ERT - CTRL - DELETE. Η επανεκκίνηση της ΕΡΤ.

15/06/2013 - Γιώργος Φραντζεσκάκης

Π.Γ. (προτερόγραφο): Το άρθρο που ακολουθεί, απηχεί τις απόψεις του συντάκτη και μόνον, πράγμα που πιθανότατα θα εξακολουθήσει να ισχύει και μετά την ανάγνωσή του.

Το πρώτο εικοσιτετράωρο είναι αφιερωμένο στη διαχείριση του σοκ.

Δεν είναι λίγο πράγμα να ακούς από την τηλεόραση, ότι η τηλεόραση κλείνει.

Πρώτα σκέφτεσαι τη δουλειά σου (να μη λέμε βλακείες, τόσος κόσμος μας διαβάζει), τις τρύπες που θα μείνουν χαίνουσες, το δεκαπενθήμερο που θα πληρωνόσουν αύριο αλλά δεν...

Έπειτα, προσπαθείς να αναλογιστείς τη βιαιότητα μιας τέτοιας πράξης: κλείνει η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση!

Πρωτάκουστο. ΄Άνευ προηγουμένου. Συγκλονιστικό.

Ακόμα και για όσους λίγες στιγμές αργότερα το αποδέχτηκαν ως «αναγκαίο κακό» και ανακούφιση από το χαράτσι των δυόμισι ευρώ.

Το δεύτερο εικοσιτετράωρο απαιτεί την επικράτηση των ψυχραιμότερων.

Των ηγετικών φυσιογνωμιών.

Εκείνων που ήταν ήδη και αυτών που αναδύονται μέσα από την κρίση.

Την «Κρίση» που σύμφωνα με την Αριστοτέλεια ετυμολογία είναι «μέση λέξη», γιατί μπορεί να οδηγήσει προς το χειρότερο αλλά και προς το καλύτερο, ανάλογα με τη διαχείρισή της.

Στο τρίτο εικοσιτετράωρο έχεις πάρει ήδη τις αποφάσεις σου.

Έχεις καταστρώσει τη στρατηγική σου. Έχεις πλάνο και το θέτεις σε εφαρμογή.

Στα χέρια σου υπάρχει μια ΕΡΤ «υπό κατάληψη» ή «αυτοδιαχείριση» (το μάτι του παρατηρητή καθορίζει τις έννοιες) και αποφασίζεις αυτόνομα: τι θα την κάνεις;

Και τι την κάνεις; Όχι αυτό που περίμενα.

Καταλαβαίνω την αγωνία. Τα μνημόσυνα και τις πλερέζες.

Τις δεήσεις στους Χατζιδάκιδες, τους Θεοδωράκηδες και την αοιδίμου μνήμης Λιλιπούπολη (μακράν ό,τι καλύτερο παρήγαγε η ΕΡΤ, κατά την ταπεινή μου άποψη).

Καταλαβαίνω τα δάκρυα, τις προσκλήσεις συμπαράστασης, τα λογίδρια στο προαύλιο, τους περίεργους και τους πολιτευτές, ακόμα και τα «βρόμικα» με την τσίκνα τους «για να μην πεινάσουν οι επαναστάτες».

Τα καταλαβαίνω και τα ανέχομαι.

Μέχρι την τρίτη μέρα.

Την ημέρα «που καταλαγιάζουν όλες οι επαναστάσεις», όπως μας δίδαξαν οι μπουρζουάδες της Revolution Francaise.

Μετά όμως, αρχίζω και μπερδεύομαι.

Το πρόβλημα που αντιμετώπισα -μέχρι τελικής ήττας- ως εργαζόμενος στην ΕΡΤ, ήταν η φίμωση που επιβαλλόταν άνωθεν.

Η ΕΡΤ ως καταναγκαστικό φερέφωνο της εξουσίας, προσπαθούσε και συχνά κατάφερνε να «αγγίξει» τη θεματολογία της κρίσης, αλλά ως εκεί.

Ύστερα, με μια εντολή προφορική, για να μην υπάρχουν και τεκμήρια, επέστρεφε στα καθιερωμένα.

Σπουδαίο το έργο της στον πολιτισμό και αξιόμαχη η πολεμική της στα σκουπίδια των ιδιωτικών -το εννοώ!

Το δημοκρατικό της έλλειμμα όμως, είχε να κάνει πάντοτε με την εθελοτυφλία απέναντι στα αδιέξοδα της κοινωνίας.

Είμαι αυστηρός, το ξέρω. Θα ανακληθώ στην τάξη από την γκίλντα μου.

Αλλά μέχρι τότε, έχω λίγο χρόνο για να οραματιστώ την ΕΡΤ «που θα ήθελα να είναι» από προχτές.

Μία παρένθεση:

Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες μονάδες εξωτερικών μεταδόσεων σφαλίστηκαν από τον εισαγγελέα που κατέλαβε εξ’ απήνης την ΕΡΤ της Κατεχάκη και δεν έφτασαν ποτέ ως «ενισχύσεις» στο ραδιομέγαρο.

Θα κουτσούρευαν την πρόθεση της αυτοδιαχειριζόμενης τηλεόρασης / ραδιοφωνίας να βγει στην κοινωνία και να αναλάβει τον πραγματικό της ρόλο.

Το ζήτημα είναι ότι δεν βλέπω ούτε την ίδια την πρόθεση...

Πού είναι τα ρεπορτάζ «που δεν μπορούσαμε να κάνουμε» γιατί μας τα έσφαζε η διορισμένη διοίκηση;

Πού είναι οι κάμερες στα κλειστά εργοστάσια, στην Ιερισσό, στα σφαλισμένα νοικοκυριά, στους εκπλειστηριασμούς, στα δικαστήρια των κατασχέσεων;

Πού είναι οι ειδικοί που θα μοιραστούν μαζί μας την ελεύθερη άποψή τους για τα δημόσια ΜΜΕ;

Πού είναι οι διαφωνούντες;

Δεν ξέρω. Ίσως τους καλέσαμε και δεν ανταποκρίθηκαν.

Όλοι; Ακόμα κι αυτοί που συμμερίζονται την άποψη της κυβέρνησης χωρίς να συμμετέχουν στην εφαρμογή της;

Πού είναι η αυτοκριτική; Οι νέες προδιαγραφές ποιότητας; Ο δημόσιος διάλογος;

Το σύγχρονο content;

Ο επανασχεδιασμός, έστω και στο επίπεδο του πρώτου σκαριφήματος;

Και κυρίως: Πού είναι τα νέα πρόσωπα της ΕΡΤ;

Αυτά που δούλευαν σαν τα μυρμήγκια, αυτά που δεν είχαν φωνή και φυσιογνωμία δημόσια, αυτά που διεκδικούσαν την παρουσία τους «στον αέρα» αλλά τους παρέσερνε ο σίφουνας της τηλεοπτικής ανακύκλωσης; (Και όχι, δεν μιλάω για μένα).

«Δεν έχουμε χρόνο» θα πουν οι συνάδελφοι.

Ακριβώς! Δεν έχουμε χρόνο!

Για να τον ξοδεύουμε σε συναισθηματισμούς, επικολυρικές παράτες και ελεγειακά ντελίρια.

Για να στήνουμε συναυλίες συμπαράστασης επί συναυλιών συμπαράστασης και «χαιρετισμούς» συνδικαλιστών στα πλατύσκαλα.

Και κυρίως, δεν έχουμε την πολυτέλεια να ανεχόμαστε τα καπέλα των κομμάτων -όλων των κομμάτων- που επισφραγίζουν τη λήξη της βραχύβιας «ανεξαρτησίας» μας.

Βλέπω μέρα με την ημέρα, την αντίδραση να πάλλεται -και να αναλώνεται- στο προαύλιο.

Στο προαύλιο δεν γίνεται δημοσιογραφία. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις.

Κανένα μικρόφωνο δεν θα βρει απέναντί του έναν «της άλλης άποψης».

Το μόνο που θα βρει και θα αναπαραγάγει είναι η ευλογία του πώγωνός μας.

Για νιοστή φορά.

Αν ήμουν πολιτικός θα έλεγα, για να ακουστώ γνωστικός και σώφρων, πως η ΕΡΤ «δεν έχει βρει ακόμα το βηματισμό της».

