέσεις, εξωτερικές και εσωτερικές, έκφραση, πραγμάτωση και αυτοπροστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας- να κατάσχει (σε περίπτωση παράνομων πράξεων), να απαλλοτριώσει, ή να εθνικοποιήσει, ημεδαπές και αλλοδαπές, κρατικές και ιδιωτικές, ιδιοκτησίες και επενδύσεις στην εδαφική του επικράτεια, με αναγκαστικά κύριο και πρωταρχικό σκοπό την διασφάλιση και προστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας και γενικότερα του Δημοσίου του Συμφέροντος (νοουμένου εδώ και με την δευτερεύουσα οικονομική, αλλά κυρίως με την πρωταρχική έννοια του, ήτοι αυτή της Εθνικής του Κυριαρχίας), με ή χωρίς αποζημίωση των πρώην ιδιοκτητών (Συντ. 1,17,106).

Ως «επενδύσεις» εδώ νοούνται αδιακρίτως και ισότιμα, οι βιομηχανικές επενδύσεις, οι επενδύσεις εκμετάλλευσης ορυκτού πλούτου (concessionagreements), αλλά και επενδύσεις (δανειακών) κεφαλαίων, ήτοι χρηματικά δάνεια με την  μορφή ομολόγων, εντόκων γραμματείων κλπ. Τα δικαιώματα αυτά προστασίας της Εθνικής Κυριαρχίας και Εθνικού Συμφέροντος, έχουν ενσωματωθεί στο διεθνές δίκαιο τυπικά από το 1962 (βλ. βιβλ.WorksintheUNComissiononPermanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) bytheUNGeneralAssemblyon 14-12-1962) κι αποτελούν μια τροποποίηση του «δόγματος Calvo» (Calvo`sdoctrine), το οποίο εισηγήθηκε ο Αργεντίνος δικαστής Calvo το 1868  (στον κολοφώνα της αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης του τρίτου κόσμου από της ευρωπαϊκές κυρίως αποικιοκρατικές χώρες).

Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, όταν μια ξένη επένδυση (βιομηχανική ή δανειακή-κεφαλαιακή με την μορφή δανείων και ομολόγων), διακρατική (με την μορφή διεθνών συνθηκών), η μεταξύ κράτους και ιδιωτών επενδυτών (με την μορφή συμβολαίων), δημιουργήσει, στην χώρα λειτουργίας της, συνθήκες άνισης και αήθους οικονομικής εκμετάλλευσης του ντόπιου πληθυσμού υπέρ της, ή του κράτους καταγωγής της - οδηγώντας αναγκαστικά και στην συνακόλουθη απώλεια της Εθνικής Κυριαρχίας της χώρας λειτουργίας της υπέρ του κράτους καταγωγής της, ή   υπέρ της επένδυσης της ίδιας!- τότε το κράτος λειτουργίας της έχει το νόμιμο δικαίωμα να άρει την ανισότητα αυτή με οποιοδήποτε τρόπο, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικοποιήσεώς της «επένδυσης»  για λόγους «Εθνικού Συμφέροντος» (publicutility), με την καταβολή (nationalization), ή όχι (expropriation) αποζημίωσης στον ιδιοκτήτη της επένδυσης. 

Το «Εθνικό Συμφέρον» εδώ εννοιολογικά ταυτίζεται –σύμφωνα με όσα προείπαμε – κυρίως με την διασφάλιση, αλλά και την έκφραση της Εθνικής Κυριαρχίας του κράτους λειτουργίας της «επένδυσης».

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ: ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ, ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ

* Του Παναγιώτη Σπυρόπουλου

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα (δραχμή, μνα, οβολό, όπως θέλετε πες τε το), οι πανεπιστημιακοί κύκλοι και ιδιαίτερα οι οικονομολόγοι έχουν διαλέξει στρατόπεδα, μέχρι και «απειλή» δημοψηφίσματος προέκυψε σ’ αυτό το έκτρωμα δημοκρατίας που βιώνουμε, με αυτό το θέμα.

Συνετό θα ήταν από δική μας σκοπιά, να βάλουμε κάποια πράγματα σε μια σειρά, απαντώντας σε διάφορα ερωτήματα, σχετικά με το ζήτημα αυτό, επιχειρώντας να διαλύσουμε τη λασπολογία που προσπαθούν με δόλιο τρόπο να ρίξουν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης και οι εκπρόσωποι τους (περισπούδαστοι «μαϊντανοί», ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, μέχρι εκπαιδευμένα παπαγαλάκια «δήθεν» οικονομικοί συντάκτες και οικονομολογούντες) σχετικά με το ζήτημα της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, με απλά λόγια.


Είναι απαραίτητη η Μετάβαση σε Εθνικό Νόμισμα;

Η άσκηση της Οικονομικής Πολιτικής, σε μια ανεξάρτητη χώρα – σ’ ένα αυθύπαρκτο κράτος, έχει ως βασικά εργαλεία τηΝομισματική Πολιτική (έλεγχος κυκλοφορίας χρήματος, επιτόκιο) και τη Δημοσιονομική Πολιτική (Φόροι, Δημόσιες Δαπάνες, Δημόσιος Δανεισμός). Τα 2 αυτά μακροοικονομικά εργαλεία είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, οργανικά δεμένα, αφού η ύπαρξη του ενός προϋποθέτει και συνεπικουρεί τη λειτουργία του άλλου.

Σε περιόδους χαμηλής ζήτησης, ύφεσης ή στασιμότητας της οικονομίας, η κράτος χρηματοδοτεί τις δημόσιες επενδύσεις ΌΧΙ από την αύξηση των φόρων, αλλά από την αύξηση της ποσότητας χρήματος που κυκλοφορεί στην οικονομία μέσω έκδοσης νέου χρήματος (εσωτερικός δανεισμός), με απώτερο στόχο να αναζωογονηθεί και να αναταθεί η εγχώρια οικονομία.