Ευτυχώς για όλους μας, δεν είμαι.

Και το μόνο που έχω να παρατηρήσω είναι ότι η ΕΡΤ απέκτησε ξαφνικά την ελευθερία της, με τραγικό κόστος.

Και δεν ξέρει ακόμα τι να την κάνει.

Όσοι από εσάς γεννηθήκατε πριν από το 1968, ίσως θυμάστε τον κανόνα του «Να - Θα - Για - Όταν – Αφού»: στην παλιά γραμματική, τα μόρια αυτά μαζί με κάμποσα άλλα, στην υποτακτική του ρήματος «επέβαλλαν» η κατάληξή του να γράφεται με ήτα: «Να μάθης». «Θα ζητήσης». «Οταν αποφασίσης». 

Είμαι κακιά Κασσάνδρα. Διαψεύστε με!

Αλλά, στην περίπτωση της ΕΡΤ, όλα τα «Θα», τα «Όταν» και τα «Αφού», φαίνεται να κολλάνε στην υποτακτική.

Να μην περνάνε στον μέλλοντα. Και να καταλήγουν στην ήττα.

Υ.Γ.

Ας με συγχωρήσουν οι φιλόλογοι για την αυτοσχέδια διατύπωση του γραμματικού κανόνα.

Προς υπεράσπισίν μου, ας πούμε ότι παρασύρομαι κι εγώ από το ρεύμα της εποχής. Που επιβάλλει τον αυτοσχεδιασμό, αντί τις προπαρασκευής, του στοχασμού και της εκπόνησης.

Λέγεται κι αλλιώς: «Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν».

Οι νεότεροι, γκουγκλάρετέ το... 

Τα μέσα κι ο σκοπός

• Ως πανεπιστημιακός γνωρίζω πως στο δημόσιο πανεπιστήμιο αναπαράγεται συστηματικά ένα καθεστώς αδιαφάνειας, σπατάλης δημόσιων πόρων και εκπόρνευσης των αξιών της πανεπιστημιακής κοινότητας από σύμπραξη συμφερόντων, τα οποία συνδυάζουν τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.
• Ως πολίτης παρατηρώ την εκμετάλλευση ανίσχυρου ανθρώπου από ξεδιάντροπο άνθρωπο που χαρακτηρίζει τη δημόσια υγεία, με τα φακελάκια που ξεζουμίζουν απροστάτευτους πολίτες και υπονομεύουν την δημόσια υγεία.
• Ως παρατηρητής της δικαιοσύνης μένω συχνά έκθαμβος από τον τρόπο με τον οποίο τα δικαστήρια μετατρέπονται σε οίκους συναλλαγής με θύμα το περί δικαίου αίσθημα.
• Ως γονιός απελπίζομαι από ένα δημόσιο σχολείο που απαξιώνεται και καθιστά την παραπαιδεία κέντρο βάρους ενός σαδιστικού συστήματος.

Τίποτα όμως από όλα αυτά, καμία από αυτές τις παρατηρήσεις, ούτε μία από αυτές τις αρνητικές κρίσεις μου για τις δημόσιες υπηρεσίες μας και την αποτυχία των οργανισμών παροχής δημόσιων αγαθών δεν με ωθεί στο συμπέρασμα ότι πρέπει να κλείσουν τα δημόσια πανεπιστήμια, τα δημόσια σχολεία, τα δημόσια νοσοκομεία, τα δικαστήρια - και να εκχωρηθούν οι λειτουργίες τους, έστω και για μια μέρα, σε έναν ιδιωτικό τομέα που, πεινασμένος από την ύφεση, καραδοκεί να αρπάξει ό,τι μπορεί από την πίτα. Σε έναν ιδιωτικό τομέα που είναι κι αυτός νοσηρός, αδιαφανής, κρατικοδίαιτος, διεφθαρμένος, ανίκανος να φανεί αντάξιος της δικής του «ιδεολογίας» (της «ελεύθερης αγοράς») - ιδίως όταν μιλάμε για τα ιδιωτικά, πτωχευμένα κανάλια που ζουν από τη διαπλεκόμενη σχέση τους με τους πτωχευμένους τραπεζίτες, τους οποίους κρατά όρθιους το πτωχευμένο κράτος.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως έκλεισε την ΕΡΤ για να τη σώσει, θυμίζοντάς μου τους Αμερικανούς στρατηγούς στο Βιετνάμ που έλεγαν ότι για να σώσουν ένα χωριό από τους κομμουνιστές έπρεπε να το βομβαρδίσουν με ναπάλμ, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε το ξεκλήρισμά του.
Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι το κίνητρο της κυβέρνησης ήταν μια χρηστή ΕΡΤ, οι κυβερνώντες ξέχασαν κάτι: Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Αντίθετα, τα λάθος, τα βίαια μέσα, κάλλιστα μπορούν να μετατρέψουν ακόμα και τους καλύτερους σκοπούς σε εργαλεία του κακού. Το απολυταρχικό μέσο, αν θυμίζει πράξεις βίαιες που μόνο η Χρυσή Αυγή χειροκροτεί, οδηγεί σε αντιδράσεις που γέρνουν την πλάστιγγα εναντίον του δημόσιου συμφέροντος. Έτσι, χαίρονται από τη μια μεριά η Χρυσή Αυγή και από την άλλη τα κομματοδίατα στελέχη της ΕΡΤ που σήμερα αυτοπαρουσιάζονται ως ταγοί της δημόσιας τηλεόρασης, δίπλα στα πραγματικά αξιόλογα στελέχη της ΕΡΤ, τα οποία καταπίεζαν και εξουσίαζαν.

Πριν δυο βράδια, στη δεύτερη συνέντευξη συμπαράστασης που έδωσα στην υπό κατάληψη ΕΡΤ, προέτεινα στους δημοσιογράφους της να μην αναλώνονται σε συνεχή ροή δηλώσεων συμπαράστασης, αλλά να προβούν σε ρεπορτάζ για το πώς οι ίδιοι αποτύγχαναν να προσφέρουν στο κοινό την ποιότητα της ενημέρωσης που του άξιζε. Να εξηγήσουν, με συνεντεύξεις των ίδιων των στελεχών της ΕΡΤ, πώς οι πολιτικοί αγάδες τους επέβαλαν μια συγκεκριμένη «γραμμή», πώς λογόκριναν, πώς τους απέτρεπαν από το να πράττουν το καλό κι αγαθό. Να αποδείξουν ότι, πέραν της δράσης για να σώσουν τις δουλειές τους, δρουν για να μην επιστρέψει ποτέ ο κρατισμός και ο κομματισμός στην ΕΡΤ.

Κλείνω με μια πρόταση:

• Να ανοίξει αμέσως η ΕΡΤ, χωρίς καμία άμεση απόλυση, από τοποτηρητές-εκκαθαριστές της κυβέρνησης.
• Να καταργηθεί η ΠΟΣΠΕΡΤ και να αντικατασταθεί από εκλεγμένους αντιπρόσωπους όσων κρατούν την ΕΡΤ ζωντανή μέρα-νύχτα αυτές τις μέρες.
• Να δημιουργηθεί Συμβούλιο Διαχείρισης (όπως το board of governors του BBC) στο οποίο να εκπροσωπούνται οι νέοι αυτοί αντιπρόσωποι και η υπόλοιπη κοινωνία - ακόμα και με κλήρο.
• Tο Συμβούλιο αυτό να εκλέξει νέο ΔΣ της ΕΡΤ χωρίς τη συμμετοχή της κυβέρνησης.
• Η Βουλή να ψηφίσει νόμο που ορίζει το ποσόν στο οποίο το νέο ΔΣ θα μπορεί να βασίζεται για τον προϋπολογισμό του, τον οποίο θα εκπονεί και θα εφαρμόζει το ΔΣ (και ως προς το αριθμό των υπαλλήλων) χωρίς καμία συμμετοχή του κράτους.

Πηγή  :Protagon.gr

Το ΔΝΤ φεύγει, οι Γερμανοί ξανάρχονται

Όταν θέλει κάποιος να βγει από μια σχέση, μια γνωστή και δοκιμασμένη μέθοδος είναι η προβολή της παραδοχής «είμαι ο λάθος άνθρωπος για σένα». Έτσι, το φέρνεις πιο γλυκά στον άλλον, δεν μπορεί να σου πει και τίποτα και γίνεσαι… καπνός. Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και με το ΔΝΤ. Βλέπει καθαρά που πάει το πράγμα με την Ελλάδα και την «κάνει».

Με ενοχλεί αισθητικά σαν Έλληνα, να τσακώνονται δυο γιγάντιοι οργανισμοί όπως το ΔNT και η Κομισιόν για τη χώρα μου και η Ελλάδα να μη βγάζει άχνα. Να μη λέει λέξη για αυτά που ανταλλάσσονται εκατέρωθεν και να κρύβεται. Όσοι παρακολουθούν την αρθρογραφία μου, σήμερα ίσως μπορούν να καταλάβουν πολύ καλύτερα, την επιμονή μου να χαραχθεί μια εθνική διαπραγματευτική στρατηγική. Όταν τσακώνονται τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια! Ειδικά μάλιστα αυτά που έχουν κάτσει πιο ήσυχα απ’ όλα.

Το πολυδιαφημισμένο «success story» και το φως στο βάθος του τούνελ είναι επινοήσεις της κυβέρνησης και των βορειοευρωπαίων δανειστών. Κανείς άλλος δεν διαπιστώνει βελτιώσεις και προόδους, πολύ δε περισσότερο κανείς άλλος δεν προβλέπει πως τα δύσκολα τα έχουμε αφήσει πίσω μας. Μόνο για το 2014 το χρηματοδοτικό κενό έχει προβλεφθεί στα 4,6 δις ευρώ ( και είμαστε ακόμη στα μισά του 13, όταν τελειώσει η χρονιά το κενό θα είναι ακόμη μεγαλύτερο) πράγμα που σημαίνει πως είτε η Ελλάδα θα πρέπει να βγει στις αγορές και να βρει τα λεφτά ή θα πρέπει να πάμε σε ένα ακόμη Μνημόνιο με την τρόικα.

Αν πίστευε το ΔΝΤ στη δυνατότητα της Ελλάδας να βγει στις αγορές – όπως βγήκε και είπε κάποια στιγμή ο «αισιόδοξος» κ. Στουρνάρας και μετά το ψιλομάζεψε – αυτή τη στιγμή δεν θα γινόταν καμιά συζήτηση για κανένα λάθος. Αντιθέτως, η συζήτηση περί λάθους γίνεται ακριβώς επειδή πάμε ολοταχώς σε νέο μνημόνιο και το ΔΝΤ δεν επιθυμεί σε καμιά περίπτωση να βάλει άλλα χρήματα στη «μαύρη τρύπα» της Ελλάδας.

Το ΔΝΤ ουσιαστικά λέει στην Ευρώπη πως δεν μπορεί να λύνει τα δικά της προβλήματα με τα λεφτά των άλλων, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και την τεράστια ευρωπαϊκή υποκρισία. Το μέλημα των Ευρωπαίων το 2010 δεν ήταν να σώσουν την Ελλάδα αλλά να σώσουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες από την έκθεσή τους σε ελληνικά ομόλογα. Αντί λοιπόν να λαμβάνονταν τότε οι σοβαρές αποφάσεις που θα είχαν να κάνουν με την αναδιάρθρωση του χρέους, παίχτηκε ένα καταστροφικό παιχνίδι καθυστερήσεων στην πλάτη της ελληνικής οικονομίας, μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο αναγκαίος χρόνος «ξεφορτώματος» των «σκουπιδιών» από τις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Παρ’ όλα αυτά ακόμα και σήμερα, τρία χρόνια μετά, αντί και πάλι να αντιμετωπιστεί με γενναιότητα η αποκλιμάκωση του ελληνικού χρέους, οι Ευρωπαίοι συνεχίζουν με μισόλογα να παίζουν με το χρόνο, προκειμένου να εξυπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες όπως οι γερμανικές εκλογές.
Η οργισμένη αντίδραση του Επιτρόπου Όλι Ρεν έναντι όσων υποστηρίζει το ΔΝΤ δείχνει πως όσοι χαράσσουν την πολιτική στην ευρωζώνη θα αγνοήσουν τις εκθέσεις και θα συνεχίσουν να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Σε αυτή την περίπτωση το ΔΝΤ δείχνει αποφασισμένο να μη συνεχίσει να συμμετέχει στο ελληνικό χρηματοδοτικό πρόγραμμα. Η τύχη της Ελλάδας θα είναι αποκλειστικά στα χέρια των Ευρωπαίων δανειστών της, δηλαδή των Γερμανών.
Εν τω μεταξύ, η ελληνική οικονομία θα ζει τον αργό θάνατο από ασφυξία και ο ευρωπαϊκός νότος θα αναδεικνύεται στην πυριτιδαποθήκη του 21ου αιώνα που θα απειλεί να ανατινάξει ανά πάσα στιγμή την παγκόσμια οικονομία.

Το τραγικό σε αυτή την διένεξη είναι η αφωνία της ελληνικής κυβέρνησης. Λες και το ΔΝΤ τσακώνεται με τους Ευρωπαίους για κάποιους άσχετους τρίτους και όχι για εμάς τους ίδιους. Λες και δεν μας αφορά το εάν τα πράγματα θα πάρουν από δω και πέρα τη μια ή την άλλη τροπή. Μιλάμε στην ουσία για πλήρη παραίτηση από το καθήκον της διαφύλαξης των εθνικών συμφερόντων της χώρας. Έχουμε πετάξει «λευκή πετσέτα» κι απλά περιμένουμε σαν μελλοθάνατοι το μοιραίο.
Το αστείο είναι πως μετά απορούν πως γίνεται να καταγράφονται αθρόες δημοσκοπικές διαρροές και από τη ΝΔ και από τον ΣΥΡΙΖΑ προς τη Χρυσή Αυγή. Τον ακραίο εθνικισμό δεν τον σταματούν νομοσχέδια. Τον σταματά το να κάνει μια εθνική κυβέρνηση το εθνικό καθήκον της.

ΥΓ1: Την «εθνική σιωπή» επιχείρησε να σπάσει ο Σαμαράς, λέγοντας πως κι εκείνος μιλούσε για λάθος στο πρώτο Μνημόνιο και τώρα προσπαθεί να διορθώσει τα λάθη. Τώρα, πως ένα λάθος μπορεί να διορθωθεί με την αέναη επανάληψή του είναι κάτι που ξεφεύγει από την αρμοδιότητα της κοινής λογικής. Κοινώς, παραμύθια…

ΥΓ2: Πότε να πιστέψουμε τον πρωθυπουργό; Όταν θυμάται ξαφνικά πως έλεγε κι αυτός πως το πρώτο Μνημόνιο ήταν λάθος ή όταν πάει στη Μέρκελ και λέει «ουδείς αναμάρτητος»;

ΥΓ3: Γενναίο κούρεμα του χρέους οι Ευρωπαίοι ακόμη και αν το δεχτούν, θα το συνοδεύσουν με κούρεμα καταθέσεων και πλήρη αποστέρηση της εθνικής κυριαρχίας. Τυπικά και ουσιαστικά θα μιλάμε για γερμανική κατοχή, με όρους «κινεζοποίησης». Αν η Ελλάδα θέλει καλύτερο μέλλον με δικούς της όρους, τότε θα πρέπει να αγωνιστεί για να το επιβάλλει. Και τον Αντώνη, δεν τον βλέπω πολύ έτοιμο…

Πηγή : http://rizopoulospost.com

Χτυπήσαμε τεράστια φλέβα μαύρου χρυσού... μεταξύ του Καστελόριζου και της Νότιας Ρόδου...!! Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα..

«Στην περιοχή μεταξύ του Καστελόριζου και της Νότιας Ρόδου βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο κοίτασμα πετρελαίου στον κόσμο. Τα στοιχεία προέρχονται από γαλλική εταιρεία που έχει πραγματοποιήσει δεκάδες έρευνες στην περιοχή και δεν επιδέχονται αμφισβητήσεων. Οι εκτιμήσεις είναι πως πρόκειται για κοίτασμα 50 δισεκατομμυρίων βαρελιών». Την αποκάλυψη αυτή, που επαναλαμβάνει στο «ΚΑΡΦΙ» ο κ. Αντώνης Φώσκολος, ομότιμος καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης, την έχει αναλύσει εδώ και καιρό στον Αντώνη Σαμαρά.