Χρηματοδοτεί δηλαδή τα όποια ελλείμματα και παράλληλα μειώνονται τα επιτόκια δανεισμού, γεγονός που δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για επενδύσεις και περεταίρω ανάπτυξη.



Με την εισαγωγή στο Ευρώ όμως, ως εθνικό κράτος απωλέσαμε τη δυνατότητα της Νομισματικής Πολιτικής, αφού η ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί (έτερο)καθορίζεται από την ΕΚΤ και τα κράτη – μέλη δεν έχουν τη δυνατότητα να «χρηματοδοτήσουν» τα όποια ελλείμματά τους, παρά μόνο με το εναπομείναν «εργαλείο» αυτό της Δημοσιονομικής Πολιτικής, δηλαδή με την αύξηση των Φόρων, τη μείωση των Δημοσίων Δαπανών (κατακερματισμός κοινωνικού κράτους) και τον εξωτερικό δανεισμό.




Αποκορύφωμα τέτοιων πολιτικών, οι οποίες οδήγησαν στη παρούσα κατάσταση, ήταν η δεκαετία του ευρώ που η Ελλάδα δανείστηκε περίπου 490δις ευρώ από τις «φιλεύσπλαχνες» αγορές, για να αποπληρώσει κυρίως τα εξωτερικά της ελλείμματα – χρέη (υποχρεώσεις σε τόκους, τοκοχρεολύσια), αφού επί των κυβερνήσεων Σημίτη και την είσοδό μας στην ΟΝΕ, το εσωτερικό χρέος της χώρας μετατράπηκε σε εξωτερικό.

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και η Ελλάδα του σήμερα...

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1918-1933) ήταν το πρώτο δημοκρατικό πολίτευμα στην ιστορία της Γερμανίας. Γεννήθηκε από την ήττα της αυτοκρατορικής Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και πέθανε με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης αποτέλεσε έργο των μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων της Γερμανίας (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, Κόμμα του Κέντρου, Φιλελεύθεροι). Αντιμετώπισε την κρυφή ή απροκάλυπτη εχθρότητα των άκρων (Ναζί, Συντηρητικοί Εθνικιστές, Κομμουνιστές). Κλήθηκε να διαχειριστεί μια πρωτοφανή οικονομική κρίση υπό έναν ασφυκτικό διεθνή έλεγχο. Προσέφερε γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη και την άνθηση της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας.

Το ερώτημα παραμένει: Η πτώση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και η άνοδος του ναζισμού ήταν αναπόφευκτη;

Πιο κάτω παραθέτουμε ενα πολύ αξιόλογο κείμενο που αξίζει να διαβάσετε....

Γράφει ο Βασίλης Δ. Χασιώτης  «…Μην ξεχνάτε και μην ξεχνάμε ιστορικά –και το τονίζω και θα το τονίζω, γιατί πρέπει η ιστορική μνήμη να είναι ανεξίτηλα χαραγμένη στη ψυχή μας και στο νου μας για να ξέρει και ο κόσμος τι αντιμετωπίζει- την πορεία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Και να θυμάται ο κόσμος ότι τα άκρα δεν έχουν ούτε ιδεολογία ούτε χρώμα, είναι τα ίδια. Είναι δημιουργήματα κρίσεων, είναι δημιουργήματα κοινωνικών ανισοτήτων. Είναι κάθε φορά που ένας λαός βολοδέρνει σε αντίστοιχες καταστάσεις σαν και αυτή που ζούμε σήμερα που δημιουργούνται τα άκρα, γιατί τότε βρίσκουν την ευκαιρία για να δράσουν και να υπάρξουν.» Προκόπης Παυλόπουλος (Αγόρευση στη Βουλή, 20/9/2012, του Προκόπη Παυλόπουλου) «Οσο κορυφώνεται η ελληνική κρίση τόσο πιο συχνοί είναι οι παραλληλισμοί της σημερινής Ελλάδας με το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Στο δραματικό αυτό κεφάλαιο της ιστορίας της Γερμανίας τον Μεσοπόλεμο ανατρέχουν αναλυτές και πολιτικοί είτε είναι υπέρ είτε είναι κατά της συνταγής που ακολουθείται σήμερα για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη. Κυρίως όμως οι αντίπαλοι των Μνημονίων παραπέμπουν στην άτεγκτη πολιτική περικοπών και αποπληθωρισμού που ακολούθησε ο καγκελάριος Χάινριχ Μπρίνινγκ μετά το κραχ του 1929. Η πολιτική κατάληξη ήταν η πλήρης κατάρρευση της δημοκρατίας και η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία το 1933. Αλλά η αλληλουχία οικονομικών δεδομένων και πολιτικών εξελίξεων δεν είναι τόσο μονοσήμαντη όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά…» Γιώργος Παπάς : Η Ελλάδα ξυπνά μνήμες Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (2/6/2012, εις : www.tanea.gr) ΣΎΝΤΟΜΟ δικό μου σχόλιο στη φράση:  «Αλλά η αλληλουχία οικονομικών δεδομένων και πολιτικών εξελίξεων δεν είναι τόσο μονοσήμαντη όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά…» Το ζήτημα δεν είναι απλά ομοιότητες και διαφορές τότε και σήμερα, εκεί κι εδώ : είναι Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ της κάθε ομοιότητας και της κάθε διαφοράς, ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΡΑΓΟΜΕΝΟ ΙΔΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ…. Συχνά ακούω από πολιτικούς –και όχι μόνο-, να μας συμβουλεύουν να διδαχτούμε από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Η συμβουλή αυτή, γίνεται κυρίως, γα να υποδείξει το πού μπορεί να καταλήξει η τυφλή πίστη ή η τυφλή συνοδοιπορία ακραίων λαϊκιστικών πολιτικών κινημάτων, και φυσικά, γίνεται για ν’ αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής. Όμως, ακούγοντας τις σχετικές υποδείξεις να διδαχτούμε από την ιστορία, δεν μπορώ να μην επισημάνω, ότι από την Ιστορία, δεν διδάσκεσαι με επιλεκτικές αναφορές σε γεγονότα που ευνοούν ένα επιχείρημα εναντίον ενός άλλου, αλλά, θα πρέπει, το ίδιο το επιχείρημα να είναι το ίδιο επαρκώς νομιμοποιημένο. Αν μελετώντας τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, το κάνουμε απλά για να υπογραμμίσουμε ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΗ στο ναζιστικό φαινόμενο, ΚΑΙ ΤΟ ΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ, αυτό σημαίνει ότι διαβάζουμε μονάχα το τελευταίο κεφάλαιο αυτής της ιστορίας. Και θα πρόσθετα ακόμα : ενδιαφέρον έχει όχι μόνο η αναφορά στη δημοκρατία της Βαϊμάρης, ΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης γενικότερα, σε Ευρώπη και Αμερική. Διότι ΠΡΙΝ απ’ αυτό το κεφάλαιο, υπάρχουν κι άλλα, που μας δείχνουν ΠΩΣ φτάσαμε εκεί, και διαβάζοντάς τα, δεν μπορούμε να αποκρύψουμε ούτε τις ευθύνες των τότε (Δυτικών, και ιδίως ευρωπαϊκών) δημοκρατιών ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣΑΝ για την άνοδο του ναζισμού και του φασισμού στην Ευρώπη, και εν τινι μέτρω και πάντως πριν την εισβολή στη Πολωνία το 1939, ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΝ με το ανερχόμενο τότε ναζιστικό φαινόμενο, οπωσδήποτε το ΕΠΑΙΝΟΥΣΑΝ (όταν είχε εγκαθιδρυθεί) ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ, ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ στην ουσία για το πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενό του.

Μάλιστα δε, κι αυτό αποτελεί μια προσωπική εξαγωγή ιστορικού συμπεράσματος, τείνω να πιστεύω πως ΑΝ ο Χίτλερ περιορίζονταν στο άνσλους με την Αυστρία κι’ ακόμα-ακόμα με την εισβολή στη Τσεχοσλοβακία και σταματούσε εκεί, προωθώντας, από εκεί και πέρα, την οικονομική συνεργασία με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, και ιδίως τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, ΠΟΛΥ ΑΜΦΙΒΑΛΛΩ, αν οι τότε κυβερνήσεις των υπόλοιπων ευρωπαϊκών –και όχι μόνο- χωρών, θα είχαν ιδεολογικά υπαρξιακά προβλήματα ώστε να αρνηθούν την συνεργασία τους, με την χώρα που θαύμαζαν για τα οικονομικά της «επιτεύγματα», αν και, ίσως να μη χρειάζονται τα εισαγωγικά. Διότι, κανείς δεν πρέπει να παραβλέπει το οικονομικό στοιχείο στη συγκρότηση και την άνοδο όπως και τη πτώση πολιτικών σχηματισμών και ιδεολογιών.

Η ναζιστική οικονομική πολιτική, υπήρξαν περίοδοι που υπερέβαλλε σε αποτελεσματικότητα άλλες ευρωπαϊκές αλλά και των ΗΠΑ, και σε ένα πιο ουσιαστικό επίπεδο, πρόσφερε μεγάλη ανακούφιση σε ένα λαό, που μετά τον (1ο Παγκόσμιο) Πόλεμο υπέφερε τα πάνδεινα, ενώ πέτυχε, (ένα μάθημα για μας σήμερα), ΚΑΤ’ ΟΥΣΙΑΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟ ΕΠΑΧΘΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΛΑΟ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΩΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ. Τη στιγμή που στις ΗΠΑ και σε άλλες δυτικές οικονομίες, για παράδειγμα, είχαν ως θεό τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, ή εναπόθεταν τις ελπίδες τους στα ίδια τα αίτια που παρήγαγαν την ύφεση, δηλαδή στους νόμους της αγοράς, (όπως και σήμερα εδώ στη χώρα μας –και όχι μόνο-), στη Γερμανία προχωρούσαν με (προγραμματισμένους, αντιυφεσιακούς) ελλειμματικούς προϋπολογισμούς και με ουσιαστική κρατική παρέμβαση (το σχετικό μάθημα οι ασθμαίνουσες δυτικές οικονομίες το έμαθαν λίγο μετά), ώστε να ανατάξουν την οικονομία τους, και την ανέταξαν. Μετ’ ολίγον βεβαίως, η άκρα αυτοκρατορική έπαρση του καθεστώτος, που άρχισε να ονειρεύεται μια νέα πανευρωπαϊκή γερμανική κυριαρχία, πρόσφερε τα μέσα της ίδιας του της καταστροφής, γι’ ακόμα μια φορά στην πρόσφατη ιστορία του. Έτσι η αλλιώς, πριν τη καταστροφή που προήλθε από τη πολεμική περιπέτεια, ένα χέρι έτεινε προς τον γερμανικό λαό, που του πρόσφερε ουσιαστική προοπτική και χειροπιαστή έξοδο απ’ το πρόβλημά του, κι όταν κανείς βρίσκεται σε διαδικασία πνιγμού, βυθιζόμενος ολοένα και περισσότερο σε πιο βαθιά νερά, ΑΠΛΑ ΤΟ ΑΡΠΑΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ. Ας ήταν λοιπόν αυτό το χέρι κάποιου άλλου. Άλλωστε, εκείνη τη στιγμή, τη στιγμή του πνιγμού ή του φόβου του πνιγμού, το τελευταίο πράγμα που κάποιος ασχολείται, είναι να διαλογίζεται πολιτικά και ιδεολογικά. Και το χειρότερο όλων είναι να αισθάνεται κανείς ότι είναι το χέρι της Δημοκρατίας που σε πιέζει ασφυκτικά κάτω από το νερό, ότι είναι η ίδια η Δημοκρατία που σου παρουσιάζει τον πνιγμό ως μονόδρομο. Αλλά μια τέτοια «δημοκρατία», απλά, δεν είναι δημοκρατία.