Ο κ. Φώσκολος βρίσκεται στον Καναδά, όπου είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Πετρελαϊκής Ιζηματογενούς Γεωλογίας της καναδικής κυβέρνησης και επιστημονικός ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας Καναδά. Στις αρχές του Δεκεμβρίου, του ζητήθηκε να συναντήσει στο Μαξίμου τον Έλληνα πρωθυπουργό και να τον ενημερώσει για το μέγεθος των κοιτασμάτων στο ελληνικό υπέδαφος. Ο κ. Φώσκολος μαζί με τον Ηλία Κονοφάγο και τον Νίκο Λυγερό ήταν οι συντάκτες μιας έκθεσης που αποτύπωνε με πολλές λεπτομέρειες τα κοιτάσματα και εκτιμούσε πως μόνο στο βυθό νότια της Κρήτης βρίσκεται «θαμμένος» μαύρος χρυσός και φυσικό αέριο, η αξία των οποίων ξεπερνά το 1 τρισ. δολάρια. Στη συνάντηση ο πρωθυπουργός ενημερώθηκε για το πλούσιο κοίτασμα φυσικού αερίου στην περιοχή του Κατάκολου, το οποίο υπολογίζεται στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια, καθώς και για το πετρέλαιο που βρίσκεται εγκλωβισμένο στην ίδια περιοχή, αλλά και για το τεράστιο κοίτασμα στην περιοχή του Καστελόριζου, το οποίο εκτιμάται στα 50 δισεκατομμύρια βαρέλια ή, μεταφρασμένο σε ποσό, ξεπερνά τα 5 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ποσά ικανά να προκαλέσουν ίλιγγο σε κάθε κυβέρνηση και ισχυρές εντάσεις στην περιοχή. Το κοίτασμα του Καστελόριζου βρίσκεται στα όρια της περιοχής που ορίζεται από την ελληνική ΑΟΖ, αλλά διεκδικείται με ένταση και από την τουρκική πλευρά.

Συμφώνησαν πως… διαφωνούν για τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων

Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν πως στην ημίωρη συνάντηση, κεκλεισμένων των θυρών, μεταξύ Αντώνη Σαμαρά και Ταγίπ Ερντογάν επετράπη μόνο η παρουσία ενός Έλληνα επιχειρηματία της Πόλης, που εκτελούσε χρέη διερμηνέα. Οι δύο ηγέτες, κατά τις ίδιες πληροφορίες, συμφώνησαν πως… διαφωνούν για το ποιος θα έχει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων. Η Άγκυρα δεν επιθυμεί με κανέναν τρόπο μια επανάληψη της ιστορίας της ΑΟΖ με την Κύπρο και, από την άλλη, στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί θιασώτες της κυπριακής πολιτικής και πιέζουν σε περίπτωση που επαληθευτούν οι προβλέψεις των Γάλλων η Αθήνα να το κάνει όπως και η Λευκωσία.

Το «προξενιό» για τη συνάντηση των τριών επιστημόνων- ερευνητών με τον Αντώνη Σαμαρά το έκανε ο υπουργός ΠΕΚΑ, κ. Λιβιεράτος, που γνώριζε από την πανεπιστημιακή κοινότητα το έργο του κ. Φώσκολου και πως δεν επρόκειτο για κάποιο… χθεσινό που αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη στιγμή και να πουλήσει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» στον Έλληνα πρωθυπουργό.

Τον είχαν λοιδορήσει

Τα τελευταία 15 χρόνια ο κ. Φώσκολος ήταν ένας από τους ελάχιστους που φώναζε πως το ελληνικό υπέδαφος είναι γεμάτο πετρέλαιο και πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου. Οι διαπιστώσεις του, που γι’ αυτόν βασίζονταν σε επιστημονικές εργασίες, είχαν λοιδορηθεί αρκετές φορές από ανθρώπους που τύχαινε να κατέχουν κρίσιμα πολιτικά πόστα αλλά είχαν επιλέξει να «θάψουν» τις επιστημονικές φωνές για το αντίθετο. Το 1996, με μια υπουργική απόφαση, δείγμα μοναδικής πολιτικής ανευθυνότητας, απαγορεύονταν διά νόμου οι έρευνες για την ύπαρξη ή μη πετρελαίου στον ελλαδικό χώρο. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2010 να συσταθεί ειδικό υφυπουργείο, με τον Γιάννη Μανιάτη επικεφαλής, για να παραδεχτεί επιτέλους η επίσημη πολιτεία πως υπάρχουν κοιτάσματα και θα προσπαθήσουμε να τα εκμεταλλευτούμε.

Η δικαίωση ήρθε από τους Νορβηγούς

Η δικαίωση για τον κ. Φώσκολο, αλλά και όσων επί τόσα χρόνια λοιδορήθηκαν ήρθε με την ολοκλήρωση των ερευνών του νορβηγικού πλοίου Nordicexplorer, τα επιστημονικά ευρήματα του οποίου ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, όπως ανακοίνωσε ο Σβέρε Στράντερες, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της PetroleumGeoServices(PGS). Η εταιρεία PGSπλήρωσε από την τσέπη της 120 εκατομμύρια ευρώ για να πραγματοποιήσει μια τεράστια έρευνα σε μια συνολική έκταση 12.431 χιλιομέτρων. Οι Νορβηγοί «όργωσαν» το Βόρειο Ιόνιο, τις περιοχές μεταξύ Κεφαλονιάς, Ζακύνθου, Κυθήρων, Κυπαρισσίας, Πύλου και τη Νότια Κρήτη. Η ανάλυση στις φουσκάλες μεθανίου που αναδύονται στην περιοχή του Κατάκολου αποκάλυψε, σύμφωνα με τον κ. Φώσκολο, πως κάτω από τις τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου βρίσκονται εγκλωβισμένες ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου. «Οι φυσαλίδες των αερίων που διαφεύγουν από τον πυθμένα της θάλασσας αποτελούνται από μεθάνιο κατά 80%-90% και από υδρόθειο σε μικρότερο ποσοστό, κάτι που σημάνει πως υπάρχει πετρέλαιο – και μάλιστα εξαιρετικής ποιότητας, πολύ καλύτερης από αυτής των αραβικών χωρών».

«Να μην πουληθεί η ΔΕΠΑ»

«Η ύπαρξη των υδρογονανθράκων στον ελλαδικό χώρο είχε επιβεβαιωθεί με την ανακάλυψη των κοιτασμάτων του Πρίνου, του φυσικού αερίου στα νότια της Θάσου, του φυσικού αερίου στην Επανομή και του πετρελαίου στο Κατάκολο, αλλά και των επιφανειακών εμφανίσεων στην Ήπειρο. Παρόλα αυτά, η πολιτική επιλογή ήταν να μην αναζητήσουμε τα κοιτάσματα αυτά για χρόνια», υποστηρίζει ο κ. Φώσκολος. Στον πρωθυπουργό μετέφερε και τις υποψίες του εξαιτίας ποιων επί τόσα χρόνια η Ελλάδα καθόταν πάνω σε ένα θησαυρό χωρίς να κάνει τίποτα. «Τώρα θα είναι έγκλημα να πουληθεί η ΔΕΠΑ στους Ρώσους, που με την ανακάλυψη των ελληνικών κοιτασμάτων βλέπουν πως μπορούν να χάσουν μεγάλο μέρος της οικονομικής τους δύναμης, γιατί με αυτά τα αποθέματα η Ελλάδα πια θα μπορεί να τροφοδοτήσει την Ευρώπη για δεκάδες χρόνια. Η ΔΕΠΑ μπορεί να γίνει η νέα GASPROMκαι ακόμη μεγαλύτερη», αποκαλύπτει ο άνθρωπος που συνέδεσε την επιστημονική δουλειά του με αυτό που σήμερα θεωρείται πια πραγματικότητα και όχι παιχνίδι φαντασίας.
Πηγές : conspiracyfeeds
hellas-now.com

Τρέμουν οι Βρυξέλλες πτώση της κυβέρνησης!!