Και σημασία σε ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ, δεν έχει η υπόσχεση ότι κάποιο χέρι θα έρθει για βοήθεια σε κάποιο μελλοντικό και χρονικά απροσδιόριστο χρόνο και με αβέβαια την ύπαρξη στη ζωή έως τότε του πνιγόμενου, αλλά σημασία έχει το χέρι που τη στιγμή που δεν μπορείς να ανασάνεις, σου προσφέρει ανάσες, πόσο μάλλον, όταν σε βγάζει εντελώς απ’ το νερό. Τόσο απλά… Το να δίνω μαθήματα εγκαρτέρησης σε ένα άστεγο, σε ένα που λιποθυμά από τη πείνα, δεν το θεωρώ απλά ανεπίτρεπτο : ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΑΘΛΙΟ! Το ναζιστικό φαινόμενο, δεν προέκυψε τυχαίως. ΠΑΡΗΧΘΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ –ΤΟΤΕ- ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΙΑ ΟΜΩΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΣΘΕΝΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΝΥΠΟΛΗΠΤΗ, ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΠΑΡΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ «ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ», ΚΑΙ ΠΑΡΗΧΘΗ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΤΗΣ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ» ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ. Το καύσιμο, ήταν ΚΥΡΙΩΣ η οικονομική πολιτική, η αναποτελεσματικότητα της οποία το έκανε ακόμα πιο εύφλεκτο, εμπλουτίζοντάς το και με άλλα συστατικά , όπως η ξενοφοβία, ο επιθετικός εθνικισμός, ο ρατσισμός, κ.λπ.. Το να μου πεις, ότι επιλέγοντας τα Άκρα ως λύση, αυτό δεν είναι λύση, είναι σα να μου λες ότι το να καταπολεμήσω τον καρκίνο από τον οποίο έχω προσβληθεί, δεν πρέπει να καπνίζω, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕ ΕΞΩΘΕΙΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙΣ ΣΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ, σ’ αυτό μπορώ να δω έναν παραλογισμό, όχι όμως μια σοβαρή ιστορική ερμηνεία.

Η ιστορική διδαχή, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είναι κάτι το ευχάριστο πάντα. Πρέπει, αν θέλουμε να διδαχτούμε, ΝΑ ΡΟΥΦΗΞΟΥΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΩΝ. Και μέσα σ’ αυτά τα συμπεράσματα, ΚΑΙ ΙΔΙΩΣ ΤΑ ΠΙΚΡΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ, δεν υπάρχουν μόνο ΟΙ ΑΛΛΟΙ, υπάρχουμε ΚΙ ΕΜΕΙΣ. Αν ψάχνουμε να βρούμε ΣΗΜΕΡΑ αναλογίες ΜΕ ΤΑ ΑΚΡΑ, οφείλουμε, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ, να αναρωτηθούμε, μήπως, Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΕΤΑΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ. Αν δεν θέλουμε να αναβιώσουμε ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ της ιστορίας της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, οφείλουμε να μην αναβιώσουμε ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ όσων περιγράφονται σ’ αυτό το τελευταίο κεφάλαιο. ΣΗΜΕΡΑ, λοιπόν, πόσο ήσυχη είναι η συνείδηση τούτης δημοκρατίας, ότι ΔΕΝ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΑ ΛΑΘΗ, σαν εκείνα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης; Και μη μου πει κανείς για το «ανέφικτο» ΤΩΝ ΑΔΙΚΙΩΝ (διότι, ΑΝ υποστηρίζουμε ότι είναι τα σκληρά μνημονιακά μέτρα που εξωθούν μια κοινωνία σε ακραίες επιλογές ΚΑΙ συμπεριφορές, ΑΠΛΑ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΜΕ ΕΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΟΥΣ), διότι ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΤΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΕΦΙΚΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΟΥΣ ΜΙΛΟΥΣΑΝ, ΕΩΣ ΟΤΟΥ ΑΡΓΑ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΟΛΎ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ, ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ ΟΤΙ ΤΕΛΙΚΩΣ, ΥΠΗΡΧΕ «ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ».

Ο Αβραμόπουλος "πούλησε" και επίσημα τον αγωγό South Stream.

Ο ακατανόητος και σαφώς αντεθνικός, με την έννοια ότι αντίκειται στα συμφέροντα του Έθνους, ενταφιασμός του μεγαλύτερου ενεργειακού project του αγωγού φυσικού αερίου, South Stream, ένα έργο που θα αναβάθμιζε κάθετα την γεωστρατηγική αξία της χώρας, έχει προκαλέσει την πικρία του αρχιτέκτονα της όλης προσπάθειας πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.

Όπως αναφέρουν απόλυτα έγκυρες πηγές του περιβάλλοντός του, όταν πληροφορήθηκε την θέση που έλαβε γα το έργο ο υπουργός Εξωτερικών Δ.Αβραμόπουλος την περασμένη εβδομάδα στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, η δυσφορία του ήταν έντονη και την υποδέχθηκε κουνώντας το κεφάλι του με νόημα...

Η Επιτροπή συνεδρίαζε με αντικείμενο την ενημέρωσή της για την πολιτική της κυβέρνησης στο θέμα των αγωγών, όταν ο υπουργός Εξωτερικών δέχθηκε την ερώτηση του προέδρου της, βουλευτή Μιλιτιάδη Βαρβιτσιωτη, για τo τι μέλλει γενέσθαι με τον South Stream.

Για να εισπράξει την απάντηση ότι "Ο South Stream για εμάς δεν είναι προτεραιότητα"! Έκπληκτος τόσο ο πρόεδρος της Επιτροπής Μ.Βαρβιτσιώτης, όσο και άλλοι βουλευτές ζήτησαν από τον ΥΠΕΞ να διευκρινήσει από πότε το ενεργειακό project πέρασε σε δεύτερη μοίρα και απέκτησε προτεραιότητα ο αγωγός TAP (Trans Adriatic Pipeline - φωτό) αλλά δεν θέλησε να απαντήσει στην ερώτηση αυτή.

Ο πρώην πρωθυπουργός όταν πληροφορήθηκε την απάντηση του Δ.Αβραμόπουλου διατύπωσε την έκπληξή του, καθώς το έργο του South Stream, πέρα από το οτι ήταν προσωπική του επιτυχία, είχε τεράστια ανταποδοτικά οφέλη για την χώρα και πάνω απ'όλα ο σχεδιασμός του απεξαρτούσε τελείως την Ελλάδα από την Τουρκία, ενώ αντίθετα ο ΤAΡ ο οποίος διατυμπανίστηκε αυτές τις ημέρες από το υπουργείο Εξωτερικών, καθιστά απόλυτα εξαρτώμενη σε όλα τα επίπεδα, και σε εμπορικό, αλλά και γεωστρατηγικό, την Ελλάδα από την Τουρκία.

Ο Κ.Καραμανλή μέχρι σήμερα θεωρεί η ελληνική συμμετοχή στον South Stream έπρεπε και για λόγους γεωστρατηγικούς, αλλά και για πρακτικούς λόγους να συνεχισθεί πάση θυσία: Το περίφημο κοίτασμα Σαχ Ντενίζ II είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό κατά πόσον θα έχει εκείνοτο κοίτασμα που θα εξασφαλίσει μεσομακροπρόθεσμα το απαραίτητο φορτίο.

Συν το γεγονός ότι τόταν μιλάμε για το Αζερμπαϊτζάν, καλό είναι να έχουμε υπ'όψιν ότι έχει μεταβληθεί σε δορυφόρο της Τουρκίας, ενώ λόγω της παραδοσιακής φικίας Ελλάδας-Αρμενίας βρίσκονται στον αντίποδα των φιλικών προς την Ελλάδα χωρών.

Ο ΤΑΡ είναι όντως μεγάλη επιτυχία, αλλά είναι επιτυχία για το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας και τα αμερικανικά γωστρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή που "επνέφεραν στην τάξη" την Ελλάδα και την απομάκρυναν από ένα τέτοιο project που αποτελούσε προσωπική επιτυχία (ίσως και την μόνη σημαντική) του πρώην πρωθυπουργου Κώστα Καραμανλή.

Κάτι που αναγνωρίστηκε από εχθρούς και φίλους: Ακόμα και ο γ.γ. του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή, Νίκος Μιχαλολιάκος, ακούστηκε να λέει σε συνεργάτες του στην Βουλή για το ζήτημα "Με τον Καραμανλή μας χωρίζει πολιτική άβυσσος και ο θείος του με κυνήγησε προσωπικά και με συνωμοσία με έκλεισε και στην φύλακή (σ.σ: αθωώθηκε εν συνεχεία). Αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ ότι ο Κώστας Καραμανλής είχε το θάρρος και προσπάθησε να αλλάξει την μοίρα της χώρας με την διπλωματία των αγωγών".

Το πιο τραγικό είναι ότι ο South Stream όχι απλά συνεχίστηκε, αλλά η μόνη χώρα που βγήκε εκτός του σχεδίου είναι η ... Ελλάδα! Ακόμα και η Βουλγαρία που είναι πλήρως εξαρτημένη από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, αλλά κατά 90% εξαρτημένη από την Ρωσία ενεργειακά, συμμετέχει στο project μετά την απειλή της Ρωσίας ότι θα μεταφέρει βορειότερα, στην Ρουμανία την έξοδο του αγωγού από την Μαύρη Θάλασσα.

Ακόμα και η Τουρκία θέλησε να έχει συμμετοχή και έδωσε αδεια να περάσει ο αγωγός από την τουρκική ΑΟΖ της Μαύρης Θάλασσας. Μόνο στην Ελλάδα η εγχώρια πολιτική ελίτ που τόσα δεινά έχει σωρρεύσει επάνω στους πολίτες, αρνείται να υπεραπιστεί τα συμφέροντά της χώρας.

Φυσικά και ο ΤΑΡ αν ήταν ο δεύτερος ή ο τρίτος αγωγώς που θα διαπερνούσε το ελληνικό έδαφος, στο πλαίσιο της διαφοροποίησης των πηγών ενέργειας που καλό είναι να υπάρχουν, "δεν θα μας χαλούσε". Αλλά ο ΤΑΠ (ο οποίος περνά από μία παραδοσιακά εχθρική χώρα, την Τουρκία, πριν εισέλθει στην Ελλάδα και όποτε θελουν κλείνουν την κάνουλα και μπαίνει σε μία ας πούμε, όχι φίλη χώρα, την Αλβανία, με την έννοια ότι κάθε άλλο παρα σταθερή είναι στις σχέσεις της με την Ελλάδα. Και στην περίπτωση του ΤΑΡ η Ελλάδα είναι απλά "ενδιάμεση χώρα" όχι χώρα στην οποία εισέρχεται ο αγωγός (Τουρκία) ή χώρα από την οποία εξέρχεται (Αλβανία προς Ιταλία).