Έκδηλη ανησυχία επικρατεί τις τελευταίες ώρες στις Βρυξέλλες, καθώς εκφράζονται φόβοι για αποσταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού, μετά την απόφαση της κυβέρνησης για "τον ξαφνικό θάνατο" της ΕΡΤ και την αποτυχία στην πώληση της ΔΕΠΑ.

Κύκλοι της Κομισιόν, με τους οποίους επικοινώνησε το real.gr διαβάζουν με ανησυχία τις ανακοινώσεις των δύο κυβερνητικών εταίρων ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ που διαφωνούν με τη συγκεκριμένη απόφαση και διερωτώνται για την ποιότητα της κυβερνητικής συνοχής.

Ταυτόχρονα, ξεκαθαρίζουν ότι το να μαζευτούν τα χρήματα των αποκρατικοποιήσεων είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την επιτυχία του προγράμματος και την ανάλυση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.

Ήδη ο Όλι Ρεν εμμέσως πλην σαφώς εξήγησε στην ελληνική πλευρά ότι παράταση για τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις δεν πρόκειται να πάρει έτσι εύκολα, ενώ ο εκπρόσωπός του ζήτησε και επίσημα την επαναπροκήρυξη του διαγωνισμού.

Σε σχέση με την ΕΡΤ, τόσο το επιτελείο Ρεν, όσο και το περιβάλλον της επιτρόπου Ν. Κρούζ τηρούν αποστάσεις, ρίχνοντας το βάρος των επιλογών αποκλειστικά στην ελληνική πλευρά. Ουδείς, όμως, μπορεί να κρύψει την αγωνία του για το αν και κατά πόσο η όλη κατάσταση οδηγήσει τους πολιτικούς αρχηγούς στο να λύσουν τις διαφορές τους στις κάλπες.

“Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι μια κυβερνητική κρίση ή προσφυγή στις κάλπες”, σχολιάζει κοινοτικός αξιωματούχος. Ο ίδιος αξιωματούχος και έτερος διπλωμάτης του Συμβουλίου παρατήρησαν ότι στην Ελλάδα δημιουργείται ένα δυσοίωνο σκηνικό που ξεκινάει από τα έσοδα που δεν μαζεύονται, διάφορα παράλογα αιτήματα για μειώσεις φόρων, τις αποκρατικοποιήσεις που δεν γίνονται ή αποτυγχάνουν και τελειώνει στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που δεν εφαρμόζονται.

Κύκλοι των Βρυξελλών θεωρούν ότι αν τα πράγματα συνεχίζουν να πηγαίνουν έτσι, τότε πολύ σύντομα το λεγόμενο DSA θα πέσει εκ των πραγμάτων έξω. Αυτό δεν ενοχλεί τόσο τις Βρυξέλλες και τους εταίρους, θα οδηγήσει, όμως, εκ των πραγμάτων σε περιπέτειες με το ΔΝΤ που θα ζητήσει νέα συμφωνία.

“Ό,τι απόκλιση και αν υπάρχει στο DSA το ΔΝΤ θα απαιτήσει να καλυφθεί”. Με αυτό το δεδομένο και συνυπολογίζοντας ότι η πρόσβαση στις αγορές δεν θα αποκατασταθεί το 2014, αναμένεται ένα «καυτό» φθινόπωρο, ανάλογο με αυτό του 2012. Το θετικό σενάριο είναι το «καυτό» φθινόπωρο να καταλήξει σε επέμβαση στο χρέος και κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού με νέο δάνειο.

Η κυβέρνηση, όμως, δεν θα μπορέσει “να εξηγήσει” πολιτικά το νέο πρόγραμμα στο κοινό με ευκολία. Η δε, πολιτική πίεση των απολύσεων που θα κλιμακωθούν μετά την υπόθεση της ΕΡΤ, τα νέα μέτρα για το 2015 και 2016 που θα πρέπει να συναποφασιστούν με την τρόικα τον Σεπτέμβρη και η ύφεση που θα φανεί από νωρίς πως παραμένει και το 2014 στην ελληνική πολιτική σκακιέρα μυρίζουν εκλογές. Το σενάριο αυτό μόνο εύπεπτο δεν είναι για τους εταίρους.

Πηγή : real.gr

Το Μέγα Ψέμα του κ. Ρουπακιώτη

 Όσο πιο αντιδημοκρατική είναι η ουσία ενός νόμου, τόσο πιο αναγκαία γίνεται η διαστρέβλωση της αλήθειας για την υπεράσπιση του. Στο νόμο λογοκρισίας που θέλει να περάσει η κυβέρνηση, η αλήθεια είναι κάτι περισσότερο από περιττή, είναι πολιτικά ύποπτη και θεσμικά επικίνδυνη. Το βράδυ της προηγούμενης Δευτέρας η σύντομη ενασχόληση της εκπομπής Ανατροπή με το νόμο λογοκρισίας της κυβέρνησης ήταν εξαιρετικά αποκαλυπτική. Όχι βέβαια όπως θα το ήθελαν ο οικοδεσπότης της εκπομπής ή ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Ρουπακιώτης. Άθελα τους και οι δύο κατέδειξαν το πόσο επικίνδυνος είναι ο προτεινόμενος νόμος.

Ο κ. Ρουπακιώτης προσπαθεί να δικαιολογήσει την πρόταση του συγκεκριμένου νόμου ως μια υποχρέωση που προκύπτει από μια απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το 2008. «Η ελληνική Πολιτεία έχει χρέος να καταθέσει αυτό το νομοσχέδιο» θα δηλώσει στην Ανατροπή ο κ. υπουργός. Επιεικώς, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η παραπάνω δήλωση είναι εκ πρώτης όψεως μια μισή αλήθεια, που όμως καταλήγει, επί της ουσίας, να είναι ένα μεγάλο ψέμα. Ναι η απόφαση αυτή του Συμβουλίου είναι δεσμευτική για την Ελλάδα, αυτό όμως που δεν θέλει να ξέρετε ο κ. υπουργός ότι η δέσμευση αφορά το αποτέλεσμα και όχι τα μέσα. Η επιλογή για το αν θα ψηφισθεί νέος νόμος, πως θα είναι αυτός ο νόμος, ή εάν ένα κράτος επιλέξει να κάνει άλλες τροποποιήσεις εδώ και εκεί σε άλλους νόμους ή άλλα μέτρα, όλα αυτά, είναι στην διακριτική ευχέρεια της κάθε κυβέρνησης. Όταν ο κ. Ρουπακιώτης λέει ότι «Η ελληνική Πολιτεία έχει χρέος να καταθέσει αυτό το νομοσχέδιο» απλά ψεύδεται.

Φαντασθείτε πόσο διαφορετική θα ακουγόταν η αλήθεια: Ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε κάτι, και εμείς καταλήξαμε σ’ αυτό.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα για τον κ. Ρουπακιώτη αν κάποιος κάνει τον κόπο να διαβάσει αυτή την περιβόητη δεσμευτική απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Έτσι στο άρθρο 7 αυτής της απόφασης διαβάζουμε ότι «Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο δεν συνεπάγεται υποχρέωση των κρατών μελών να λαμβάνουν μέτρα που αντιβαίνουν προς τις θεμελιώδεις αρχές τους σχετικά με την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την ελευθερία της έκφρασης, ιδίως την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία της έκφρασης σε άλλα μέσα ενημέρωσης, όπως προκύπτουν από τις συνταγματικές παραδόσεις ή τους κανόνες που διέπουν τα δικαιώματα, τις ευθύνες και τις διαδικαστικές εγγυήσεις για τον τύπο ή άλλα μέσα ενημέρωσης.»

Ο κ. Ρουπακιώτης καταλήγει σε ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο που ψευδώς το χαρακτηρίζει ως εκ των άνω υποχρέωση και το οποίο έχει ως αποτέλεσμα την καταπάτηση των συνταγματικά κατοχυρωμένων ελευθεριών του συνεταιρίζεσθαι και την ελευθερία της έκφρασης, έστω και αν ξεκάθαρα η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου λέει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο. Ο κ. Πρετεντέρης δεν μπορούσε να φαντασθεί ότι υπάρχουν κάποιοι που αντιδρούν σ’ αυτόν το νόμο. Χωρίς να φαίνεται ότι έχει ασχοληθεί με τα του νόμου (εξάλλου ποιος δημοσιογράφος έχει το χρόνο να ελέγχει τι κάνει μια κυβέρνηση όταν το Mega βάζει τόσο ωραία τούρκικα σήριαλ) δεν μπορούσε να δει καμία αντίδραση.