Χθες στη Νέα Υόρκη, υπογράφηκε Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Αλβανίας, με το οποίο οι τρεις χώρες εκφράζουν την πρόθεσή τους να συνεργασθούν σχετικά με το σχέδιο Trans Adriatic Pipeline. Σε δήλωσή του ο Έλληνας ΥΠΕΞ Δ.Αβραμόπουλος, είπε μεταξύ άλλων ότι "Θα έχουμε περισσότερες συζητήσεις και συντονισμό εντός των επόμενων ημερών και εβδομάδων, έτσι ώστε να προχωρήσουμε με την υπογραφή μιας τελικής συμφωνίας που θα ενισχύσει τη συνεργασία μας με την κοινοπραξία του ΤΑΡ".

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

O ψυχρός εκτελεστής Πολ Τόμσεν

Ο Πολ Ματίας Τόμσεν εκτελεί με ψυχρό τρόπο τις χώρες που αναλαμβάνει να «βοηθήσει» και τις φέρνει στο χείλος της αβύσσου. Ενίοτε, ανάλογα με τις εντολές που λαμβάνει, φροντίζει να τους δίνει και μια σπρωξιά στην πλάτη, όπως έκανε με τη Γιουγκοσλαβία, η οποία μετά το πέρασμα του Τόμσεν από το Βελιγράδι, απλά… εξαφανίστηκε κι έδωσε τη θέση της σε μια σειρά από αδύναμα κράτη.

Γεννημένος σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη στη χερσόνησο της Γιουτλάνδης το 1955 αλλά μεγαλωμένος στην Κοπεγχάγη, ο Τόμσεν προέρχεται από δεξιά οικογένεια. Σπούδασε οικονομικά στο πανεπιστήμιο της δανικής πρωτεύουσας, όπου και έπιασε δουλειά αφού τελείωσε το μεταπτυχιακό του. Ήταν 1979 και ο Τόμσεν μόλις 24 ετών. Το 1982, το νεοφιλελεύθερο ζιζάνιο από τη Δανία μεταφυτεύθηκε στο ιδανικό έδαφος για να ανθήσει, το ΔΝΤ.

Όπως αναφέρει το Έθνος, πέρασαν περίπου πέντε χρόνια μαθητείας για να ανατεθεί στον Τόμσεν συγκεκριμένο πεδίο εργασίας. Ήταν η Γιουγκοσλαβία, η οποία μέχρι το τέλος της ενασχόλησής του με αυτήν είχε μεταμορφωθεί σε πεδίο μαχών, σφαγών και βομβαρδισμών.

Ήταν 1987, η ίδια χρονιά που ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς αναδείχθηκε στην προεδρία του σερβικού Κ.Κ.
Μεταξύ 1990 και 1991 μέχρι το ξέσπασμα του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου ο Τόμσεν διετέλεσε επικεφαλής της μόνιμης αντιπροσωπείας του Ταμείου στο Βελιγράδι, όπου και ανέλαβε να ολοκληρώσει ένα προμελετημένο έγκλημα, την αποσταθεροποίηση της Γιουγκοσλαβίας.

Το 1981 το εξωτερικό χρέος της Γιουγκοσλαβίας είχε αγγίξει τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια. Από το 1982 το ΔΝΤ ανέλαβε τη στενή επιτήρηση της οικονομίας της χώρας, μέχρι που αυτή οδηγήθηκε στη διάσπαση.

Κάνοντας μια ανασκόπηση στην καριέρα του Τόμσεν και τους σταθμούς του σε άλλες χώρες της παλιάς γιουσκοσλαβικής επικράτειας, τη Ρουμανία, τη Ρωσία αλλά και την Ισλανδία, μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι πρόκειται για ένα είδος σύγχρονου Ιμπραήμ που αφήνει πίσω του καμένη γη. Από τα παραπάνω κράτη, μόνο η Ρωσία και η Ισλανδία αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία το μέλλον καθώς μπόρεσαν να απαλλαγούν γρήγορα από τον Τόμσεν.

Για τον Πολ Τόμσεν υπήρξαν κατά καιρούς πολλές φήμες. Ότι ο ελληνικός τρόπος ζωής τον «άγγιξε», ότι του άρεσε το πολυτελές lifestyle κι ότι σε μια-δυο βραδινές εξόδους του ξέφυγε από το πρωτόκολλο. Η πιο επίμονη φήμη ωστόσο λέει ότι έχει αναπτύξει μία ιδιαίτερη σχέση, εδώ και δύο χρόνια με γνωστή τηλεοπτική δημοσιογράφο, κάτι που δεν έχει ωστόσο επιβεβαιωθεί.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Η Ελλάδα δίκαια απαιτεί πολεμικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία

Στο πλευρό της Ελλάδας σχετικά με τις πολεμικές αποζημιώσεις που διακαιούται από τη Γερμανία τάσσεται ο αυστριακός ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ, σε συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Ντερ Στάνταρντ».Το ελληνικό αίτημα για καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία είναι απόλυτα δικαιολογημένο, καθώς η Ελλάδα ήταν η μόνη από τις κατεχόμενες από τη ναζιστική Γερμανία μη σλαβικές χώρες (μετά την Πολωνία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Σοβιετική Ενωση) η οποία είχε τις μεγαλύτερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και σε υλικές ζημίες, τονίζει ο διάσημος, αυστριακής καταγωγής, ιστορικός και καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Χάγκεν Φλάισερ, σε συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Ντερ Στάνταρντ».