Η αλήθεια είναι ότι αν καταλαβαίνεις τις αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία αποκλειστικά και μόνο μέσω της πολιτικής τάξης και τα περί αυτής διαπλεκόμενα ΜΜΕ, τότε ναι δεν υπάρχουν αντιδράσεις σ’ αυτό το νομοσχέδιο, εκτός αν είσαι Χρυσαυγίτης, μισαλλόδοξος και ρατσιστής. Με στρατιωτική πειθαρχία, σ’ αυτό το συμπέρασμα καταλήγουν όλα ανεξαιρέτως τα καθιερωμένα ΜΜΕ, με μια απίστευτα ομοιόμορφη και ταυτόσημη κάλυψη του νόμου λογοκρισίας, ως σαν να μην πρόκειται για δημοσιογράφους που υποτίθεται πρέπει να ελέγχουν τι λένε και τι κάνουν οι πολιτικοί. Παίρνουμε μια γεύση αυτό τον καιρό πως λειτουργούν τα ΜΜΕ σε αυταρχικά καθεστώτα, όπου όλα τα ΜΜΕ έχουν την ίδια άποψη και όπου αυτή η άποψη είναι ακριβώς ίδια με την επίσημη άποψη του κράτους.

Στην εκπομπή ο κ. Παφίλης του ΚΚΕ κινήθηκε εκτός γραμμής του συνταγματικού τόξου*, λέγοντας ότι τέτοιοι νόμοι χρησιμοποιούνται για να διώκονται κομμουνιστικά κόμματα και κομμουνιστές σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Και ο κ. Γιάννης Μηχελάκης (παρεμπιπτόντως, ο μόνος ως τώρα βουλευτής της ΝΔ που έχει το θάρρος να αντιταχθεί στο νόμο λογοκρισίας) ρώτησε αν θα μπορούσε η ερώτηση του στην Βουλή, όπου σημειώνει ότι η λαθρομετανάστευση έχει αυξήσει την εγκληματικότητα, να θεωρηθεί ως μια δήλωση μίσους και να διωχθεί. «Γι’ αυτό υπάρχουν δικαστές» απάντησε ο κ. Πρετεντέρης.

Θέλεις να κάνεις μια πολιτική δήλωση, αλλά αναρωτιέσαι τι μπορούν να σου κάνουν οι δικαστές. Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά.
*Σύμφωνα με τα συμβατικά ΜΜΕ το ΚΚΕ ανήκει στο λεγόμενο συνταγματικό τόξο. Μπορεί ανοιχτά και χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό το ΚΚΕ να λέει ότι δεν αναγνωρίζει το σύνταγμα και τους νόμους, και είναι υπέρ της “ταξικής” πάλης, στις διάφορες μορφές της…, αλλά είναι αριστερό κόμμα οπότε οφείλουμε να το κρίνουμε με άλλα μέτρα και σταθμά. Έτσι είναι οι δημοκρατίες

http://www.blemilo.com/

Είμαι υπόδικος και δεν το ξέρω;

Δεν καταλαβαίνω την πρεμούρα του ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίξει τον νόμο Ρουπακιώτη στον βαθμό που πρόκειται για τον νόμο Μιλτιάδη Παπαϊωάννου (κι αργότερα Καστανίδη), εις ό,τι αφορά την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών ή αντιθέτως περί τη φραγή εναντίον ορισμένων απ’ αυτές, έστω για λόγους ανωτέρας βίας υπέρ του καλού και του ωφέλιμου.

που πρόκειται για τον νόμο Μιλτιάδη Παπαϊωάννου (κι αργότερα Καστανίδη), εις ό,τι αφορά την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών ή αντιθέτως περί τη φραγή εναντίον ορισμένων απ’ αυτές, έστω για λόγους ανωτέρας βίας υπέρ του καλού και του ωφέλιμου.

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/8323, Ἀντίβαρο

Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις και το καλό όταν μετέρχεται μεθόδους του κακού για να κατισχύσει γίνεται κακό το ίδιο – κοινώς, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Με τον νόμο Ρουπακιώτη διατρέχει κίνδυνο η έκφραση γνώμης. Μια γνώμη μπορεί να είναι λάθος ή επικίνδυνη ή ηλίθια ή απάνθρωπη. Εχει δικαίωμα όμως να εκφρασθεί. Και μια άλλη γνώμη σωστή ή έξυπνη ή ωφέλιμη ή ανθρωπιστική να την αντικρούσει. Αν μπορεί. Και πάντως η έκβαση της σύγκρουσης των γνωμών ή των ιδεών δεν μπορεί να αποφασίζεται στα δικαστήρια. Αποφασίζεται στην πολιτική, αφορά τη φιλοσοφία, την ηθική και τις ιδεολογίες. Κι όχι τον ποινικό κώδικα.

Ποινικό κώδικα εναντίον των ιδεών καθιέρωσαν, στη νεότερη ιστορία, και χρησιμοποίησαν μόνον οι φασίστες και κατά παρέκβασιν οι κομμουνιστές στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού – με τα γνωστά θλιβερά αποτελέσματα.

Τα «εγκλήματα γνώμης», όπως στη Γαλλία καθιέρωσε ο νόμος Γκεϋσώ κι άλλοι προγενέστεροι νόμοι στη Γερμανία (λόγω του ναζιστικού παρελθόντος της), αποτελούν μια γοτθική, μπρουτάλ, συσκότιση της διαφοράς μεταξύ της σκέψης και της πράξης. Η πράξη δικάζεται, η σκέψη ποτέ. Μπορεί να έχει σκεφτεί κάποιος χίλιες φορές να σκοτώσει τον πατέρα του, αν όμως δεν το διαπράξει, δεν δικάζεται. Η σκέψη, η σκοτεινή σκέψη, η φωτεινή σκέψη, κρίνεται, αλλά δεν δικάζεται. Δικάζεται μόνον η πράξη. Και κατά την εκδίκαση της πράξης, όταν είναι αξιόποινη, δικάζεται και η σκέψη που την προκάλεσε (του ίδιου του υποδίκου ή η τυχόν ηθική αυτουργία άλλων) – αλλά αφού έχει συντελεσθεί η πράξη. Αφού πρώτα υπάρξει σώμα εγκλήματος. Ποτέ πριν!

Προληπτική δίκη της σκέψης για να μη γίνει η πράξη, είναι τόσο γελοία, όσον η προληπτική επιστράτευση των καθηγητών, στην οποία προ ημερών κατέφυγε η κυβέρνηση – για να φέρουμε ένα μόνον παράδειγμα.

Ο νόμος Ρουπακιώτη ενοχοποιεί τις ιδέες, τη γνώμη, ακόμα και την ιστορική έρευνα, όταν θεωρεί την παρότρυνση προς εχθροπάθεια (τι γελοίος βαρβαρισμός, άκρως α-νόητος) ποινικώς κολάσιμη, βάζοντας έτσι την εικασία για το αποτέλεσμα μιας σκέψης ως εμπράγματη απόδειξη μιας πράξης που δεν έχει ακόμα συντελεσθεί. Καφκικό! Τουλάχιστον.

Η προσέγγιση αυτή αποδεικνύεται πόσο γελοία κι επικίνδυνη είναι από το γεγονός ότι ο νόμος Γκεϋσώ στη Γαλλία είχε πέσει πλέον σε ανυποληψία. (Αφού πρώτα προκάλεσε ζημιά και ζημιά.) Συχνά οι δικαστές τιμωρούν με πρόστιμο… ένα ευρώ τα θύματα αυτού του νόμου, άτινα σύρονται στα δικαστήρια για τις ιδέες τους, ή για την τρέλα τους, ή για την κακία τους ή για τις επιστημονικές τους έρευνες, κι ύστερα τα στέλνουν σπίτι τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο νόμος αυτός δεν τρομοκρατεί ακόμα.

Για παράδειγμα στη Γαλλία η αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος είναι ποινικό αδίκημα! Η αλήθεια όμως ή όχι σε ένα ιστορικό ζήτημα δεν μπορεί ποτέ να είναι θέμα νομικής απόφανσης, αλλιώς ο ήλιος θα εκινείτο ακόμα γύρω απ’ τη Γη και ο Αρίσταρχος θα είχε καεί στην πυρά. Μπορεί κάποιος ηλίθιος ή φασίστας να πιστεύει ότι το Ολοκαύτωμα δεν έγινε, ότι ο βομβαρδισμός της Δρέσδης ήταν έγκλημα πολέμου ή ότι η Γενοκτονία των Ποντίων υπήρξε μόνον στη φαντασία των 350.000 θυμάτων της.

Εφ’ όσον οι εν λόγω απόψεις δεν τον οδηγήσουν σε αξιόποινες πράξεις, έχει κάθε δικαίωμα στην πλάνη του. Κατά το γνωστόν λαϊκόν σοφόν, «άσ’ τον τρελό στην τρέλα του». Αν χωρίς να κάνει κάτι συλληφθεί, αυτοί που τον συλλαμβάνουν είναι φασίστες. Οπως εκείνοι που συνελάμβαναν τους κομμουνιστές και τόσους άλλους για τις ιδέες τους στο παρελθόν. Και σε ορισμένες «φωτισμένες» χώρες της Δύσης με ανάλογους «φωτισμένους» νόμους προσπαθούν να το κάνουν και τώρα.

Με τον νόμο αυτό ο κ. Ρουπακιώτης ανοίγει τον ασκό του Αιόλου κι έχουν κάθε δίκιο οι κριτικές που ακούγονται εκ δεξιών, απ’ τη Ν.Δ., και εξ αριστερών, απ’ το ΚΚΕ. Και απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζω, όταν ξυπνήσει. Διότι βγάζει μόνος του με τα χέρια του τα μάτια του, όταν ξεπέφτει για μια ακόμα φορά σε μια ρεπούσια κανονιστική αντίληψη, που εκτός απ’ το σταλινικό της υπόβαθρο περί πολιτικώς ορθού, ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για τη θεωρία των δύο άκρων.

Διότι, καλοί μου σύντροφοι, αν αυτό που είπε στα αστεία ο Ζίζεκ για τα γκουλάγκ εκληφθεί στα σοβαρά απ’ τον κ. Κεδίκογλου, με βάση τον νόμο Ρουπακιώτη ο Ζίζεκ θα πάει μέσα. Τη βλακεία μόνον η γελοιότητα μπορεί να τη νικήσει. Και στα μεν δικαστήρια η βλακεία απαλλάσσεται, στην πολιτική όμως η βλακεία σε καθιστά θύμα των αντιπάλων σου – δέστε πώς πανηγυρίζει όλο το «εκσυγχρονιστικό» σύστημα στην προοπτική ψήφισης ενός νόμου αλά Γκεϋσώ!

Η συζήτηση αυτή έχει ξαναγίνει. Με αφορμή τον νόμο Παπαϊωάννου. Και τον νόμο Καστανίδη. Τότε δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, ήταν κατά του νόμου εκείνου. Τώρα; Βεβαίως, υπέρ τέτοιων νόμων ήταν τότε (μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ) και είναι σήμερα η ΔΗΜΑΡ. Δεν εκπλήσσομαι. Οι πρώην διωκόμενοι, όταν ήταν κι αυτοί κομουνιστές, ξέχασαν γρήγορα και υιοθέτησαν καθεστωτικές συμπεριφορές, ίσως από την πολλή συνάφεια με τους θύλακες της εξουσίας – είτε στα ΑΕΙ είτε στα ΜΜΕ και οπωσδήποτε πολύ πριν να γίνουν «κυβερνώσα αριστερά» μαζί με τον κ. Βορίδη, τον κ. Αδωνη Γεωργιάδη και πάντα υπό τη σκέπη του κ. Κεδίκογλου, της θεωρίας των άκρων και των κόκκινων γραμμών που πλύθηκαν με φύκια κι έγιναν δικολαβίες και πολιτικαντισμοί.
που πρόκειται για τον νόμο Μιλτιάδη Παπαϊωάννου (κι αργότερα Καστανίδη), εις ό,τι αφορά την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών ή αντιθέτως περί τη φραγή εναντίον ορισμένων απ’ αυτές, έστω για λόγους ανωτέρας βίας υπέρ του καλού και του ωφέλιμου.

 Η Χρυσή Αυγή δεν αντιμετωπίζεται με νόμους, αντιμετωπίζεται με ιδέες και πολιτική. Οταν τα μέλη της διαπράττουν (επιρρεπή καθώς είναι στην αλητεία λόγω ρατσισμού) αξιόποινες πράξεις, να συλλαμβάνονται και να τιμωρούνται – νόμοι υπάρχουν και είναι επαρκέστατοι, αρκεί να εφαρμόζονται. Νόμοι, όπως ο νόμος Ρουπακιώτη, συνταχθέντες υπό το κράτος του φόβου της Χρυσής Αυγής (αν δεν συντάχθηκαν σκοπίμως για άλλους λόγους υπέρτερους) οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα απ’ αυτό που ευαγγελίζονται.

Ούτε υπό το κράτος του φόβου της Χρυσής Αυγής, ούτε υπό το κράτος των «εμπόρων αυτού του φόβου» μπορεί να λειτουργεί η δημοκρατία και να νομοθετεί η Βουλή. Αλλωστε, οι «έμποροι του φόβου», εν προκειμένω της Χρυσής Αυγής, είναι αυτοί που τον δημιούργησαν. Το μεν ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. με τον τρόπο που διακυβέρνησαν, ορισμένοι δε θύλακοι μέσα στην Αριστερά διότι, αντιπαλεύοντας υπεράγαν τη Χρυσή Αυγή, όταν ακόμα σχεδόν δεν υπήρχε, αντλούσαν «αριστερή» νομιμοποίηση για τη σύμπλευσή τους με τον εκσυγχρονισμό.

Ο αντιφασισμός θέλει παλληκαριά. Δεν είναι θέμα «συνταγματικού τόξου» καθώς πονηρά μπουρδολογεί το ΠΑΣΟΚ για να ξεπλύνει μέσα από έναν εύκολο αντιφασισμό τις αμαρτίες του, είναι θέμα καθαρής πολιτικής στάσης των κομμάτων απέναντι στον φασισμό. Οχι βεβαίως με τον φασίζοντα τρόπο διακυβέρνησης των τριών κομμάτων, μέσω προεδρικών διαταγμάτων κι επιστρατεύσεων. Ούτε με φασίζοντες (κατά τα άλλα «αντιφασιστικούς») νόμους που διώκουν γνώμες ή ιδέες, αντί να διώκουν μόνον πράξεις. Οχι, η θεσμισμένη λογοκρισία ή ο εξαναγκασμός σε αυτολογοκρισία έχουν τόση σχέση με τη δημοκρατία, όσον ο φασισμός με την επί του Ορους ομιλία…

ΥΓ.: Πριν καν στεγνώσει η μελάνη των ως άνω, ο πολύς κ. Πάγκαλος ζήτησε τη φυλάκιση του κ. Τσίπρα για τα γελοία και κρύα αστεία Ζίζεκ. Είναι φανερό, ο νόμος Ρουπακιώτη δεν πρέπει να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες, αλλά να κατακρημνισθεί στα Τάρταρα.

Πηγή : Ἀντίβαρο

Το ανέκδοτο με τον Γερμανό. καπετάνιο!

Tης Μελίνας Καραπαναγιωτίδου

Ο Σόιμπλε υπήρξε σαφής. «Οι καταθέτες πρέπει να πηγαίνουν τα χρήματά τους σε σίγουρες τράπεζες και όχι στο ρίσκο των υψηλών επιτοκίων».  Μετά τη δήλωση αυτή 50.000 επιστολές στάλθηκαν στην Κύπρο από Γερμανικές τράπεζες, προτείνοντας στους καταθέτες άμεση μεταφορά των χρημάτων τους στο ασφαλή Γερμανικό οικονομικό παράδεισο!