Απαριθμώντας αυτές τις απώλειες, επισημαίνει πως, πέρα από τους 60.000 Έλληνες Εβραίους που δολοφονήθηκαν, δεκάδες χιλιάδες άλλοι Έλληνες εκτελέστηκαν, τουλάχιστον 100.000 πέθαναν από πείνα, ένας στους τρεις Έλληνες υπέφερε από επιδημικές ασθένειες μετά τη γερμανική οπισθοχώρηση, πολλοί ήταν άστεγοι, καθώς είχαν καταστραφεί περί τις 100.000 κατοικίες, ενώ ολόκληρη η οικονομία και οι υποδομές της χώρας καταστράφηκαν στη διάρκεια της κατοχής και η Ελλάδα, από τότε, ποτέ δεν συνήλθε.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της ελληνικής πλευράς το 1945, η ζημία ανερχόταν σε πάνω από δέκα δισεκατομμύρια προπολεμικά δολάρια, από αυτά η Ελλάδα πήρε ως αποζημιώσεις περί τα 25 εκατομμύρια δολάρια, σε σημερινές τιμές, κυρίως σε μορφή αποσυναρμολογημένων βιομηχανικών εγκαταστάσεων από τη Γερμανία που μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα, αλλά ακόμη και αυτά τα 25 εκατομμύρια δολάρια δεν πληρώθηκαν στην Ελλάδα από τους Γερμανούς, αλλά από την Υπηρεσία Αποζημιώσεων των Συμμάχων.

Στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου και κάτω από την πίεση των Ηνωμένων Πολιτειών, το ζήτημα των αποζημιώσεων πρακτικά «πνίγηκε» για να καταστεί η Γερμανία προγεφύρωμα κατά των ανατολικών χωρών και μπορεί να ειπωθεί πως η Ελλάδα έχει στο θέμα των αποζημιώσεων τη μεγαλύτερη ανάγκη αποκατάστασης.

Όπως σημειώνει ο κ. Φλάισερ, η τωρινή χρονική στιγμή δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή για το ζήτημα των αποζημιώσεων, καθώς η γερμανική πλευρά διατείνεται πως η Ελλάδα θυμήθηκε ξαφνικά το θέμα επειδή είναι τώρα χρεοκοπημένη, όμως αυτό δεν αληθεύει, διότι το ζήτημα ετίθετο κάθε τόσο, επί δεκαετίες, από την ελληνική πλευρά, παρά το επίσημο μπλοκάρισμα του θέματος.

Πριν από τη γερμανική επανένωση χρησιμοποιούνταν το επιχείρημα πως ολόκληρη η Γερμανία είχε διεξάγει το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και δεν μπορούν να ζητούνται αποζημιώσεις από το ένα τμήμα της Γερμανίας, ενώ μετά το 1990 το επιχείρημα ήταν πως, έχει περάσει τόσος πολύς χρόνος από τότε και στο μεταξύ τα ζητήματα έχουν λυθεί από μόνα τους.

Ο ίδιος θεωρεί ουτοπικό ότι η γερμανική πλευρά θα δεχθεί να πληρώσει επανορθώσεις για την Ελλάδα, γιατί αυτό θα δημιουργούσε προηγούμενο και ως εκ τούτου θεωρεί πως η Ελλάδα θα πρέπει να επικεντρωθεί στο λεγόμενο αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, το οποίο μάλιστα είχε αναγνωριστεί, τόσο από τις ναζιστικές δυνάμεις όσο και από τον ίδιο τον Χίτλερ, ως δάνειο που θα αποπληρωνόταν, αλλά χωρίς τόκους.

Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι πως οι πρώτες δόσεις επιστράφηκαν και το «υπόλοιπο χρέος» είχε υπολογιστεί σε 476 εκατομμύρια χιτλερικά μάρκα ως «χρέη του Γ΄ Ράιχ προς την Ελλάδα», σε σημερινές τιμές περίπου έξι έως επτά δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς τους τόκους, που αν συνυπολογιστούν, τότε το ποσό είναι αστρονομικό. Τέτοια δάνεια, όπως αυτό που υποχρεώθηκε να καταβάλει η Ελλάδα στη ναζιστική Γερμανία, δεν είχαν επιβληθεί αλλού, γι' αυτό και δεν υπάρχει προηγούμενο.

Βέβαια, η Γερμανία ισχυρίζεται με ευκολία, πως αποζημιώσεις πληρώνουν μόνον οι ηττημένοι ενός πολέμου, «τώρα είμαστε εταίροι και φίλοι», όμως, όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο κ. Φλάισερ, «χρέη πληρώνουν και οι φίλοι».

Σε γερμανικά αρχεία της δεκαετίας του 1950 αναφέρεται ρητά ότι κύριος στόχος της γερμανικής πολιτικής προς την Ελλάδα ήταν «η εξαφάνιση του πολεμικού παρελθόντος», δηλαδή ήταν συνειδητή επιλογή η αποσιώπηση του θέματος των αποζημιώσεων, ενώ χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα έναντι των Ελλήνων «ξεχάστε τις απαιτήσεις για επανορθώσεις, αφού θέλετε να ενταχτείτε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα».

Όταν το 1995, μετά την απεμπλοκή της Συνθήκης του Λονδίνου στο θέμα των χρεών, ως επακόλουθο της γερμανικής επανένωσης, η Ελλάδα έθεσε επίσημα το θέμα των επανορθώσεων, προσπαθώντας να διαβιβάσει ρηματική διακοίνωση στο γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, που βρισκόταν τότε στη Βόννη, αυτό αρνήθηκε να την παραλάβει, ακόμη και ο θυρωρός, διότι σύμφωνα με ανακοίνωση της γερμανικής κυβέρνησης, είχε παρέλθει ο χρόνος διευθέτησης του θέματος, ενώ την ίδια τύχη είχαν και οι 65.000 αγωγές ιδιωτών που ζητούσαν αποζημιώσεις.