Μου φάνηκε αρκετά παράδοξο οι ισχυροί τραπεζίτες της Γερμανίας να «ζητιανεύουν» καταθέσεις στον τραπεζικό «σκουπιδότοπο» του. λεηλατημένου τραπεζικού συστήματος της Κύπρου και αναρωτήθηκα, αν έχουν τόσο. ανάγκη, μήπως δεν είναι τόσο. ισχυροί;

Έκανα μία έρευνα και θα εκπλαγείτε με τα αποτελέσματα της, γιατί τελικά οι Γερμανικές τράπεζες μπορεί να είναι πολλά, όμως μόνο για υγιείς κι ασφαλείς δεν φημίζονται! Οι περισσότερες τράπεζες τους είναι ουσιαστικά. υπό κατάρρευση!

Η ναυαρχίδα του Γερμανικού συστήματος η Deutsche Bank, χρειάζεται άμεσα 10 δις για να ανακεφαλαιοποιήσει τη θυγατρική της στις ΗΠΑ. Έχει χορηγήσει τεράστια ποσά σε ναυτιλιακά δάνεια, τα οποία είναι «σε καθυστέρηση» και η μόνη λύση -που έχει βρει- είναι να μεταθέτει την εξόφληση του κεφαλαίου και να κεφαλαιοποιεί τους τόκους έως ότου «σκάσουν» (Roll over)!

Ενώ λοιπόν είναι σε δυσμενή φάση -περισσότερο και από τη Lehman Brothers- η έκθεσή της σε ναυτιλιακά δάνεια είναι περίπου όσο το κούρεμα της Κύπρου 6 δις ευρώ!  Μάλιστα έβγαλε στο σφυρί θυγατρικές της αλλά κανείς δεν τις αγοράζει! Όσο για τη δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα της Γερμανίας, η Commerz Bank, καταρρέει σταθερά, όπως μου εξηγούσε χρηματιστής και φαίνεται από την πορεία της μετοχής της.  

Όλα ξεκίνησαν από τη ναυτιλία. Κάποιοι φωστήρες Γερμανοί οικονομολόγοι, σκέφτηκαν ότι επειδή η χώρα τους κατασκευάζει αυτοκίνητα (και έχει βαριά βιομηχανία), μπορεί να ανταγωνιστεί τους Έλληνες και Κύπριους εφοπλιστές. Γιγάντωσαν λοιπόν ένα στόλο κοντέινερ και βγήκαν στη διεθνή αγορά μεταφοράς εμπορευμάτων. Αυτά τη δεκαετία του '90  βρήκαν πρόθυμους τραπεζίτες να τους χορηγήσουν  τεράστια δάνεια, με τα οποία τιτλοποίησαν και «μόλυναν» όλο το τραπεζικό τους σύστημα!

Ο οίκος Moodys εκτιμά ότι η έκθεση των 10 μεγαλύτερων τραπεζών στη ναυτιλία ανέρχεται στα 98 δις, γεγονός το οποίο εδώ και μερικούς μήνες έχει σημάνει κόκκινο συναγερμό τόσο στη Bundesbank, όσο και στην ομοσπονδιακή αρχή οικονομικής εποπτείας BaFin. Το ποσό αυτό είναι, σύμφωνα με τον Αμερικανικό οίκο αξιολόγησης αθροιστικά υπερδιπλάσιο σε σχέση με την έκθεση που υπάρχει στα ομόλογα της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, και της Ισπανίας. Ο Andreas Dombret μέλος του Δ. Σ. της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας προειδοποίησε τόν Φεβρουάριο ότι η κρίση στη ναυτιλία θα τινάξει το τραπεζικό σύστημα στον αέρα. Ηδη οι δύο μεγαλύτερες τράπεζες στη ναυτιλία η HSH Nordbank και η Commerzbank,  έχουν τεθεί κάτω από τη στενή εποπτεία τόσο της Budesbank όσο και του BaFin. H Commerzbank το 2012 απορρόφησε την άλλη μεγάλη Γερμανική τράπεζα τη Deutsche Shiffsbank και στη συνέχεια έκλεισε το ναυτιλιακό της κομμάτι, το οποίο αγωνίζεται μάταια να πουλήσει.

Και ενώ λοιπόν η Μέργκελ με θράσος, εξαγγέλλει πώς οι επενδυτές μέτοχοι, ομολογιούχοι και καταθέτες πρέπει να χάνουν τα χρήματά τους -όταν οι τράπεζες πτωχεύουν- η HSH Nordbank που παραμένει στη ναυτιλία, αναγκάστηκε να ζητήσει και να λάβει κρατική βοήθεια ύψους 1,3 δις ευρώ, από το κρατίδιο Schleswing Holstein το οποίο είναι μέτοχός της, για να μην πτωχεύσει από τις κεφαλαιακές ανάγκες που προκύπτουν από τα επισφαλή δάνεια. Το μεγαλύτερο πρόβλημά τους είναι το KG Funds που διογκώθηκε την δεκαετία του '90 με τη ναυτιλία.

Οι αυστηροί Γερμανοί που διαφημίζουν παντού τη δίκαιη φορολογική μεταχείρισή τους, πρόσφεραν σε αυτά τα Funds. αφορολόγητες επενδύσεις. Τις μέρες της ναυτιλιακής άνθησης εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανοί με οικονομική επιφάνεια, γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, μηχανικοί, έσπευσαν να τοποθετήσουν εκεί χρήματα έχοντας το πλεονέκτημα της μη φορολόγησης και των υψηλών αποδόσεων. Τα Funds αυτά αγόρασαν και ναυπήγησαν εκατοντάδες πλοία σε υψηλές τιμές, λαμβάνοντας παράλληλα άφθονα δάνεια από τις Γερμανικές τράπεζες. Όμως το 2008 η φούσκα των αξιών των πλοίων έσπασε ξαφνικά και από το 2009 η ναυτιλία μπήκε στην περιπέτεια της κρίσης.

Όλα αυτά τα πλοία σήμερα έχουν χάσει και το 70% της αξίας τους και έχουν αποδομήσει κάθε πρόβλεψη των δανειακών τους συμβάσεων. Είναι μία άνευ προηγουμένου καταστροφή την οποία τα KG Funds αδυνατούν να διαχειριστούν διότι δεν έχουν την τεχνογνωσία του εφοπλιστή. Τα πλοία τους βγήκαν στην αγορά για να πωληθούν, ώστε να συμμαζέψουν μέρος της ζημιάς τους. Οι Έλληνες εφοπλιστές έκαναν πάρτι αγοράζοντας για ένα κομμάτι ψωμί πολλά από τα πλοία που έβγαλαν στο σφυρί οι Γερμανικές τράπεζες. Έτσι εξηγείται λοιπόν η κίνηση «του πνιγμένου που κρέμεται από τα μαλλιά του», και το ζητιάνεμα προς τους πελάτες των Κυπριακών τραπεζών. Εξηγείται και το μίσος εναντίον της Ελλάδας και Κύπρου και η άρνηση αλληλεγγύης. Η ναυτιλία της Γερμανίας βούλιαξε από τον ανταγωνισμό των Ελλήνων και Κύπριων εφοπλιστών πού μετά την καταστροφή, αγοράζουν πάμφθηνα τα καράβια τους.

Μπορεί εμείς να διδαχθήκαμε πικρά τι σημαίνει δημοσιονομική σπατάλη (και που μας οδήγησε), οι Κύπριοι τι σημαίνει έκθεση και πιστωτική σύνδεση (σε χώρα με επισφαλή ομόλογα), αλλά πιο πριν οι Γερμανοί πήραν το δικό τους μάθημα. Έμαθαν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι επειδή φτιάχνεις καλά αυτοκίνητα και ηλεκτρικές σκούπες, δεν μπορείς να ανταγωνισθείς  τους Έλληνες και Κύπριους εφοπλιστές που κυριαρχούν στις παγκόσμιες θάλασσες 3000 χρόνια!

Το σύντομο ανέκδοτο με δύο λέξεις που προκαλεί γέλιο στους ναυτιλιακούς κύκλους είναι «Γερμανός. καπετάνιος»!