Σε ό,τι αφορά την επιτροπή που έχει συσταθεί για την εξέταση του αιτήματος για τις πολεμικές αποζημιώσεις, ο κ. Φλάισερ τονίζει ότι η επιτροπή αυτή ήταν μια αντίδραση στην πίεση που δέχεται η ελληνική κυβέρνηση από την αντιπολίτευση, ωστόσο το όλο εγχείρημα δεν έχει νόημα, εφόσον δεν αντιδρά η γερμανική πλευρά. Και στο παρελθόν υπήρξαν τέτοιες επιτροπές, και πάλι όμως δεν αντέδρασε η γερμανική κυβέρνηση και πολύ περισσότερο δεν θα το κάνει τώρα που η Ελλάδα δεν θεωρείται ισότιμος εταίρος.

Όπως καταλήγει στη συνέντευξή του ο διάσημος Αυστριακός ιστορικός, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, μετά το 1990, διακήρυτταν επίσημα πως δεν παραιτούνται από τις απαιτήσεις, τις οποίες θα θέσουν σε μια ευνοϊκή χρονική στιγμή, στιγμή όμως, που ποτέ δεν ήλθε και τώρα είναι φυσικά η πλέον δυσμενής στιγμή για να τεθεί αυτή η ιστορικά και ηθικά θεμελιωμένη αξίωση.

Ο Α. Σαμαράς δίνει στις Ένοπλες Δυνάμεις κυβερνητικές αρμοδιότητες!!!

Εκτελεστικές – κυβερνητικές εξουσίες αλλά και συναρμοδιότητα-συνυπευθυνότητα σε όλο το φάσμα το κυβερνητικών αποφάσεων που αφορούν ζητήματα άμυνας, ασφάλειας και θέματα στρατιωτικού προσωπικού τα οποία απασχολούν το ΚΥΣΕΑ δίνονται για πρώτη φορά μετά το 1974 από την κυβέρνηση στις ΕΔ.

Η προσωπική απόφαση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να δώσει ψήφο στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας στον εκάστοτε Α/ΓΕΕΘΑ, έχει πολύ μεγαλύτερες προεκτάσεις από αυτές που αρχικά αναγνωστήκαν.

Με την απόφαση αυτή ο αρχιστράτηγος των ΕΔ αναγορεύεται ως ισότιμο μέλος του ΚΥΣΕΑ και μάλιστα ιδίου επιπέδου με τους υπουργούς-μέλη του.

Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία ειδικά σε περιόδους κρίσεων όπως αυτή π.χ. αυτή των Ιμίων, όπου εκτυλίχθησαν τα γνωστά κωμικοτραγικά γεγονότα που οδήγησαν στην εθνική ήττα.


Η απόφαση του πρωθυπουργού δίνει δικαίωμα ψήφου για τα ακόλουθα θέματα.

- Διαχείριση κρίσεων
- Προγράμματα αμυντικών επενδύσεων
- Προαγωγές αποστρατείες ανωτάτων αξιωματικών των ΕΔ

Στο θέμα της διαχείρισης κρίσεων ο νέος ρόλος του Α/ΓΕΕΘΑ μεταβάλλεται ουσιαστικά εκτός από γνωμοδότηση σε εκτελεστικό δικαίωμα όπου η αιτιολογημένη στάση του για κρίσιμα θέματα Εθνικής Ασφάλειας θα καταγράφεται.

Παράδειγμα η κρίση των Ιμίων όπου ο τότε Α/ΓΕΕΘΑ δεν είχε ουσιαστικό ρόλο με αποτέλεσμα παρά μόνο ίσως αυτόν του «σάκου του μποξ» όπου οι πολιτικοί τον χρησιμοποιούσαν κατά το δοκούν επιρρίπτοντας ευθύνες ώστε να αποποιηθούν τις δικές τους.

Στο θέμα των εξοπλιστικών προγραμμάτων ο Α/ΓΕΕΘΑ πάλι με δικαίωμα ψήφου καθίσταται συνυπεύθυνος πια για τις αγορές των οποιοδήποτε αμυντικών συστημάτων, χωρίς πια να μπορεί να εκφράζει την αντίθεσή του επικαλούμενος την ύπαρξη πολιτικής απόφασης, καθώς η γνώμη του θα καταγράφεται.

Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και στις κρίσεις των ανώτατων αξιωματικών όπου η γνώμη του θα έχει το ίδιο βάρος με των υπολοίπων μελών του ΚΥΣΕΑ.

Ουσιαστικά είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση με την απόφασή της αυτή εμπλέκει τις ΕΔ άμεσα σε επίπεδο λήψης εκτελεστικών αποφάσεων και τις προαγάγει από απλούς δημόσιους λειτουργούς και τους δίνει κυβερνητική εκτελεστική εξουσία

Οπωσδήποτε σε ότι αφορά τη διαχείριση κρίσεων που θεωρούμε ότι είναι και το πιο σημαντικό που η απαιτείται η καταγραφή της ψήφου του Α/ΓΕΕΘΑ σίγουρα γεννά προβληματισμό το εσπευσμένο της απόφασης του πρωθυπουργού δεδομένου ότι θα μπορούσε να υπάρξει η ρύθμιση αυτή και στην θέσπιση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο αναμένεται να δημιουργηθεί κάποια στιγμή στο μέλλον.

Είναι κοινό μυστικό ότι στην κυβέρνηση και ειδικά μεταξύ των μελών του ΚΥΣΕΑ ότι η πλειοψηφία θεωρεί η Τουρκία το επόμενο χρονικό διάστημα μπορεί να μπει στον πειρασμό ν α δοκιμάσει τις ελληνικές αντοχές και δυνατότητες αναζητώντας ένα "παράθυρο ευκαιρίας" για να επιλύσει μια και καλή αυτά που η ίδια θεωρεί ως «διένεξη» με την Ελλάδα…



Πηγη : Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

H θέση του blog στο θέμα είναι,,,
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ  ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ ΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ...  !!

ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΡΙΣΕΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ...